Yatağa uzandım ama bedenim taş kesilmiş gibiydi. Gelinliği çıkarmaya bile halim yoktu. Boncuklar sırtıma battıkça huzursuzlandım, ama kalkıp soyunamadım.
Bir sağa döndüm, olmadı. Bir sola döndüm, yastık ısındı. Gözlerimi kapatınca Yusuf’ un yüzü geldi aklıma; o kısa, düz cümlesi: “İyi geceler.”
O soğukluk içime buz gibi yerleşti.
Zaman geçtikçe duvarların sessizliği üzerime çöktü. Koridordan gelen ayak seslerini, otelin kalın perdelerinin arkasındaki uğultuyu dinledim. Kalbim, sanki duyulacak kadar hızlı atıyordu. İçimde bir yandan kırgınlık, bir yandan korku, bir yandan da kızgınlık vardı.
Dakikalar, sonra saatler birbirine karıştı. Ne kadar sağa sola döndüğümü bilmiyorum. Gelinliğim buruş buruş oldu, saçım dağıldı, makyajım yastığa bulaştı. Yine de kalkamadım.
Sonunda yorgunluğun ağ
