Gece
Uykunun ve Çağan'ın etkisiyle dalgın bir hâlde kapıya ulaşıyorum. Zihnimde bir sürü düşünce dolaşıyor ama hiçbirini algılayamıyorum. Zile basmadan önce bir süre öylece durup kendimi toparlamaya çalışıyorum.
Aklıma gelenlerle birlikte az önce yaşadığım büyü son buluyor. Günlerdir eve gelmiyorum, babam nerede olduğumu bile bilmiyordu ve ben bir şekilde Çağan için durumu sessizce kabullenmeyi başardım fakat şimdi hislerim suçluluk yüzünden ağırlaşıyor. Babam ne kadar da merak etmiştir beni? Yaptığım şey öyle anlamsız ki ona ne diyeceğimi kestiremiyorum. O benim hayatımın en önemli insanıydı. Hâlâ öyle… Ama… Hâlâ öyleyse Çağan yüzünden onu nasıl üzebildim? Neyim var benim?
Birden kendime karşı büyük bir nefret ve öfkeyle doluyorum. Derdim babamın bana kızması ya da böyle bir şeyden çek
