The Demon's Bride

CHAPTER 8

"We're here." Pag aanunsyo ni Luther. Agad akong tumingin sa bintana ng demon. Nanlaki ang mata ko.

"Kaninong mansyon yan?" Ang laki ng mansyon. It's more like palace for me.

"Mine." Mahinang sambit ng demon sa pisngi ko. Agad akong lumayo. Di ko namalayan na masyado akong malapit sa kanya. "Come." Lumabas siya sa kotse. Nilahad niya ang kamay niya. Tumaas ang kilay ko. I don't need help. Lumabas ako nang mag isa at tinanaw ang nakakamanghang palasyo.

Tumingin ako sa pinanggalingan namin. Kumunot ang noo ko nang wala na akong makita sa paligid kundi kadiliman.

"Let's go?" Lumingon ako sa demon at dahan dahang tumango. Hinintay niya akong lumapit sa kanya bago siya naglakad sabay sa akin.

"Where are we?"

"In my mansion."

"No. I mean. Where are we? Nasa city paba tayo?" Napahinto siya sa paglalakad at napatingin sa akin.

"I want to kiss you."

Nanlaki ang mata ko at napaatras.

"W-what?" Seryoso lang siyang nakatingin sa akin. Napaiwas ako ng tingin. Ayokong salubungin ang mata niyang puno ng... Napabuntong hininga ako.

Lust...

"I want to kiss you." Pag uulit niya. Napatingin ako sa pintuan. Gusto kong pumunta doon at iwasan ang demon. Pero di ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Di ko alam baka may ginawa siyang salamangka o ito ang epekto ko sa kanya.

Dahan dahan siyang lumapit sa akin. I want to leave but I couldn't.

"King, message." Biglang lumabas si Luther. Agad akong nagpasalamat sa diyos nang dumating si Luther. Di ko alam anong mangyayari sa amin dito pagkatapos niyang halikan ako.

"Luther!" Pangalan lang yun pero nang binanggit ng demon parang nagmumura siya. Agad akong napatingin sa kanya habang ginugulo niya ang buhok niya. He looks hit while doing that.

"I'm sorry to disturb you, King but the messenger has arrived."

Nakita ko ang pagpula ng mata ng demon. Nilingon niya si Luther. Nakitaan ko ng galit ang mata niya. For what?

"Take Victoria to my room." Matigas niyang utos at naunang maglakad sa akin. Pumasok siya sa mansyon. Kunot noong sinundan ko siya pero nang nakapasok ako ay wala na siya.

"Queen, I'll take you to your room."

"His room?"

"Yes."

"Where is he going?"

"He will just finish some stuff."

"Like what?"

"Business." Tumango naman ako. Hinatid ako ni Luther pero halos mawala ako sa sobrang laki at layo ng pasilyo. "Here's your room, Queen. If you need something just call me I'll be there."

"Paano mo maririnig? Saan ba ang kwarto mo rito?"

Tahimik lang siya. Sa pananahimik niya ay napagtanto kong...

"You're demon too." It's not a question.

"Yes." Tumango ako at pumasok nalang sa loob ng kwarto. It's big. Napakaliit ko dito sa kwartong ito. Ang ilaw ay galing sa napakalaking chandelier sa itaas. Napatingin ako sa kama agad akong nakaramdam ng pagod. Lumapit ako doon at agad na nahiga.

Nasilaw naman ako sa chandelier.

"Luther!" Akala ko di niya ako narinig pero nabigla akong nang sumagot siya galing sa likuran.

"Yes, Queen?"

"Can you turn off the light?"

"Of course." At dumilim na sa sa loob ng kwarto. Nahiga ako sa kama akala ko makakatulog na ako pero dahil ngayon ay mag isa na ako naaalala ko na kung ba't ako napaunta sa lugar na ito.

Johnny broke up with me 5 hours ago.

Ngayong mag isa na ako. Di ko maiwasang isipin ang pinagsamahan namin ni Johnny. Ayos naman kami nang magyaya siya na makipag date pero ba't ganoon?

Its like a dream when I'm with him. It feels like fairytale that have a happy ever after. I thought I will never be alone. What's the promises for? It hurts to think that the person who I thought to be with me is the person that can hurt me the most.

Siguro may nagawa akong masama. Siguro I'm not enough. Karma ko ito, eh. Alam ko yun. Alam kong may nagawa akong masama, di ko nga alam kung saan at kaylan. Maybe Johnny is not the right guy or maybe I'm not the right person for him. Ano nga lang naman ako? I'm just a woman have a terrible family background, that has a killer parents and I'm poor.

I'm not living the world that he live.

"I'm sorry, Johnny. I know it's my fault. Di mo ako iiwan kung hindi dahil sa nagawa ko at sa pamilya ko. Di ka mapapahiya kung hindi dahil sa akin."

Di ko namalayang napaiyak na ako. It hurts like hell. I don't want this feeling! I want to get rid of this!

"Ssh... Don't cry." May yumakap sa akin sa mula sa likuran. Kilala ko na kung sino yun.

"What are you doing here? I thought your working?" Saad ko nalang pero halata sa boses ko na kagagaling ko lang sa pag iyak.

"I'm done."

Tumango lang ako. Confirmed he's not the Johnny who I slept with. Iba ang pagkakayakap niya. Johnny would turn me around and face him that this demon. He would just hug me from the back and kiss my neck. Ang pinagtataka ko lang. Is Johnny knows about Luther?

"Are you okay? Are you hurt?" Hinawakan niya ang mukha at kamay ko. Tiningnan niya ang mga ito at napabuntong hininga siya ng wala siyang makitang kahit anong senyales na nasaktan ako.

"No. Bakit naman ako masasaktan?"

"No. Wala naman. Sino naghatid sa iyo?"

"Si Luther. Yung inutusan mong maghatid sa akin." Nakakita ako ng gulat sa mata niya pero agad itong nawala.

"Ah...yeah." sabay iwas niya ang tingin at napayuko pa.

Why I didn't see that? Iiwas lang ng tingin sa akin si Johnny kung nagsisinungaling siya. Kaya ko bang magtiwala sa demon na ito? I don't even know his name?

Is Johnny knows about Luther?

Di pwedeng basihan ang pag iwas niya ng tingin sa akin. He lied to me there's a possibility that he lied in our entire years. I can't trust anyone. Lalo na ngayon na ako nalang mag isa.

"Anong itatawag ko sayo?" I muat know his name.

Pinaglalaruan niya ang kamay ko. Hinalikan muna niya ang tenga ko bago sumagot.

"Kael."

"Kael? What? Anong last name mo?"

"Demons don't have last name."