Karanlık, karanlığı nerde olsa tanırdı. Zamanı ve mekânı aşarak, ruhunun diğer yarısını bulurdu; tıpkı yeşil bir vadinin üzerinde toplanan kasvetli, uğursuz bulutlar gibi. Er ya da geç yıldırım düşer ve vadiyi küle çevirdi."
Harleigh Beck
Hava kurşun gibi ağırdı. Belirsizlik kadar insanın ömründen alan daha korkunç bir duygu var mıydı acaba? Bir baba olarak kızını koruyamamıştı Mirza. Hele karısının ona acımadan konuşması onurunu kırmış, zedelemişti. Birlikte her şeye göğüs gerdiği, her zorlukta ona yılmadan umut veren karısı, şimdi en kötü gününde ona düşman kesilmişti.
Feride, Mirza’nın yanına oturup "Fidan'a kızma, o anne. Mirza, yaşadığı acıyı tahmin bile edemezsin," dedi yumuşak bir tavırla.
Belkıs, diğer yanına oturup "Enişte, Fidan'ı biliyorsun, içinde bir şey yok. Ne varsa dili
