OMEGA VERSE เมื่อน้องชายผมเป็นโอเมก้า

​ตอนที่ 1 : โอเมก้าแห่งโชคซะตา ​ “ตั้งใจเรียนนะตัวเล็ก” “พี่ชินจะไปแล้วเหรอครับ” คนตัวเล็กกว่าหน้าหง่อยลงทันทีเมื่อจะต้องจากพี่ชายแล้ว “หึหึ เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ” พอเห็นแววตาเศร้าๆ ของคนเป็นน้องก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับขย้ำผมนุ่มเบาๆ ก็นะ กฎของโรงเรียน โอเมก้าและอัลฟ่าจะถูกแยกตึกกันคนละตึกเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาวุ่นวายตามมา “พี่ชิน ชามไม่อยากไปโรงเรียน” แววตากลมโตคลอเบ้าหน่อยๆ เพราะไม่อยากจะจากพี่ชาย ไม่อยากเจอคนเยอะๆ “ห้ามพูดว่าไม่อยากไปโรงเรียน รู้ไหมว่ามีคนอีกมากมายที่เขาไม่ได้รับโอกาสแบบนี้ น้องชามเป็นคนที่โชคดีมากรู้ไหมครับ” ชินว่าสอนน้อง ร่างเล็กพยักหน้ารับช้าๆ รู้ว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายยิ่งกับสิ่งที่เรียกว่าโอเมก้าด้วยแล้ว ยิ่งถูกดูถูก ดูแคลน เหยียดหยามจากคนในสังคม เห็นเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้ผลิตลูกเท่านั้น แต่หากโรงเรียนแห่งนี้มันไม่ใช่ เหล่าที่ถูกเรียกว่า ‘โอเมก้า’ จะถูกปฏิบัติอย่างดีราวกับไข่ในหิน “ครับ” . “มีอะไรหรือเปล่าวะ” “มีคนที่อยากจะแนะนำให้รู้จัก ตามกูมาหน่อย” หลังเลิกเรียนชินก็พูดกับเพื่อนสนิทที่กำลังเก็บหนังสือลงในกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน ที่รู้จักกันมาเกือบสิบปี มันชื่อไนท์ ทั้งที่ว่าจะปิดมันต่อก็คงไม่เป็นไร แต่อีกใจก็อยากจะบอกให้มันได้รับรู้เอาไว้ “แนะนำ?” คำนี้ทำเอาไนท์ มองยิ้มๆ ชินรีบพูดดักความคิดเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อทันที “น้องกู” มาทำสายตาแบบนั้น ทำไมจะไม่รู่ว่ามันกำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่ “มึงมีน้องด้วยเหรอวะ....?” ไม่เห็นจะเคยได้ยินว่ามีน้อง ทำเอาไนท์รู้สึกแปลกใจกว่าเดิม “อืม แต่เรื่องนี้ห้ามบอกใครนะ กูบอกมึงแค่คนเดียว” สมควรที่จะแปลกใจ ชินไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใครเลย นอกจากที่บ้านหรือญาติพี่น้องเพียงไม่กี่คนก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก ก็อย่างว่าเรื่อง 'โอเมก้า' รู้น้อยคนยิ่งดี มันดีกับตัวเล็กมากกว่า “อืม” ไนท์พยักหน้ารับปาก ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่คนที่พูดมากอยู่แล้ว . “พี่ชิน พี่ชิน ชามอยู่นี่ครับ!” “เลิกเรียนแล้วใช่ไหม ตัวเล็ก” ชินมองน้องชายที่สะพายกระเป๋าตุ๊กตาหมี วิ่งหน้าตั้งมาหาอย่างน่ารักเหมือนทุกที ตรงลำคอขาวถูกรัดด้วยปลอกคอสีฟ้า บ่งบอกว่าเขาคือ 'โอเมก้า' “ครับ วันนี้อาจารย์งดคาบเรียนครับ เอ๋?” พอรู้ตัวว่าพี่ชายไม่ได้มาคนเดียวก็รีบหลบไปอยู่หลังพี่ชายอย่างอายๆ แล้วเอียงคอไปมองเล็กน้อย “พี่ว่าคุยตรงนี้ไม่สะดวก เราไปคุยข้างนอกกันดีกว่าครับ” ชินยิ้มๆ ให้กับน้องชายที่ขี้อายไม่เคยเปลี่ยน ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนสนิทที่อยู่ใกล้ๆ ไนท์เองก็เห็นด้วยเช่นกัน ตรงนี้มันดูโจ่งแจ้งจนเกินไป “ครับ” “...กึก!!?...” “เป็นอะไรวะ ไอ้ไนท์ สีหน้าดูไม่ดี” ตั้งแต่ที่น้องชายมาก็เงียบไม่พูดไม่จาสักคำ แถมท่าทีของเพื่อนก็ดูเปลี่ยนไป “ฮึ่ก! บ้าฉิบ” มาเป็นอะไรเอาตอนนี้วะ?! ทั้งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้นี่นา ก็แถวนี้ไม่มี... โอเมก้า!! หรือว่าเด็กคนนี้ ท้องไส้มันปั่นป่วนไปหมด เหมือนร่างกายจะเริ่มคุมไม่อยู่ สัญชาตญาณอีกด้านมันเริ่มเข้าครอบงำสติทีละนิด “กลิ่นมัน...” หวานเหลือเกิน กลิ่นนี้ กลิ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันช่าง... หอมหวานจนรู้สึกเวียนหัว... “พี่ชา...ย” “เดี๋ยว! อย่าเข้าไปใกล้” ชินที่พอรู้สถานการณ์ก็รีบดึงน้องชายเข้าหาตัวแรงๆ เพื่อเรียกสติ เขาเองก็ใช่ว่าจะทนกลิ่นหอมๆ นี้ได้ มันรุนแรงมากกว่าทุกที ทั้งที่ผ่านมาเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำ? หรือว่า...!!? “ทำไมครับ พี่เขา...?” “ไม่มีอะไรหรอกครับ ตัวเล็กช่วยไปนั่งรอพี่ตรงนู้นได้ไหมครับ แป๊บเดียว” ชินยิ้มบางชี้ให้น้องชายเดินไปอีกฝั่งที่มีม้านั่งสีขาวอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล อย่างน้อยก็ขอถ่วงเวลาสักพัก “เออ...ครับ” ไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย สะพายกระเป๋าไปยังฝั่งตรงข้าม สายตาก็ชะเง้อมองเป็นพักๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น “มึงรู้สึกเป็นยังไงบ้างวะ”ชินหันไปถามเพื่อนสนิทที่สีหน้าดูทรมานไม่หาย ใบหน้าขึ้นสึแดงจัดเหมือนระงับอะไรบางอย่าง “แฮ่กๆ เด็กนั่น...”ไนท์ที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้น ปลายตามองไปยังร่างเล็กที่ไกลห่างออกไป ไม่ผิดแน่ๆ กลิ่นแบบนี้ อีกทั้งความต้องการของร่างกายที่บ้าคลั่ง มันปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ร่างกายมันต้องการ! ฉึก ! “อึ่ก!” “ยานี่มันจะช่วยให้หายทรมานได้สักพักหนึ่ง”เข็มฉีดยาถูกแทงตรงต้นขา มันเป็นยาที่ดีที่สุดที่ช่วยระงับความอยากได้ระดับหนึ่ง ถึงมันจะได้ผลดียังไง หากใช้บ่อยๆ ก็ทำให้เกิดอาการดื้อยาได้เช่นกัน ไม่จำเป็นจริงๆ เขาคงไม่คิดจะใช้มันหรอก “แฮ่กๆ อ่า”ไนท์ค่อยๆ พ่นลมหายใจออกยาวๆ ความเจ็บของเข็มฉีดยา ยังไม่ถึงครึ่งของความทรมานที่ร่างกายกำลังได้รับอยู่ตอนนี้สักนิด “กูไม่น่าพาให้มึงมาด้วยเลย ไอ้ไนท์”ชินสบถเบาๆ กับตัวเอง พลาดที่สุด ที่ทำให้ทั้งสองคนนี้มาเจอกันเร็วไป! *************************************************​ “ดีขึ้นยังวะ”ชินมองเพื่อนสลับน้องชายตัวเองเป็นพักๆ นี่ก็ผ่านมาร่วม 10 นาทีแล้ว ยาน่าจะออกฤทธิ์ได้ดี “อืม”จากอาการตื่นตัวตอนนี้เริ่มกลับไปเป็นเหมือนเดิมถึงแม้ว่ากลิ่นหอมหวานยังไม่จางหายไปไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้ถึงกับควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ “ชาม”ชินเรียกน้องชายที่อยู่อีกฝั่งให้มาหา “ครับ พี่ชิน”พอถูกพี่ชายเรียกก็รีบวิ่งมาหา “ชาม พี่ถามจริงๆ นะ เมื่อกี้เรารู้สึกอะไรไหม”ในเมื่อไอ้ไนท์มันรู้สึกรุนแรงขนาดนั้น น้องชายเขาเองก็คงต้องรู้สึกบ้าง “รู้สึก?”ตาหวานกระพริบปริบๆ ว่าพี่ชายพูดถึงอะไร? “...?” “พี่ถามเฉยๆ ถ้าเราไม่เป็นอะไรพี่ก็หายห่วง”ร่างกายอาจจะยังไม่ถึงเวลา เลยไม่ได้ตอบสนองที่รุนแรง แต่ยังไงก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี ว่าอาการจะเป็นเอาได้ตอนไหน ทางที่ดีควรให้ทั้งสองคนนี้อยู่ห่างๆ กัน ป้องกันเอาไว้ก่อน “พี่ชาย ไหวหรือเปล่าครับ?”พอเดินออกมาสักพัก ก็เอียงคอไปถามด้วยความเป็นห่วง ทั้งที่ยังเกาะหนึบพี่ชินไม่ปล่อย “มันชื่อ ไนท์ เรียกพี่ไนท์ก็ได้ อ้อ ไนท์นี้น้องกูชื่อชาม”ไหนๆ ตอนนี้ก็แนะนำให้รู้จักกันไว้เลย “ครับพี่ไนท์” “มานี่ชาม มาอยู่ใกล้ๆ พี่”พอเห็นน้องเริ่มเดินไปหาก็เรียกให้มาอยู่อีกฝั่ง ยามันระงับได้ก็จริง ถ้าหากโอเมก้าแห่งโชคซะตาอยู่ใกล้มากไปก็อาจจะไร้ผลได้ “พี่ไนท์...”พูดไม่ทันไร ร่างเล็กก็เริ่มเอาแต่เกาะหนึบไนท์ไม่ห่าง แถมยิ่งทั้งสองคนใกล้กันมากเท่าไหร่กลิ่นหอมๆ ชวนล่อผึ้งของดอกไม้มันก็เริ่มฟุ้งกระจายออกมามากเท่านั้น “ชาม พี่บอกว่าไง” “แต่...”แววตาคลอเบ้าหน่อยๆ ที่พี่ชายดุใส่ แค่อยากอยู่ใกล้ๆ คนคนนี้ มันรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัย เหมือนกับที่อยู่กับพี่ชายเลย หากความรู้สึกมันพิเศษไปมากกว่านั้น แต่ก็ไม่เข้าใจ ว่าเพราะอะไร “มึงโอเคไหมวะ”คนที่ชินเป็นห่วงมากที่สุดตอนนี้ก็คงเป็นไนท์ที่สีหน้าดูทรมาน “อืม กูทนได้”ปากก็บอกว่าอย่างนั้น พอเอาเข้าจริงก็หืดขึ้นคอนั่นแหละ ว่าจะทนไปได้อีกสักเท่าไหร่กันเชียว?! ​ ​*************************************************​ ร้านกาแฟ “แปลก...”ชินมองน้องชายตัวเองที่เอาแต่เกาะหนึบไนท์ไม่ปล่อยตั้งแต่มาถึงร้าน ทั้งที่เป็นเด็กขี้อายไม่สู้หน้าใครแท้ๆ นี่สินะสัญชาตญาณของคนที่เป็นคู่กันมันช่างแยกออกจากกันยาก “พี่ไนท์...”ร่างเล็กเริ่มเอาแต่ใจ หานู่นหานี่มาให้ไนท์เล่าให้ฟัง แถมยังคลอเคลียไม่ห่าง รอยยิ้มที่ดูสดใส แววตาที่ดูเหมือนตั้งใจก็ทำเอาไม่กล้าเข้าไปยุ่งเลย “อ๊ะ...”ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือไปสัมผัสมืออีกคนอย่างไม่ตั้งใจ “ไอ้ชิน”ไนท์พยักหน้าให้อีกคนอย่างขอความช่วยเหลือ ใบหน้าขาวซีด เหงื่อเริ่มไหลลงเป็นทางยาว เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ “ชามมานี่ครับ เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง” “แต่...”พี่ไนท์ยังเล่าให้ฟังไม่จบเลยนี่นา “มาครับ” “ครับ พี่ชิน พี่ไนท์ดูไม่สบาย”ไม่ว่าเปล่ามือเล็กเอื้อมไปจับหน้าผากอีกคนเบาๆ อย่างเป็นห่วง “อึ่ก! กูขอตัวกลับบ้านก่อนได้ไหมวะ”ในเมื่อเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ ไนท์ก็ขอตัวออกห่างดีกว่าทรมานร่างกายตัวเองอยู่แบบนี้ “มึงไหวแน่นะ”ท่าทางไม่คิดจะกลับถึงบ้าน “ไม่วะ ถ้าหาก...”สายตาหันไปมองร่างเล็กที่มองมาเช่นกันอย่างเป็นห่วง ไม่รู้หรือไงนะ แววตาหวานๆ คลอเบ้าแบบนั้นยิ่งทำให้มีความรู้สึกรุนแรง “ไม่ได้ น้องกูยังเด็ก”ชินห้ามความคิด ให้ตายก็ไม่ยอม “เดี๋ยวกูช่วยมึงเอง”ในเมื่อคนที่ทำให้มันเป็นแบบนี้เพราะตัวเอง ชินหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินออกสอดส่องแถวๆ นี้ อย่างน้อยก็ต้องมีโอเมก้าละวะ “มีอะไรหรือเปล่าคะ”เสียงหวานๆ เรียกขึ้นอีกฝากของร้าน ร่างกายบอบบาง แถมยังมีกลิ่นหอมๆ แบบนี้เดาไม่ผิดคงเป็นโอเมก้าจากโรงเรียนข้างๆ เป็นแน่ เลิกเรียนถึงได้มายังร้านแห่งนี้ อาจจะดูเหมือนร้านธรรมดา แต่มันมีมากกว่านั้น “ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ”คนนี้ละวะ อย่างน้อยเวลานี้ ชินก็ถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด “ได้สิคะ”นานทีจะมีอัลฟ่าหล่อๆ มาให้กินถึงที่ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือ *************************************************​ “พี่ชินไปไหน?”ไปตั้งนานแล้วด้วย ไม่เห็นวี่แววว่าจะกลับมาเลย “อึ่ก แฮ่กๆ”คนข้างๆ เริ่มควบคุมสติไม่อยู่ กลิ่นมันรุนแรงซะจนร่างกาย... “พี่ไนท์ จะทำอะไรชาม!”จู่ๆ ก็ถูกร่างสูงจับดึงเข้าหาตัวเองอย่างไม่ทันตั้งตัว มือทั้งสองข้างถูกจับรวบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถูกจมูกซุกไซร้แถวๆ ลำคอ มืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็เอาแต่ลูบไล้ไปตามสีข้างและลำตัวบางอย่างหวาบหวาม ยิ่งอีกคนสูดดมความหอมหวานมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกแปลกกับร่างกาย ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกทำแบบนี้ “อ๊ะ...พี่ไนท์ อย่า~” “อืม”ร่างสูงไม่ได้สนใจอะไร สูดดมเอาความหอมหวานให้มากที่สุด อยากกัด แต่ปลอกคอนี่ น่ารำคาญชะมัด! แกร๊ก! “ไม่ได้นะ พี่ไนท์ อันนี้ห้ามเอาออก!”พยายามยื้อแย่งไม่ให้อีกคนปลดล็อกออก แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมันหลุดออกอย่างง่ายดาย ทำไมละ เพราะอะไร...!? “เดี๋ยวครับ ไม่ได้ อ๊ะ...!”ร่างบางพยายามต่อต้านแต่เหมือนจะไม่เป็นผล ปลอกคอก็ถูกดึงออก แถมตอนนี้ยังถูกพี่ไนท์รุกเข้าหาไม่หยุด ริมฝีปากหนากดจูบแถวลำคออย่างนึกโหยหา มันเจ็บ เมื่อโดนดูดแรงๆ พร้อมกับปลายลิ้นที่ระเรงอยู่หลังคอ...?! “พี่ไม่ไหวแล้วขอได้ไหม...”เห็นแววตาอีกคนที่เอาแต่จ้องตรงนั้นก็ต้องตกใจ พี่ชินบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามให้ใครกัดนี่นา "ไม่ได้ ไม่..."พยายามส่ายหัวไปมา อย่างไม่ยอมแพ้ แต่อีกคนก็ไม่คิดจะฟัง ริมฝีปากหนาเริ่มเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกถึงริมฝีปากนุ่มสัมผัสลงบนหลังคออย่างแผ่วเบา “อึ่ก...พี่ไนท์ ไม่ได้! ห้ามกัดชาม อย่า!”