Manisa; Ağustos 2025,
Nisan;
Taksi beni otogara bıraktı. Ben de oradan yerel bir otobüs firmasına bindim. Buralarda isim, kimlik gibi kayıtlar yapılmazdı. Uydurma bir isim söyledim muavine.
Abimin beni bulamaması için böyle bir taktik uyguladım sözde ama bir anlamı yoktu. Zaten bulacaklardı. Onlar beni bulana kadar biraz zaman kazanmak istedim en azından.
Şanlıurfa'da indim. Oradan Konya'ya başka bir bilet aldım. Konya'da tekrar inip oradan Manisa'ya geçmiştim en son. Bir günlük otobüs yolculuğum sonunda son bulduğunda bacaklarım uyuşmuş. Belim ağrımış ve burnuma geçmeyen o kötü otobüs kokusu dolmuştu.
Bir taksiye atlayıp şehitliğe doğru yola çıktım. Beni bulmaları an meselesiydi kesinlikle. Ama ben gene de yolumdan dönmedim. Telefonum kapalıydı. Kimseyle konuşasım da yoktu zaten.
