Eroğlu Konağı, Mustafa Ağa'nın vefatından sonra ilk defa bu kadar kalabalıktı. Konağın devasa taş avlusunda uzun taziye çadırları kurulmuş, içeriye uzun hasır seccadeler serilmişti. Kadınlar ve erkekler ayrı oturuyordu. Gelen her misafir, başını önüne eğerek selam veriyor, dua edip acıyı paylaşıyordu.
Azad, konağın giriş kapısında elleri önde birleşmiş halde bekliyordu. Yüzü donuktu. Ne güzellik, ne huzur, ne de gözyaşı vardı o yüzde. Sadece bir sorumluluğun ağırlığı, bir mirasın suskun şahitliği. Gelen herkes onun elini sıkıyor, "Başın sağ olsun Ağa," diyordu.
Berzan, tekerlekli sandalyesiyle Azad'ın yanında duruyordu. O da selam verenleri hafif başıyla onurlandırıyor, kimi zaman çocukluktan kalma bir dostla göz göze gelince güzel anılara dalıyordu. Ama çoğu zaman susuyordu. Sessizlik,
