The Last Sunset

I am currently obsessed with One Piece! Well, who would not, right? I'm grateful to have discovered a lot of things. Friendship, Hardships, Lessons and all. I would always cry myself to death because I have experienced such things. Doing excessive meditations, Overthinking has helped me to let out my mixed emotions. I am an emotional ass at times for I am a Leo. --------- "Anong kukunin mong kurso?" said my mother. Should I voice out my opinion? Would it be heard? Does my opinion matters? "Journalism, Ma." Regardless of the doubts, I managed to voice out my dream. "Ano? In demand ba ang trabahong yan? Hindi naman in demand yan, wala kang kikitain." Kuya peter said, chikening out. I would always be speechless because maybe, he has a point. If I would be given the chance, I will take either Fine Arts or Journalism. Fine Arts, I have to spend a lot of money to buy Art Materials while in the other hand, Journalism is said to be not in-demand nowadays. -- In the middle of pandemic, I have no choice but to study hard. If I may, I would like to work to support my wants and needs. Ngunit sinubok ko na yata ang lahat ng online apps na pwedeng pagkakitaan pero ang karamihan mga scam. Patayin niyo na lang ako, saksakin ninyo na lang ako. "Huy, Lumiére, dami mo stretch marks! Pati pimples! Pangit tingnan! Bakit nagkaganyan?" Tita Lisa asked—kaibigan ni Mama. Haha ayoko na talaga lumabas, lagi na lang pinupuna. Bakit di niyo na lang ako ibigte. Charot. "Tita, hindi ko rin po alam e. Bigla po lumitaw hehe." Awkwardly, I answered. ---- Tagaktak ang pawis, patuloy ako na tumakbo sa kadiliman ng gabi. Pinipigil ko na may lumabas na boses at hagulgol sa bibig ko nang may nakita akong babae na may kausap sa telepono at nakasakay sakaniyang sasakyan. Even I have no courage to approach her, I did out of desperation. "Ate, ate, tulungan mo ko pakiusap. Ilayo mo ko dito. Ate, pakiusap." Halos hindi ko masabi nang maayos ang mga salita na lumalabas sa aking bibig sa nginig at takot. "Ha? Hija, ayos ka ba? Anong nangyari sayo?" Sabay no'n ay ang pagpasada ng kanyang mga mata sa butas-butas at marumi kong kasuotan. Wala na yata akong hiya dahil kahit ganito karumi, lumapit pa rin ako sa desenteng babae na malapit saakin. "M-May nagtangka h-hong ga-hasain ako. Tulungan niyo p-po akong umalis dito, pakiusap a-ayoko na po." Hagulgol ko pa para pasakayin niya ako sa sasakyan sa takot na maabutan ako ng mga hayop na yon. "Hija, doon ka muna sa amin. Bukas na lang kita ihahatid kung saan ka man nakatira. Halika, at uuwi na muna tayo sa Batangas."