ตอนพิเศษ 1 จ้าวจางเหว่ย
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การบาดเจ็บของจ้าวฉงซานครั้งนั้นนับว่าไม่ร้ายแรงเท่าไรนัก อาการทางกายไม่เท่าอาการทางใจ ครั้นได้ยาดีเช่นพระชายาซุนฮวาอาการทางกายและใจก็ดีวันดีคืน ซุนฮวานั่งดูบิดาตนเองเล่นกับหลานชายที่สวนในจวนอ๋องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ท่านแม่ข้าหิวแล้ว" เสียงเล็ก ๆ ของจ้าวจางเหว่ยดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวอ้วนกลมจะวิ่งเข้ามาถึงเสียอีก ซุนฮวาวางอาภรณ์ตัวเล็กที่ตัดเย็บเอาไว้ให้บุตรชายลงที่โต๊ะ ก่อนจะอ้าแขนรับเด็กอ้วนเข้ามา ริมฝีปากกดลงบนหน้าผากเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาและเช็ดลงไปบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา
"ท่านแม่ทำขนมเฉียวกั่วไว้ให้ข้าหรือไม่ เหตุใดบนโต๊ะจึงมีแต่ขนมที่ท่านพ่อชอบทั้งนั้นเลย ท่านแม่!!!...ข้าไม่ยอมนะ" เสียงเล็กแหลมร้องออกมาอย่างแง่งอน
"เหว่ยเอ๋อร์หลานตา เจ้าเป็นอันใด...โอ๋...ไม่ร้องนะเด็กดี มามะมาหาตาเถิด"
กัวฉางเฉาได้ยินเสียง
