Yangın
Neredeyse pencere önünde sabahı getirecek kadar derin olan düşüncelerimden sıyrılmamı sağlayan ses, telefonumun zil sesi olmuştu. Arka cebimden çıkardım telefonu. Arayan Rüya'ydı. "Eve yaklaştığımızı söyledi Asil." dedi açar açmaz. "Kapıyı çaldığımız zaman korkma diye aradım." Bu, acınası bir durumdu. Bir sığıntı gibi köşe bucak kaçıyorduk bir şeylerden. En çok da geçmişimizden. "Korkmuyorsun değil mi?" diye sordu merakla. "Hayır, kahve hazırlıyordum." dedim normal çıkmasına dikkat ettiğim sesimle. "Tamam, görüşürüz." Derin bir nefes alıp perdeyi kapadım. Odadan çıkıp mutfak olduğunu tahmin ettiğim yerin kapısına doğru ilerledim. Doğru tahmin değildi. Burası sanırım Asil'in odasıydı. Oyalanmadan kendimi dışarı atıp kapısını kapattım. Çok büyük olmayan ama tek başına yaşayan biri için
- Writer
