The Demon's Bride

CHAPTER 16

My life is normal. Papasok sa Lived, magtra-trabaho at uuwi. Paulit-ulit. Boring siya, oo pero sapat na sa akin ito.

Isang araw na naman ng paulit ulit kong pangyayari sa buhay na napagtanto kong tama ba ang naging desisyon ko.

I have the money, the power, the respect but why do I feel so lonely?

Kahit di nila sabihin alam kong nagsisisi na ang mga umapi sa akin noon at kagaya nila nagsisisi rin ako sa desisyon ko pero nangyari na. Ano pang magagawa ko?

Minsan iniisip ko kung anong nangyari kung hinarap ko ang problema ko? Magiging masaya ba ako? Makikita ko ba ang lalaking nakatadhana talaga para sa akin?

Sa ilang taon kong naninirahan sa ganitong buhay ngayon ko lang napagtanto na ang dumating sa akin noon ay isang pagsubok lamang na kayang kaya kong lampasan.

May pera ako noon pwede akong umalis at magpakalayo-layo, mamuhay sa mapayapang lugar. Lugar kung saan di ako huhusgahan dahil sa pagkakamali ng pamilya ko.

Sino bang niloloko ko? No one wants me. No one will accept me. I'm not worth the time. Just like my husband, for example, he gives me wealth but not his time.

I'm trying to remember his face but I couldn't. It is just like a dream that I can't remember.

"Queen." Tumuwid ako sa pagkakaupo sa swivel chair. Pumasok si Luther at huminto sa harapan ko.

"Yes?"

"There's a parasite outside."

"What kind of parasite?" Hinilot ko ang ulo ko at pumikit. These past few days my head is been hurting. I should go to check up.

"Queen, are you alright?" May pag aalala sa boses niya. Tumango lang ako at sinenyasan siyang magpatuloy. "Uh... Mr. Imperial is here. H-he wants to talk to you."

"Let him in." Nawala na ang sakit ng ulo ko. Bumuntong hininga ako. Lumabas si Luther at pumasok si Mr. Imperial. "Yes? What do you want?"

"Did you think about it?"

Napaiwas ako ng tingin. Sa mga sinabi niya sa parking lot nagawa nung baguhin ang nararamdaman ko.

"I hope you think about it."

Huminga ako ng malalim. "I will not file a divorce-"

"Bullshit! Mira!" He slammed the table. Napapikit ako at nagbadya ang luha. "Siya ang dahilan kung ba't tayo naghiwalay! He's a demon!"

This is what he's said when we saw each other. He knows everything. When I say everything, EVERYTHING.

"But he's a demon." Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. How did he know? Or it is just a metaphor.

"My husband is kind, he will never be a demon."

"Siya ang dahilan kung ba't tayo naghiwalay." Nagulat ako doon pero di ko pinahalata. What's the point? Hiwalay na kami kahit anong mangyari, kahit alam kong si Kael ang dahilan ng paghihiwalay namin di parin magbabago na kasal ako kay Kael at kasal siya sa iba.

"Then?" I gave him my bored look.

"You don't care do you?"

"Is it too obvious?" Sarkastiko kong tanong. Yes. For the past years, I'm still bitter.

"Wala ka parin bang pakialam kung sasabihin ko sayo na he's a literal a demon. I know you know. Why did you give up your life to be in that demon? Alam mo bang siya ang dahilan kung ba't tayo hiwalay ngayon?! I don't want to give up on you but he threatened me. He will kill you if I will never let you go. I'm such an idiot for letting you go and I did love you even until now."

Nabawasan nun ang tiwala ko kay Kael at aaminin ko man o hindi alam kong may nararamdaman pa ako kay Jonathan. He make my heart beat so fast. Walang rason para di ko siya paniwalaan, Kael is a demon he can do anything. But I hope he didn't do that. May kaunting tiwala pa naman ako sa kanya.

Kumuyom ang kamao ko sa naisip. I can't love this man in front of me. He have a wife and I'm married.

"Naalala mo ba nung kumatok ako sa pinto mo, gabing gabi at nagtanong ako kung sino ang sumundo sayo? Sabi mo si Luther na inutusan kong sunduin ka. Pero di ko alam yun. Sinabi ko lang na oo dahil ayokong mag alala ka....

Jonathan's POV

"Hindi. Okay lang. Emergency yan, dapat unahin." Biglang nagkaroon ng emergency sa opisina. Hindi ko nga lang alam kung anong klaseng emergency.

"I'm so sorry, Mira."

"It's okay. I'll be fine."

"Ihahatid kita sa sakayan wala ng tao rito kaya-"

"Johnny. I'll be fine. Maglalakad lang ako papunta sa sakayan."

"But-"

"I love you. Now, go."

"I'm so sorry."

"It's okay."

"I'll make it up to you. I promise."

"Yeah." Aalis na sana ako pero hinarap ko siya. It's not right to leave her here.

"I shouldn't-"

"Johnny. Ikaw muna bago ako." Yan na naman. Why she always doing that? Mauuna muna ako bago siya. I'm her first priority but what am I doing? But that phrase can make me melt.

"Mira..." Bumuntong hininga ako at humalik sa labi niya. "I love you too." Alam kong wala na akong laban kapag ginamit na niya ang salitang yun.

Pumasok na ako sa kotse at umalis. Narating ko ang Imperial Castle. Agad akong pumasok.

Ano ba ang emergency? Ba't kaylangan pa ako rito? Wala akong kaideya-ideya.

Nang nasa floor na ako ng opisina ko ay agad bumungad sa akin ang sekretarya ko.

"Sir."

"Beth, what's this emergency all about?"

"Sir, the famous bachelor/ business tycoon is in your office. I can't say no because his-"

"Who's he?"

"Mr. Eros Dark Lived." Nagulat ako sa sinabi niya. The famous Eros Lived is in my office? Why? Agad akong pumasok sa office. Nakita ko siya sa sofa na nakaupo. Naka 4 na upo at nakahilig ang ulo.

"Sorry for waiting, Mr. Lived. I just did something very important."

"Mas importante pa sa akin?"

"She's the love of my life." Nakangiti kong saad at umupo sa kaharapan niyang upuan. Umayos siya ng tingin sa akin. Nanlilisik ang mata niya. I can feel the power, the aura of how great he is.

"I'm here because I want something from you that got my site."

Napangiti ako. "Anything. Do you want our product? Our product is-"

"I don't want your products. I want that woman."

Nawala ang ngiti ko. "W-what woman?"

"The one named Miranda Victoria Cateñeho."

"H-ha? But, Sir...uhm.. you must be mistaken. That woman is my girlfriend."

"Yes, I want her. Can you give her to me?"

"Sir, you are too rude-" namatay ang ilaw sa opisina. Nagulat ako sa pulang matang nakadirekta sa akin.

"You don't want me to get mad, Johnny. I can turn this building down in just a snap." Kalma niyang sabi pero nakakaramdam ako ng galit. "I want her."

"No."

"I want her, Jonathan. Ano bang di mo maintindihan doon?"

"Why would you want her?! Alam mong may boyfriend na siya at ako yun then why you still want her?!"

Nawawala na ang respeto ko sa lalaking ito. Di ba niya naiintindihan?

Tumawa siya. Demonyong tawa.

"I want her." Ulit niya.

"No!" Sigaw ko at sa isang iglap nag aapoy na ang paligid. Nasunog ang office ko at sa pagkakataong yun alam ko ng di basta bastang tao ang kinakalaban ko. Agad akong pumunta kay Mira dahil siya ang una kong naisip.

"You okay?" Tanong niya agad nang pagbuksan niya ako ng pinto.

"Are you okay? Are you hurt?" Hinawakan ko ang mukha niya at sinuri ang katawan niya. Napabuntong hininga ako nang makitang wala naman siyang kahit anong galos.

"No. Bakit naman ako masasaktan?"

"No. Wala naman. Sino naghatid sa iyo?" Maybe, I'm just being paranoid.

"Si Luther. Yung inutusan mong maghatid sa akin." Nagulat ako pero di ko pinahalata. I won't tell her. Ayokong mag alala siya.

"Ah...yeah." sabay iwas ko tingin at napayuko pa. "Can I sleep here?" I want to be with her. This night is exhausting.

"Sure."