คนหนูตกอับ S2

• ACTION • สองปีที่ผ่านมาครอบครัวของฉันเจอวิกฤตครั้งใหญ่ เพราะจู่ๆ คู่ค้ารายใหญ่ที่มาเก๊าทยอยไม่ต่อสัญญา เราเลยต้องย้ายกลับมาที่ไทยแต่พอกลับมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ก็เกิดปัญหาขึ้นอีก พ่อของฉันถูกยัดคดีและเมื่อวานศาลก็มีคำตัดสินให้พ่อจำคุกนานสิบห้าปี ซึ่งตอนนี้เราก็พยามที่จะสู้คดีกันอยู่ แต่ทรัพย์สินที่เป็นชื่อพ่อถูกอายัดไว้ทั้งหมด เพราะถือว่าเป็นของกลาง ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเหลือเลยนอกจากตัว “พ่ออยู่ในนั้นไม่ลำบากใช่ไหมคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามพ่อของเธอผ่านกระจกหนากั้นห้องเยี่ยมญาติในเรือนจำ “ไม่ลำบากหรอก โบอาไม่ต้องห่วงพ่อนะ” เสียงชายวัยกลางคนพูดบอกลูกสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้า เพราะไม่อยากให้เธอต้องเป็นห่วง “หนูกำลังเดินเรื่องสู้คดีให้พ่ออยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” สีหน้าของเธอดูเป็นกังวล เมื่อเห็นว่าพ่อของเธออยู่ในชุดนักโทษ “พ่อเชื่อว่าโบอาทำได้ ไม่ต้องห่วงพ่อนะ พ่ออยู่ที่นี่มีลูกน้องคอยดูแลอยู่ ไม่ลำบากหรอกลูก” ผมอยู่ในนี้ไม่ได้ลำบากอะไร เพราะมีลูกน้องอยู่ด้านในเยอะ เรื่องที่ผมเป็นห่วงคงเป็นเรื่องภายนอกเรือนจำนี้มากกว่า ไม่รู้ว่าคนที่จ้องจะทำลายครอบครัวของผมมันเป็นใคร ศัตรูที่ไม่รู้หน้านี่แหละหน้ากลัวที่สุด... “ผมจะดูแลโบอาให้ดีที่สุด นายไม่ต้องห่วงนะครับ” เสียงเข้มทุ้มของเจเคเอ่ยบอกกับพ่อของโบอา นายของเขาอย่างสุภาพเหมือนเคย แม้ว่าในตอนนี้เขาจะอยู่ในสภาพนักโทษ “ฝากมึงสองคนดูแลลูกกูด้วย ส่วนเรื่องคดี ดึงทนายของเรามาทำคดีนี้ แล้วก็สืบให้รู้ว่าใครมันอยู่เบื้องหลัง” เสียงนายใหญ่สั่งการกับบอดี้การ์ดมือขวาและมือซ้ายของเขา ให้จัดการธุระสำคัญให้ “ครับนาย” เสียงนุ่มทุ้มของวอมเอ่ยตอบรับคำสั่งของนายเขาอย่างสุภาพส่วนเจเคก็โค้งหัวรับคำสั่งนั้น หน้าเรือนจำ… วันนี้เป็นวันที่พ่อของโบอาเข้าไปอยู่ในเรือนจำวันที่สอง ซึ่งมันเป็นวันที่ชีวิตของเธอจะกลับไปนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด ความสุขสบายที่เคยมี คงไม่ได้มีเหมือนก่อนอีกแล้ว “แล้วเราจะไปอยู่ไหนกันดีคะ ตอนนี้บ้านก็โดนยึดไปแล้ว รถก็ไม่เหลือสักคัน เงินก็ไม่มีเลย” เธอพูดหน้าเศร้า “ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพี่พาไปอยู่วัด” เจเคพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ ที่พยามกลั้นขำไว้สุดๆ กับคำพูดหยอกเมียของเขา “พูดจริงเหรอคะ? เราจะไปอยู่วัดกันเหรอ” สีหน้าของหญิงสาวที่ดูวิตกกังวลกับคำพูดนั้นของเจเค “ไอเจเค มันใช่เวลาไหม?” วอมพูดดุเพื่อนของเขา ที่เล่นไม่รู้เวล่ำเวลา “พี่ล้อเล่นครับ” เจเคระบายยิ้มออกมา ก่อนจะดึงโบอาเข้ามากอด เพื่อปลอบเธอจากสิ่งที่กังวลอยู่ “เดี๋ยวเราย้ายไปอยู่คอนโดกัน พี่ให้ลูกน้องเก็บของที่บ้านของหนู ไปไว้ที่นั่นให้แล้ว” ผมกับไอเจเคเคยหารกันซื้อคอนโดหรูแถวสีลมไว้เป็นห้องเชือด ซึ่งหลังจากได้โบอาเป็นเมียก็ไม่ได้เปิดใช้งานที่นั่นอีกเลย ซึ่งยังดีที่เราทั้งคู่ไม่ได้ตัดสินใจขายมันไปก่อน เพราะไม่งั้นก็คงวุ่นวายเรื่องที่อยู่ใหม่กันแน่ “เราจะมีตังใช้กันไหมคะ หนูต้องออกไปทำงานไหม แล้วเราจะทำงานอะไรกัน” ใบหน้าขมวดคิ้วกังวลของโบอา เงยหน้าถามชายทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอ “หนูไม่ต้องออกไปทำงานหรอก อยู่บ้านคอยทำงานที่พี่สั่งก็พอเดี๋ยวพี่จ่ายเงินเดือนให้เอง” มือหนาของวอมลูบลงที่หัวของหญิงสาวอย่างเบามือ “งานอะไรคะ?” โบอาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “งานถนัดครับ” เสียงนุ่มทุ้มของวอมพูดขึ้นด้วยใบหน้านิ่งเฉย ที่ภายในแฝงไปด้วยความร้ายกาจ คอนโด… เมื่อเดินเข้ามาในห้องก็พบกับครัวรูปตัวยูขนาดใหญ่ที่อยู่กลางบ้านใกล้กับห้องรับแขกซึ่งสองฝั่งของห้องรับแขกจะเป็นห้องนอนที่อยู่ด้านซ้ายและด้านขวา ที่นี่ดูหรูหรามากเมื่อมองดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าราคาไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่นอน “คอนโดนี้ของใครคะ ทำไมถึงมีตังซื้อคอนโดหรูขนาดนี้ล่ะ” สาวสวยเอ่ยถามด้วยความข้องใจ “พี่กับไอเจเคหารกันซื้อครับ” “พี่ทำงานกับพ่อหนูมาตั้งหลายปี จะไม่ให้มีเงินเก็บเลยเหรอ” เจเคพูดตอบคนตัวเล็กที่กำลังเดินสำรวจห้องอยู่ “ไม่เคยพาใครมาที่นี่ใช่ไหมคะ?” โบอาเอ่ยถามด้วยสัญชาตญาณความเป็นเมีย และก็เห็นว่าที่นี่ยังใหม่อยู่ เหมือนไม่เคยมีคนเข้ามาอยู่ “ไม่เคยครับ พวกพี่แค่ซื้อที่นี่เก็บไว้ ไม่ค่อยได้เข้ามานอนหรอก” วอมตอบกลับคำถามของสาวสวยด้วยความหวาดหวั่น แต่ก็ไม่หลุดพิรุธออกมาให้เธอจับได้ “แล้วของหนูอยู่ไหนเหรอคะ” สาวสวยเอ่ยถามแฟนหนุ่มทั้งสองคนของเธอก่อนจะเดินมาเปิดประตูห้องจนเห็นว่าของใช้ และกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอถูกขนมาไว้อยู่ในห้องนอนใหญ่ “ทำไมของหนูมีแค่นี้ล่ะคะ กระเป๋า รองเท้าแบรนด์เนมหนูล่ะ” “กระเป๋า รองเท้าแบรนด์เนม ของมีค่าของหนูถูกยึดไปหมดแล้วครับ พี่ให้คนเก็บมาได้เท่านั้น แต่ก็น่าจะพอมีเสื้อผ้าแบรนด์เหลืออยู่บ้าง ตำรวจน่าจะเก็บไปไม่หมด” วอมพูดบอกสาวสวยที่กำลังทำหน้ามุ่ยไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าของรักของหวงของเธอหายไปเป็นจำนวนมาก “ฮือ แล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะเนี่ย? ...” ฉันกลายเป็นคุณหนูไส้แห้ง ตกอับไปแล้วเหรอเนี่ย ไม่เอานะ...