Hakkari Yüksekova, Haziran 2025
Bir ay önce,
Nisan;
Yatakta sırt üstü uzanmış tavana bakıyordum. Dün gecenin hatırası üzerime karabasan gibi çöküp kalmıştı. Misafirlerim gittikten sonra kendimi serbest bırakıp saatlerce ağlamıştım.
Abime ve Eceye belli etmemek için sıktığım kendimi rahat bırakmıştım sonunda. Gözümde yaş kalmayana ve başıma ağrı girene kadar ağladım. En son elimde aynı fotoğraf uyuya kalmıştım.
Ne olduğunu bilmiyordum ama Pars'tan etkilendiğim kesindi. Bana o kadar yaklaşmasını beklemiyordum tamam. Ama benim asıl beklemediğim dudaklarını tenime değdirdiğinde içimde hissettiğim duygulardı. Kalbim daha hızlı atmıştı bir kere ve ne kadar nefret etsem ve kendimden tiksinsemde beni öpmesini istemiştim.
Ben kendime yalan söyleyen insanlardan olmamıştım hiç. Aksine kendim
