11. SUNRISE

1389 Words
|Katherine| Gaano ba kaliit ang mundo? Dahil…bakit sa kinadami-dami na pwede kong pakasalan, bakit siya pa? And he’s…Gavin Ramirez? Akala ko ba…Javier…ang pangalan niya? Fvck. Did he lie about his name? Pero ano naman ngayon sa akin kung nagsinungaling siya sa pangalan niya. We just met in the bar and had a one-night stand. It’s not as if he promised something to me. At hindi ba, ginagawa ko din ‘yon minsan kapag naiirita ako sa mga lalaki sa tuwing nagpaparty ako? I stared back at the man who was going to be my…husband. My heart was hammering hard inside my chest dahil sa tuwing napapatitig ko ang mga mata niya, naaalala ko ang…gabing may nangyari sa amin. Damn. I should really gather myself. Nasa loob ako ng simbahan pero kung ano-anong kamunduhan ang pumapasok sa utak ko! I inhaled a sharp deep breath. Inalala ko ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon. I’m here to get married to this man. His family will save our company. That’s the most important thing right now. Kailangan ko na ‘tong matapos para makauwi agad ako ng Iloilo at mabantayan si grandpa! Wow. Kung dati-rati, ayaw kong magpapilit na umuwi sa probinsiya. Ngayon, ako na ang nagkukusang umuwi. Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatayo sa gitna ng aisle bago ako nagpatuloy sa paglalakad. Each step, I could hear the echoes my heels made inside the air. Mariin ang pagkakahawak ko sa aking bouquet. I glanced at the man standing behind him. His expression was cold and serious, as if he really don’t really care what was happening in front of him. Na para bang nahila lang siya sa simbahan para maging witness ng kasal. Kumunot ang noo ko. Speaking of witnesses, where’s…mine? Is he late or something? Ang sabi ni Noel ay mayroon din dapat akong witness? Nakarating na ako sa harapan ni Gavin. Mariin ang titig niya sa akin. I noticed the ghost of smirk plastered on his lips that’s why I glared at him. Something flickered in his eyes, at hindi na niya tuluyang tinago ang ngisi sa labi niya. “What a …coincidence,” aniya. And hearing his deep voice made my body shiver. The intimate night that I shared with him keeps on popping inside my head. I had to think about my family’s problem para lang madistract ako. “Let’s just get over with this,” sambit ko gamit ang seryosong boses at tinuon ang atensyon sa pari na naghihintay sa amin. He chuckled. Sinulyapan ko siya at kinunutan ng noo. I don’t really know what’s funny now that we’re in this situation. He won’t…even convince and asked me if I’m sure in this marriage? But well, bakit ko ba ineexpect na tanungin niya ako n’on. Kailangan ko siya kaya dapat matuloy ang kasal na ‘to. But wait…something’s…off. Naipilig ko ang ulo ko. This man is supposed to be a private person, right? Galing siyang states at pinauwi para sa kasal na ‘to? But…I met him in the bar almost a month ago? The man offered his hand to me. Napatitig ako doon ng ilang segundo bago ko tinanggap. Agad akong nakaramdam ng kuryente ng maglapat ang mga kamay namin but I acted as if it was nothing. Pero malay ko ba kung anong nangyayari sa buhay niya diba? Kailangan ko pa bang problemahin yan when I have too much in my plate right now? We both walked in front of the priest waiting for us. He gave us a small smile then finally, the ceremony began. Nakikinig lang ako sa sinasabi ng pari. He was assisted by the two boys who opened the door for me earlier. When it was time to say our ‘I do’s’, tuluyang bumuhos muli sa akin ang reyalidad. And…I couldn’t help but get emotional once again. My tears pooled in the corner of my eyes after I said my ‘I do’. Naluluha na rin ako ng sinuot namin sa isa’t-isa ang singsing. This is really unexpected for me. A month ago, I was planning where I would spend my next vacation, where I would shop, and whom I should party with. Pero ngayon, kisap-matang nagbago ang lahat. Things really won’t go the way you want them to. As soon as the ceremony has ended, my eyes were blurry as I signed the marriage contract. Tinuro na lang sa akin ng pari kung saan ako pipirma. Binibiro niya pa nga ako ba’t daw ba ako umiiyak. Ginawa ko na lang na excuse na masaya ako kasi…ikakasal na ako. When in fact, it was the opposite. Hindi ko rin naman alam kung bakit ako nagiging emosyonal this days. Maybe my period is coming or what. “Why are you crying when you agreed to do this?” Gavin, now my husband, said coldly as soon as we stepped outside the church. Pinalis ko ang mga luha ko at masama siyang tinitigan. “Can’t I cry now? Isipin mo na lang na tears of joy ‘to dahil mag-asawa na ta’yo!” asik ko habang humihikbi. Napamewang siya at nagpakawa siya ng malalim na hininga. Tinitigan niya ako ng ilang segundo na para bang isa akong malaking problema sa kanya. Na sinusubukan niyang intindihin kung bakit ako umiiyak. I suggest he shouldn’t try kasi wala rin namang patutunguhan. “I have no time to comfort you just because we’re already married.” he suddenly said. “If you don’t want this, we can still damn cancel the marriage contract. Because this is a waste of my time,” he said at agad na tinalikuran ako at balak pa ata bumalik sa loob ng simbahan. Fear succumbed to me that I immediately grabbed his wrist before he could even leave. Hindi niya pwedeng bawiin ang pagpapakasal namin! Nababaliw na ba siya?! “No! Sabing ayos lang ako!” I exclaimed. He stopped on his attempt to go back inside and turned to face me. Tinitigan ko siya ng diretso. “I-I told you I’m fine. Gusto ko lang umiyak. Can’t I have that?” Muli niya akong tinitigan ng ilang segundo bago muling nagpakawala ng malalim na hininga. He run his fingers through her hair until I heard him say something. “Fvcking Gab.” Kumunot agad ang noo ko. I am finally calming down. “Anong sabi mo?” He dropped his gaze at me at umayos ng tayo. “Nothing. Are you done crying now?” I swallowed hard and bit my lower lip. I suddenly feel ashamed. Here he was, acting like our marriage was nothing to him. Pero ako, nandito, umiyak pa dahil nagpakasal sa taong sasalba sa kompanya namin. I was determined to marry him in the first place but I still cried out of frustration. Pero ngayon, kahit paano ay nahimasmasan na ako. “Yeah. I’m fine now. I’m sorry you have to see me like that,” I said as I wiped the last bit of my tears. “If you're fine now, then let’s go. I promised my parents that we’ll have breakfast together,” aniya. Napatitig naman ako sa langit. Sa sobrang aga ng kasal namin, hindi pa masyadong mataas ang sikat ng araw. At mabilis lang naman seremonya. Nagsimula siyang maglakad patungo sa parking lot. I automatically followed behind him. Umihip ang malamig na hangin ang I couldn’t help but suddenly feel cold with my outfit. Kakaunti pa ang mga dumadaang sasakyan sa kalsada. Though there are already people around already. Nang makarating kami sa parking lot, pinatunog niya ang kanyang sasakyan. He stopped in front of an expensive sedan. He opened the door for me at hindi ko maiwasang hindi mapa-irap. “Kaya ko namang buksan ‘to ng ako lang,” sabi ko at pumasok na sa sasakyan niya. Wala siyang sinabi bago tuluyang umikot patungo sa driver seat. I was done wearing my seatbelt when he got inside and wore his own. “Didiretso ba tayo sa parents mo na ganito ang ayos?” I asked as he started the engine. “No. We’ll stop by in my penthouse and change. Pagkatapos ay tuntungo na tayo sa kanila,” he informed and swiftly maneuvered his car out of the parking lot. Wala na lang akong sinabi. I leaned against the window as I watched the
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD