Gecenin karanlığı İstanbul'un üstünü örterken, çok değil, daha birkaç hafta öncesine kadar altını üstüne kattığım gece hayatından çok uzakta, yatağımda huzursuzca dolanıyordum. Kafamı meşgul eden ve çözmek zorunda olduğum o kadar çok sorun vardı ki; artık başa çıkamıyordum. Duygusal yüklerim de ayaklarıma dolanıp, beni içinde bulunduğum denizde iyice dibe itiyordu. Ağlasam olmuyordu, bağırsam olmuyordu, hesap sormaya kalksam ortada bir muhatap yoktu, avunmak istedim, annemle babamın anılarından başka hiçbir şeyim yoktu elimde. Her şeyi arkamda bırakıp gidemiyordum da...
Kendimi deliye vurup, girip tertemiz akıl hastanesinde ekmek elden, su gölden paşa paşa yatsam; nasıl olurdu acaba? Aslında fena fikir değildi... Devlet hastanesinde zorlanırdım ben. Banyo, yemekler, yatağın konforu... Dol
