SA rancho.
NAPALUNOK si Kenneth nang makita si Mang Kanor, bigla na lang niyang naramdaman ang pagkabog ng kanyang dibdib!
Isang mahabang buntong-hininga ang pinakawalan niya bago inilapit ang kabayo dito.
Agad naman itong napalingon sa kanya. Isang ngiti 'agad ang pinakawalan nito na lihim na ikinasiya ni Kenneth.
Mukha namang mabait ang matanda.
"Magandang umaga, Senorito Kenneth."
Kaagad siyang bumaba kay Horsey at walang salitang inabot niya ang kamay nito upang manuhan.
"Magandang umaga ho, Mang Kanor."
Kitang-kita ni Kenneth ang pagkagulat nito, ngunit agad ding napangiti at tumango-tango. Tila hindi lang ito makapaniwala na gagawin niya ang bagay na iyon.
"Napakabait mo pala talagang binata, Senorito Kenneth. Manang-mana ka sa ama mo."
Nahihiyang napakamot sa batok si Kenn
