The Demon's Bride

CHAPTER 7

Napatingala ako dahil lumiwanag. Ang liwanag ay nanggagaling sa sinag ng buwan.

"What's your name by-" wala na siya nang ibalik ko ang tingin sa kanya. Tumayo ako at pinagpag ang sarili ko. Nilibot ko ang tingin ko. Wala siya.

Mas nakikita ko na ngayon ang kabuhuan ng gubat. I'm right. Nasa gubat talaga ako at di ko alam ba't ako napunta rito at papaano ako makakalabas dito.

"H-hey. Where are you?" I left alone again.

Ano pa bang inaasahan ko?

Everyone is leaving me.

"Queen." Agad akong pumihit patalikod.

"Luther."

"I must take you home."

"Where are we? How can we get out of here? And how did you find me?" Ngumiti siya.

"Let's go home." Tumango naman ako at napatingin sa paligid.

"Pero yung boss mo."

"He will be alright. He hates light that's why."

Tumalikod na siya. Sumunod naman ako sa kanya. Tiningnan ko muna balik ang huling pinagkitaan ko sa demon bago sumunod kay Luther. I didn't see his face but I know some features. I touch his body, he has muscles, I felt his lips, its captivating, matipuno siya.

Nakalabas kami ni Luther sa gubat at bumungad sa akin ang high way na walang kahit isang dumadaan. Lumapit si Luther sa sasakyan. Ang ginagamit niyang sasakyan basta inihahatid niya ako. Pinagbuksan niya ako.

Pumasok ako doon.

Napatingin ako sa labas ng bintana. Nagsimulang umandar ang sasakyan.

"Luther, there's something outside." I could feel it. I think there something staring at me. Even though the car is moving. Marami silang nakatingin sa akin. "I think there is something staring at me." Kinakabahan kong saad.

"There is."

"What are they?"

"Spirits."

"Spirits?! Why are they staring at me?"

"Because you are a demon's bride."

"Not yet." Saad ko. Lumayo ako sa bintana.

"Masanay kana. Ganyan talaga."

"Lagi bang ganito?"

"It depends. You can feel it if the place has spirits living in it."

"Dito? Maraming spirits?"

"You can feel it."

"I'm scared." Pag aamin ko. Kinalma ko ang sarili ko. Tumingin nalang ako sa daan. Napapikit ako nang may nakita akong babaeng nakaputi sa gitna ng daan. "I think I just saw something."

"I saw it too. Don't worry."

Mas lalo akong nilalamon ng kaba. Paulit-ulit sa isip ko ang babaeng nakaputi na binangga lang namin. Wala naman akong narinig na may nabangga kami pero kasi nasa harap siya ng kotse bigla nalang lumitaw.

Pagdilat ko ay napaiyak na ako nang makita ang mga spirits sa gilid ng kalsada. May biglang tumunog sa bintana na parang may humampas dito. Bigla nalang itong dumami. Marami akong naririnig na hampas at hinahampas nila ang bintana.

"Ahhh!" Tinakpan ko ang tenga ko at nilagay na ang paa ko sa upuan. "Go away! Please!" Natatakot na ako. Napaiyak na ako. Noon paman takot na ako sa mga multo, takot akong mag isa habang nilalabanan ang takot ko. "Umalis na kayo! Please, go away!"

"Hold on, queen."

"I can't."

"Calm down."

"I can't! Go away! Ayoko na! Natatakot na ako! Di ko na kaya! Johnny!!!" Siya lang ang karamay ko lagi. Napahinto ako nang napagtantong wala na siya. Sa ganito kasing pagkakataon siya lagi ang karamay ko. Wala ng magliligtas sa akin, wala ng pro-protekta sa akin, wala nang magpapakalma sa akin at sasabihing 'everything will be alright'

"Ssh... Everything will be alright." Napatigil ako nang marinig ang boses ni Johnny. Naramdaman ko rin ang mga brasong yamakap sa akin. Nag angat ako ng tingin.

Si Johnny.

"Everything will be alright." Pinahid niya ang luha ko. "Just calm down, okay?"

But no. It's the demon. May ilaw sa loob ng kotse.

"I thought you hate lights?" Pinahid ko ang sariling luha ko.

"Kapag nanggagaya ako ng katauhan hindi na." Tumango naman ako. Tumingin lang ako sa kanya. Di ko inalis ang tingin ko. I miss Johnny. Why did he let go? Maybe his tired of fighting for us. "You miss him."

"Yeah..."

Lumapit naman ang mukha niya at dinampian ako ng halik sa labi.

"Don't miss him."

"I-I can't. If I keep seeing that face I will-" bigla namang dumilim sa loob ng kotse. Anino nalang ng demon ang nakikita ko.

"Now, you won't miss him." Mahina naman akong natawa.

"Pwede na siguro yan. Why are you here by the way? Alam mo bang nagulat ako sayo?"

"I'm here because my bride is scared."

"You're sweet."

"I hate sweets."

"What? Everbody loves sweets. Sweet things, sweet gestures, sweets saying, candy, chocolate, ice cream, oh and cake! I love cake! And thinking about sweets I realized I haven't eaten yet. I'm hungry."

"Okay. What do you want for dinner?"

"I don't know. Maybe jollibee?"

"Okay. Luther. Drive thru."

Nag drive thru nga kami. Ako ang pinagdesisyon niya ng pagkain. Nagtanong ako kung anong gusto niya.

"Ikaw gusto kita." Pinaikot ko lang ang mata ko.

Umalis na kami pagkatapos naming makuha ang order. Di na ako nakapaghintay at kinain ko na ito sa loob ng kotse. Then I realized. Nawala ang takot ko dahil sa kanya. I feel safe when I'm with him. Ano bang meron sa demon na ito?

Napatingala ako dahil lumiwanag. Ang liwanag ay nanggagaling sa sinag ng buwan.

"What's your name by-" wala na siya nang ibalik ko ang tingin sa kanya. Tumayo ako at pinagpag ang sarili ko. Nilibot ko ang tingin ko. Wala siya.

Mas nakikita ko na ngayon ang kabuhuan ng gubat. I'm right. Nasa gubat talaga ako at di ko alam ba't ako napunta rito at papaano ako makakalabas dito.

"H-hey. Where are you?" I left alone again.

Ano pa bang inaasahan ko?

Everyone is leaving me.

"Queen." Agad akong pumihit patalikod.

"Luther."

"I must take you home."

"Where are we? How can we get out of here? And how did you find me?" Ngumiti siya.

"Let's go home." Tumango naman ako at napatingin sa paligid.

"Pero yung boss mo."

"He will be alright. He hates light that's why."

Tumalikod na siya. Sumunod naman ako sa kanya. Tiningnan ko muna balik ang huling pinagkitaan ko sa demon bago sumunod kay Luther. I didn't see his face but I know some features. I touch his body, he has muscles, I felt his lips, its captivating, matipuno siya.

Nakalabas kami ni Luther sa gubat at bumungad sa akin ang high way na walang kahit isang dumadaan. Lumapit si Luther sa sasakyan. Ang ginagamit niyang sasakyan basta inihahatid niya ako. Pinagbuksan niya ako.

Pumasok ako doon.

Napatingin ako sa labas ng bintana. Nagsimulang umandar ang sasakyan.

"Luther, there's something outside." I could feel it. I think there something staring at me. Even though the car is moving. Marami silang nakatingin sa akin. "I think there is something staring at me." Kinakabahan kong saad.

"There is."

"What are they?"

"Spirits."

"Spirits?! Why are they staring at me?"

"Because you are a demon's bride."

"Not yet." Saad ko. Lumayo ako sa bintana.

"Masanay kana. Ganyan talaga."

"Lagi bang ganito?"

"It depends. You can feel it if the place has spirits living in it."

"Dito? Maraming spirits?"

"You can feel it."

"I'm scared." Pag aamin ko. Kinalma ko ang sarili ko. Tumingin nalang ako sa daan. Napapikit ako nang may nakita akong babaeng nakaputi sa gitna ng daan. "I think I just saw something."

"I saw it too. Don't worry."

Mas lalo akong nilalamon ng kaba. Paulit-ulit sa isip ko ang babaeng nakaputi na binangga lang namin. Wala naman akong narinig na may nabangga kami pero kasi nasa harap siya ng kotse bigla nalang lumitaw.

Pagdilat ko ay napaiyak na ako nang makita ang mga spirits sa gilid ng kalsada. May biglang tumunog sa bintana na parang may humampas dito. Bigla nalang itong dumami. Marami akong naririnig na hampas at hinahampas nila ang bintana.

"Ahhh!" Tinakpan ko ang tenga ko at nilagay na ang paa ko sa upuan. "Go away! Please!" Natatakot na ako. Napaiyak na ako. Noon paman takot na ako sa mga multo, takot akong mag isa habang nilalabanan ang takot ko. "Umalis na kayo! Please, go away!"

"Hold on, queen."

"I can't."

"Calm down."

"I can't! Go away! Ayoko na! Natatakot na ako! Di ko na kaya! Johnny!!!" Siya lang ang karamay ko lagi. Napahinto ako nang napagtantong wala na siya. Sa ganito kasing pagkakataon siya lagi ang karamay ko. Wala ng magliligtas sa akin, wala ng pro-protekta sa akin, wala nang magpapakalma sa akin at sasabihing 'everything will be alright'

"Ssh... Everything will be alright." Napatigil ako nang marinig ang boses ni Johnny. Naramdaman ko rin ang mga brasong yamakap sa akin. Nag angat ako ng tingin.

Si Johnny.

"Everything will be alright." Pinahid niya ang luha ko. "Just calm down, okay?"

But no. It's the demon. May ilaw sa loob ng kotse.

"I thought you hate lights?" Pinahid ko ang sariling luha ko.

"Kapag nanggagaya ako ng katauhan hindi na." Tumango naman ako. Tumingin lang ako sa kanya. Di ko inalis ang tingin ko. I miss Johnny. Why did he let go? Maybe his tired of fighting for us. "You miss him."

"Yeah..."

Lumapit naman ang mukha niya at dinampian ako ng halik sa labi.

"Don't miss him."

"I-I can't. If I keep seeing that face I will-" bigla namang dumilim sa loob ng kotse. Anino nalang ng demon ang nakikita ko.

"Now, you won't miss him." Mahina naman akong natawa.

"Pwede na siguro yan. Why are you here by the way? Alam mo bang nagulat ako sayo?"

"I'm here because my bride is scared."

"You're sweet."

"I hate sweets."

"What? Everbody loves sweets. Sweet things, sweet gestures, sweets saying, candy, chocolate, ice cream, oh and cake! I love cake! And thinking about sweets I realized I haven't eaten yet. I'm hungry."

"Okay. What do you want for dinner?"

"I don't know. Maybe jollibee?"

"Okay. Luther. Drive thru."

Nag drive thru nga kami. Ako ang pinagdesisyon niya ng pagkain. Nagtanong ako kung anong gusto niya.

"Ikaw gusto kita." Pinaikot ko lang ang mata ko.

Umalis na kami pagkatapos naming makuha ang order. Di na ako nakapaghintay at kinain ko na ito sa loob ng kotse. Then I realized. Nawala ang takot ko dahil sa kanya. I feel safe when I'm with him. Ano bang meron sa demon na ito?