Sabahın ilk ışıkları Kars dağlarının üzerinden yavaşça sızarken, Zilan konağın kapısından tek başına çıktı. Gözlerinde yorgunluk, bakışlarında ise kaderine boyun eğmiş bir kadının sükûneti vardı. Elinde sıkıca tuttuğu küçük el çantasını bıraktı koltuğun yanına. Yanındaki boş koltuğa baktı. Derin bir nefes aldı.
Az sonra Berfîn geldi. Üzerinde ince, yıpranmış bir hırka vardı. Gözlerinin altı uykusuzluktan morarmış, yüzü dayısının ve yengesinin elinden yediği her tokadı taşıyordu. Ama yine de dik durmaya çalışıyordu.
Zilan, onun yanına döndü. Gözlerine baktı. Sözlerle değil, yüreğiyle konuşacaktı artık.
“Berfîn…” dedi yavaşça. “Sana bir şey anlatacağım. Belki duyduğunda kızacaksın. Belki ‘ben kimim ki’ diyeceksin. Ama ne olur… yargılamadan dinle.”
Berfîn sessizce başını salladı.
Zilan b
