Hakkâri Yüksekova 2025;
Nisan;
Ece bizi geçmiş olsun dilekleri ile birlikte eve bıraktı. Kızının yanına gitmesi gerekiyordu sonuçta. Apartmana girdiğimizde çalan telefonum ile irkildim. Arayan Nesrin'di.
"Alo canım."
"Nisan, Alp yaralandı mı? Bana bir şey demiyor." diyen telaşlı sesine hemen cevap verdim. Ben alışkındım ama canım arkadaşım alışkın değildi bu durumlara.
"İyi kuzum bir şeyi yok ufak bir sıyrık. Bu gece müşadede kalacak tedbiren." dediğimde rahat bir nefes aldı.
" Tamam ben çıkınca giderim. Yeni bir doğum geldi. Bu insanlar ne çok çoğalıyor." dedi burnunu çekerek.
Güldüm. Bu arada bizim katımıza geldik. Pars anahtarını çıkardı içeri girmek için kapıyı açtı. Katır gibiydi. Artık canının yandığını da hissetmiyordu sanırım. Onunla birlikte içeri girdim.
"İyiyim ben dok
