ตอนที่ 2 : รับปาก

2560 Words

ตอนที่ 2 : รับปาก ปึ่ก ! “อร้ากกก...!”กำลังจะโน้มริมฝีปากลงไปกัด จู่ๆ ก็ถูกอะไรแข็งๆ ฟาดลงอย่างแรงจนไนท์ล้มลงไป “ฮื่อ...พี่ชิน ชามกลัว ฮึก! พี่ไนท์...เขา เขา ฮือ”พอเห็นพี่ชาย ร่างเล็กก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นเทาบ่งบอกว่ากลัวแค่ไหน “ไม่เป็นไรนะตัวเล็ก พี่อยู่นี้แล้วครับ หยุดร้องไห้ก่อนนะ ตาบวมหมดแล้วรู้ไหม”ชินรีบเข้ากอดปลอบน้องชายที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายอย่างขวัญเสีย คิดถูกจริงๆ ที่กลับมาก่อน แถมกำลังจะตกลงกับผู้หญิงคนนั้นก็ตื้อจะเอากับตัวเองให้ได้ ทั้งที่บอกว่าอีกคนแท้ๆ “พี่ไนท์ เค้าเป็นอะไรก็ไม่รู้ครับพี่ชิน เขาจะ จะ ฮึก! กัดชาม เขา...ฮึ่ก!”เสียงสะอื้นบวกกลับพยายามเล่าเหตุการณ์ให้ฟังแทบไม่เป็นภาษา จนคนฟังไม่รู้จะขำหรือสงสารดี ได้แต่ลูบหลังให้หายสะอื้น “ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่มีอะไรแล้วล่ะ”ชินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่คอขาวๆ ของน้องยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาก็มองไปยังไนท์ที่นอนลงกับโซฟา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงสลบไปแล้วกับฝีมือตัวเอง “ฮื่อ...”ยิ่งปลอบ ร่างบางยิ่งร้องหนักกว่าเดิม “เฮ้อ คราวนี้จะเอายังไงกันดี”คิดแล้วก็ยิ่งปวดหัวกว่าเดิม ************************************************* “ตัวเล็กไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ครับ”ชินยิ้มขำ มองน้องชายที่เอาแต่กอดแขนตัวเองไม่ปล่อย เพราะมีอีกคนที่เป็นตัวต้นเหตุนอนหลับอยู่บนเตียงหลังจากพากลับมาที่บ้านด้วย “พี่ชิน พี่ไนท์เขาจะลุกขึ้นมากัดชามอีกไหมครับ”สายตาหวานช้อนขึ้นมองพี่ชายที่มองคนบนเตียงไม่ห่าง กลัวว่าจะโดนทำแบบเมื่อกี้อีก พี่ไนท์์หน้ากลัว “หึหึ ถ้าเป็นเด็กไม่ดีก็จะโดนกัดแบบเมื่อกี้อีกก็ได้นะ”ชินได้ทีพูดแกล้ง ทำเอาร่างบางถอยไปให้ไกลมากกว่านี้ “อื้อ ไม่เอา กลัว”แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ก็ทำเอาร่างกายยังสั่นไม่หายเลย “ถ้ากลัวก็ไปอาบน้ำเข้านอนได้แล้วป่ะ”เพราะตอนนี้เขาอยากจะอยู่กับเพื่อนตามลำพัง ยังไม่อยากให้น้องชายรับรู้ ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมดจะต้องเก็บเป็นความลับจนกว่า...จะถึงเวลา “งั้นชามไปก่อนนะครับพี่ชิน”น้องว่าอย่างน่ารักก่อนจะรีบเดินออกไป ไม่ลืมหันมายิ้มหวานให้พี่ชายอีกครั้ง “ครับ ตัวเล็ก”ชินยิ้มมองจนน้องเดินออกไปลับตา ก่อนจะหันมามองบนเตียงด้วยสายตาที่ดูจริงจังกว่าเดิม “ตื่นได้แล้ว กูรู้ว่ามึงแกล้งหลับ”กลิ่นที่ตลบอบอวล คละคลุ้งไปทั่วห้องขนาดนี้ ยังไงก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ลงหรอก “เจ็บชะมัด กะจะเอาให้ตายเลยหรือไง”ร่างสูงค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง ใช้มือลูบๆ ท้ายทอยที่ถูกตีซะเต็มแรง ระบมไม่หาย ความจริงก็ตื่นนานแล้วอย่างที่มันว่า แต่กลัว กลัวว่าจะเผลอควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนอย่างในร้านเมื่อกี้ นี่เขาทำอะไรลงไปวะ ร่างกายเหมือนไม่ใช่เป็นตัวของตัวเอง “โทษที กูเผลอไปหน่อย”พอรู้ว่าน้องตกอยู่ในอันตรายมันเลยพลั้งมือ ดีสิตอนนั้น มีไม้อยู่ใกล้มือที่สุดถ้าเป็นพวกโลหะ คงได้เลือดตกยางออกกันไปข้าง “แล้วก็....”คราวนี้ชินจะต้อง “....” “กูขออาบน้ำก่อนได้ไหมวะ”ไนท์เองก็เข้าใจว่ามันจะพูดอะไร แต่ตอนนี้เขาต้องไปจัดการกับอะไรบางอย่างซะก่อน “อืม ตามสบาย” ************************************************* "มีอะไรจะคุย"ร่างสูงใส่เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปิดช่วงล่างหลังจากอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ยืนจุดบุหรี่สูบด้วยท่าทีสบายๆ ตรงริมระเบียงระงับความต้องการที่มันพลุ่งพล่านในกายให้ลดน้อยลงบ้าง "สัญญาได้ไหมวะ ว่าจะไม่ทำอะไรน้องชายกูจนกว่าจะถึงเวลา"สายตาบ่งบอกว่าจริงจังแค่ไหน ยิ่งเมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นก็ยิ่งอยากจะย้ำให้เพื่อนสนิทอย่างมันได้ทราบ ชินรักน้องมาก และอยากให้น้องได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป นานเท่าไหร่ได้ยิ่งดี "...." "กูรู้ว่ามันยากที่จะหักห้ามใจได้ ยิ่งช่วงที่อยู่ด้วยกันแล้ว..."โอเมก้า อัลฟ่า ที่เป็นโชคชะตาแล้วก็ คงทรมานไม่น้อย ขนาดตัวเองที่เป็นพี่ชายแค่อยู่ใกล้ๆ ยังแทบจะห้ามสัญชาตญาณไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ขอให้น้องได้เติบโตเต็มที่ก่อนก็ยังดี พลาดที่ทำให้ทั้งสองคนมาเจอกันเร็วเกินไป "อืม จะพยายาม"แต่ก็เท่าที่จะทำได้ละนะ ขนาดร่างกายตัวเอง ไนท์ยังควบคุมไม่ได้อย่างตามใจนึกเลย... “มึงนอนห้องนี้ตามสบาย ยังไงพรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียน”ชินพูดพร้อมยิ้มออกมาบางๆ อย่างพออุ่นใจที่อย่างน้อยมันก็ยอมรับปาก “แต่กู...” “ไม่ต้องเกรงใจ ใช่ว่ามึงไม่เคยมาพักบ้านกู เผื่อมึงเจ็บแผลขึ้นมาจะไม่มีใครอยู่ดูแล”เพราะรู้ว่ามันอยู่ตัวคนเดียว และเรื่องนี้ตัวเองก็มีส่วนผิดก็ต้องรับผิดชอบ แถมบ้านหลังนี้ก็มีคนตลอดเวลาเรียกใช้ได้สะดวก “อืม”ก็อย่างที่มันว่า ไนท์ยังรู้สึกเจ็บอยู่ “ตามสบายนะมึง มีอะไรก็เรียกกูได้”บ้านหลังนู้นเรียกตัวไปนะสิ ไม่งั้นคงจะอยู่คุยต่ออีกหน่อย “ถ้าหิวก็ไปข้างล่าง ป้าแกจัดอาหารไว้ละ กินได้เลย”ลืมนึกไปเลยว่าต่างคนก็ไม่ได้กินอะไรมา เผื่อหิวบอกเอาไว้ก่อน “แล้วก็...” “พอเลยมึง กูไม่ใช่ลูก”พูดแต่ละอย่าง “หึหึ โอเคงั้นกูไปละ”ก็คนมันเคยชินตอนพูดกับน้องนี่หว่า ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ ************************************************* “หิวซะมัด”กะว่าจะไม่กินอะไรแล้วแท้ๆ พอนอนไปได้สักพัก ไนท์ก็รู้สึกหิวขึ้นมาดื้อๆ แถมเวลานี้คงไม่มีใครอยู่ละมั้ง เที่ยงคืนจะตื่นมาทำไมวะ “บอกเองนะว่าตามสบาย”ไม่กงไม่เกรงใจละ ร่างสูงเดินลงไปชั้นล่างก่อนจะมองไปรอบๆ บ้านที่ทั้งกว้างใหญ่ แต่ก็มีคนอยู่แค่ไม่กี่คน เคยมาบ่อยๆ แต่แปลกที่ไม่เคยเห็นน้องชายมันเลยสักครั้ง เพิ่งมารู้ก็วันนี้แถมยังเจอเรื่องวุ่นวายไปหมด “มาเวลานี้จะมีอะไรให้กินวะ”มองไปบนโต๊ะอาหารก็ถูกเก็บหมดแล้ว แถมไฟก็ยังปิดหมด กลับไปนอนตอนนี้ก็คงนอนไม่หลับ อย่างน้อยก็ต้องมีอะไรตกถึงท้อง แย่สุดก็คงต้องดื่มน้ำเปล่าประทังความหิว “ตู้เย็นต้องมีบ้างล่ะ”อย่างน้อยก็มีนมหรือขนมติดอยู่บ้าง คิดแล้วก็เดินตรงไปยังห้องครัว ที่อยู่อีกฝาก กุกกักๆ “หืม...”เพราะมันมืดเลยเห็นเงาลางๆ กับสิ่งมีชีวิตที่กำลังทำอะไรกับตู้เย็นตอนดีกๆ ดื่นๆ “อุ๊บ...เฮ้อ เกือบไปแล้ว ขืนโดนเจอต้องถูกดุแน่ๆ แต่คนมันหิวนี่นาเนาะขอกินคำหนึ่งนะ”เสียงอู้อี้พูดกับตัวเอง ทำเอาร่างสูงที่ยืนมองไกลๆ อดเผลอยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ “กินอะไร” “พุดดิ้งคะ....ครับ พะ....พี่ไนท์ มาได้ไงครับ...!”พอหันไปก็ต้องตกใจกับคนที่ไม่คาดคิดจะเจอ ร่างกายขยับหนีถอยหลังไปอย่างอัตโนมัติ “ไม่ต้องกลัวพี่ขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่กัดเราหรอก”ดูทำท่าเข้าสิ “แต่...”คนโกหก ตอนเมื่อกี้ยังคิดจะกัดตัวเองอยู่เลย จะไม่ให้กลัวได้อย่างไรเล่า “ทำไมครับ” “พะ...พี่ไนท์ อย่าเข้ามานะ ชะ...ชามเอาจริงนะ”พอเห็นร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก็เลิกลักกว่าเดิมพยายามหาทางหนี แต่ทางนี้มันเป็นทางตัน หลังแทบจะชนขอบอ่างล้างมืออยู่แล้ว “คิดว่าอันนั้นจะทำอะไรพี่ได้เหรอ...หืม”เห็นหยิบตะเกียบขึ้นมาสู้ ก็นึกขำกว่าเดิม แบบนี้ยิ่งน่าแกล้งไปใหญ่ ขอแกล้งสักหน่อยเถอะ “มะ...ได้สิ ถอยไปนะ ชามจะกลับห้องแล้ว ชามง่วง”คิดผิดที่หนีแอบมาหาอะไรกินตอนกลางคืน ไม่งั้นคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ “ง่วงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่” “อ๊ะ...พี่ไนท์ อย่า”รู้ตัวอีกทีก็ถูกร่างสูงใหญ่เข้าประชิดตัว สองแขนคร่อมเอาไว้กับขอบอ่างล่างมือ หมดหนทางหนี “ติดใหม่แล้วเหรอ”ไนท์ไม่ได้สนใจ มือลูบไล้ไปยังลำคอขาวเรียบเนียนที่เมื่อกี้ตีตราไปอย่างไม่ได้ตั้งใจอยู่สองสามรอยยังไม่จางหาย ปลอกคอสีฟ้าถูกรัดเข้าที่เดิม “คะ...ครับ”เสียงสั่นๆ พร้อมกับสายตาที่เบนมองไปทางอื่นอย่างไม่กล้าสู้หน้า ก็ภาพตอนเย็นมันยังฉายซ้ำอยู่ในหัว “ติดใหม่ก็ถอดออกใหม่ได้”ไนท์ยกยิ้มก่อนปลายนิ้วจะกดปลดล็อกออกอย่างง่ายดาย แกร๊ก “อ๊ะ...จะทำอะไร ปล่อยนะ!”ตกใจปลอกคอหลุดออกอย่างง่ายดายอีกครั้ง “อยากได้คืนไหม”ไนท์ว่าต่อรอง “พี่ไนท์ แกล้งชาม!”พยายามยื้อแย่งแต่ก็ไม่เป็นผลก็ตัวเองเล็กกว่า “อยากได้ก็ตามพี่มาบนห้อง”คำนี้ทำเอาร่างเล็กหยุดชะงัก ริมฝีปากเม้มลงอย่างใช้ความคิด “....” “หรือจะให้พี่กินตรงนี้” “...?!” ************************************************* “เข้ามาสิครับ”เห็นไม่ยอมเข้ามาในห้อง แถมยังยืนห่างซะขนาดนั้น นี่ตัวเองดูน่ากลัวมากเลยหรือไงนะ “ยะ...ยืนคุยตรงนี้ไม่ได้เหรอครับ”แววตากลมโตเหล่ก้มมองพื้นไม่กล้าสู้หน้า ทั้งที่ยังยืนอยู่หน้าห้องไม่ขยับตัวไปไหน “ยืนตรงนั้นแล้วพี่จะกินได้ยังไง”ไม่เชิงสั่ง แต่บังคับต่างหาก คำพูดแบบนี้ใครจะกล้าเข้าไปในห้องกันเล่า “พี่ไนท์ ชะ...ชามจะกลับห้องแล้ว” “อยากได้คืนไหม”ไนท์หยิบยื่นปลอกคอมาล่ออีกครั้ง “....” “คงไม่ได้อยากได้แล้วมั้ง งั้นพี่...” “ปะ...ไปแล้วครับ ชามจะเข้าไปข้างใน”ยอมเดินตามไปแต่โดยดี หากไม่มีปลอกคอพี่ชินต้องดุแน่ๆ ไม่อยากโดนพี่ดุ “มานั่งใกล้ๆ พี่ เดี๋ยวได้ตกเตียงพอดี”พอขยับเข้าไปใกล้ก็เอาแต่ถอยหนี ไม่รู้หรือไงว่ามันทำให้น่าแกล้งแค่ไหน “พะ...พี่ไนท์ก็อย่าขยับเข้ามาใกล้สิครับ” “ถ้าพี่ไม่อยู่ใกล้เราแล้วพี่จะกินได้ยังไง...หืม”คราวนี้หนีไม่พ้นแล้ว ไนท์เอื้อมมือไปโอบเอวคอดที่มันบางจนน่าตกใจ กันไม่ให้ตกเตียง ใบหน้าหล่อโน้มไปใกล้สำรวจใบหน้าหวานอย่างละเอียด ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ ทั้งแววตากลมโต ขนตาแพรยาว จมูกโด่งเชิดรั้นหน่อยๆ แล้วก็ริมฝีปากอมชมพูเรียวเล็ก มันช่างดูลงตัว “กิน กินอะไรครับ”คราวนี้เลิกลักกว่าเดิม บ่งบอกถึงอาการตกใจกลัว กับปลายนิ้วมือที่ไล้ไปตามใบหน้าอย่างสำรวจ “นั่นสิ แล้วอยากให้พี่กินอะไร”ไนท์ปล่อยมือลงอย่างเสียดาย แล้วพูดขึ้นอย่างจริงจัง “ไม่ได้นะ ตรงนี้!”พอคิดว่าพี่ไนท์คิดจะกัดอีกก็เอาแต่ร้องห้าม ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาดที่ตรงนี้นะ “ทำไมไม่ได้ละครับ ก็พี่อยากกิน”ไนท์จับมือผอมบางลงไม่ยอมให้ปิดตรงหลังคอ แล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนได้ยินเสียงลมหายใจติดๆ ขัดๆ อย่างคนตื่นกลัว “มะ...มันไม่ใช่ของกิน”แววตากลมโตพยายามหลบสายตาที่มองมา พี่ไนท์ดูหน้ากลัว “แต่พี่ว่าพี่กินได้”ไนท์ยังพูดแกล้งไม่เลิก พร้อมกับใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปยังลำคอขาวของคนตัวบาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอให้ตกใจเล่นและมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ กระต่ายตัวน้อยตื่นตูมขึ้นมาซะแล้ว “พี่ไนท์” “ไม่แกล้งแล้วก็ได้ พี่แค่หิว ตักป้อนพี่หน่อย”เห็นทำท่าจะร้องไห้ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี “เอ๋”อะไรป้อนๆ “พุดดิ้ง นี่ไง พี่อยากกิน”ไนท์ชี้ไปยังมือที่ถือขนมหวานไม่ปล่อย “คะ....ครับ”พอเข้าใจก็รีบตักป้อนให้แต่โดยดี เพราะกลัวว่าจะเปลี่ยนใจอยากกินอย่างอื่นซะก่อน “ตอนเย็นพี่ขอโทษนะ”ไนท์กินไปได้สักพักก็พูดคำนี้ออกมา มันอยากจะบอกตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว “....” “ที่ทำให้เราตกใจ” “ครับ”พอได้ยินก็เผลอยิ้มออกมาบางๆ พอเงยหน้าสบตากับพี่ก็ต้องหลุบตาต่ำลงด้วยความอายที่ถูกจ้องมองไม่วางตา “งั้นชามขอตัวลงไปกะ...”หมดแล้วจะขอตัวลงไปเก็บแต่ก็ถูกรั้งตัวเอาไว้ “อย่าเพิ่งไป” “พี่ปวดหัวนะ โดนทุบซะแรง”เห็นแววตาสื่อออกมาว่าอะไร ไนท์เลยรีบพูดขึ้น “พี่ไนท์เจ็บมากไหมครับ”พอเป็นแบบนั้นก็แอบรู้สึกผิดที่ทำให้พี่เจ็บ “ถ้าคนบางคนแถวนี้ช่วยทำแผลให้คงจะหายเป็นปลิดทิ้ง" “แต่ชาม...”เคยทำซะที่ไหน จะทำให้พี่เจ็บตัวเปล่าๆ ซะมากกว่า “แค่พันให้พี่ก็พอ”ไนท์ชี้ไปยังผ้าสีขาวสะอาดที่อยู่บนหัวเตียง ไนท์ไม่ได้แกล้งแต่มันทำได้ทุลักทุเล ไนท์เลยยังไม่ได้พันตั้งแต่ตอนเย็น “งั้นก็ได้ครับ”จะปฏิเสธก็คงดูใจร้าย ร่างบางจึงยอมเดินไปหยิบผ้าขาวสะอาดเพื่อจะมาพันให้ “พี่ไนท์อยู่นิ่งๆ นะครับ แล้วก็ชามขออนุญาต”เพราะตัวเล็กเลยต้องเขย่งปลายเท้าให้พอดีกับพี่ แล้วพอต้องอ้อมผ้าไปทางด้านหลังมันกลับทำให้ร่างกายแนบชิดกันไปอีก โดยเฉพาะกลิ่นหอมๆ ที่โชยตลบอบอวลคละคลุ้งไปทั่วห้องแล้วไหน ร่างกายที่มันกำลัง... “...?!...”อึ่ก! บ้าจริง! “เดี๋ยวพี่ทำเองดีกว่า ขอบใจมาก”ไม่คิดว่าอาการจะกำเริบขึ้นมาอีก “แต่...”เห็นเหงื่อออกมากก็ยิ่งเป็นห่วง พอเข้าไปใกล้ก็ถูกผลักออกมา “กลับห้องไปได้แล้วป่ะ ไหนบอกว่าง่วง”ไนท์พยายามพูดเสียงให้ปกติที่สุด ไม่อยากให้ดูตื่นกลัว “หรืออยากจะให้พี่ทำอย่างอื่น” “พี่ไนท์ ชามกลับแล้ว!”พี่ไนท์บ้า บ้า คนบ้า! คนเค้าอุตส่าห์ยกโทษให้ยังมาพูดแบบนี้อีก! "เฮ้อ..."พอเห็นร่างบางออกไปจนลับตาก็ถอนหายใจยาวๆ พลางล้มลงนอนมองเพดานสีขาวสะอาด ก่อนจะมามองเจ้าลูกชายที่อยู่ในร่มผ้า “พอทีเถอะหน่า แข็งแรงได้ตลอดนะแก”แล้วใครที่ต้องมาเหนื่อยอีกแล้ว...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more