KAHVE!
Yatağın kenarında diz çöküp, bileğindeki elimi iki elinin arasına aldı ve başımı yastığa yönlendirdi. Dudaklarını alnıma bastırdığında gözlerimi yumup derin bir nefes çektim içime. ''Sırnaşma...'' diye fısıldadım mırıltıyla. Alnıma bastırdığı dudaklarının gülümsediğini hissettim. ''Korkma...'' dedi. ''Ben yanındayım.'' ''Onun için korkuyorum zaten.'' dememle güldü. Saçlarımı okşayan elleri, beni yeniden uykuya gönderdi. Bir ara gözümü açtığımda, onu yerde oturmuş ama başı yatakta uyur halde buldum. ''Cenkay...'' dedim dürterek. Sanki köpek düdüğü duymuş bir çoban köpeği gibi hemen komut almaya hazır bir hale geldi. ''Efendim Rana, bir şey mi oldu?'' diye sordu telaşla. ''Niye oradasın?'' ''Sen korkuyorum deyince, ben de yalnız kalmaman için oraya kıvrıldım. Kızdın mı?'' Çok şapşal
- Writer
