Bahar
Kumların soğukluğunu sırtımda hissettiğimde ilk düşündüğüm şey kaçmak olmadı. Bu daha çok… durmak gibiydi. Sanki bedenim bir karar vermiş, zihnim geriden yetişmeye çalışıyordu.
Cesur’un nefesi çok yakındı. Bu kadar yakın olunca insan düşünemiyor. Sadece hissediyor. Kalbim göğsüme sığmıyordu.
Onun bakışı üstümdeyken nefes almayı unutuyordum. Korkuyordum ama bu korku, kaçmamı söyleyen bir şey değildi.
Daha çok… burada çok şey değişebilir diyen bir sesti.
- Ben… daha önce… diye başladım.
Sesim titredi. Kendime kızdım.
Zayıf çıkmıştı.
Beni öyle bir baktı ki…
Sanki bir anda durdu zaman.
Üzerimdeki ağırlık çekildi ama bakışı hâlâ oradaydı.
- Korkuyorsun, dedi. Başımı salladım.
- Ama gitmiyorsun. Bu cümle içimde bir yere çarptı. Çünkü doğruydu. Ellerimi kumlara bastırdım. Soğuk
