Chapter 20
Sa mga sumunod na araw ay hindi na nakabisita pang muli si Darrow. Though, I understand him at sa tingin ko ay hindi ko pa siya kayang harapin muna. I can't still move on about his kiss. Sa tuwing naaalala ko iyon ay bumabalik ang kahihiyan sa akin!
Gem interrogate me about it, but I didn't give any statement! She's always maingay asking about it buti na lamang at tumigil na siya ngayon. Ngayon araw na ito rin ang dineklara ni doktora Munar na maaari na akong makalabas. Hanggang text at madaliang tawang lang muna ang nagagawa namin ni Darrow, he's too busy to their business and I really understand him why he can't pay me a visit.
Gusto ko siyang makita pero pinipigilan ko ang aking kagustuhang kaya't hanggang text muna kami!
Darrow:
I want to visit you.
Ako:
'Wag na, this day ako makakalabas. Can't Remember?
Darrow:
Take care and rest more.
I smile because of his text and type my reply.
Ako:
Yes, I will po.
Nang hindi makontento sa mensahe ay mabilis pa akong nagtipa ng kasunod.
Ako:
Ikaw din. 'Wag puro work. Take a rest.
Darrow:
Yeah.
Hindi na ako tumugon sa huli niyang mensahe. Inaantay ko na lamang ang doctor na kinausap ni Tito at Tita.
Hapon na ng makalabas kami sa hospital. Doctor Munar remarks all her instructions. She requested me to just rest more and don't stress myself, that's my plan anyway. And she ordered me too that when something wrong came up on my head I need to inform them quickly. As of now ay maayos na ang lagay ng ulo ko but there's a big possibility na bigla na lamang itong sasakit.
Sa bahay naman ako umuwi kahit ang gusto ni Tito Amer ay sa kanila. Pinagtalunan pa namin ito pero kalaunan ay pumayag din naman, but on one condition, Gem will come with me. I don't have any choice. Siguro'y wala naman muna siyang balak na guluhin ako? I hope so.
It's pass nine in the evening when I woke up because of the uncomfortable feeling and I think I need something to drink, I feel dry.
Binuksan ko ang lampshade sa gilid ko at mabilis na bumangon para makakuha ng maiinom sa ibaba. Tahimik at medyo madilim pagkarating ko sa ibaba, maybe nana Mirna and our others maid was asleep now. At siguro'y pati si Gem, I saw how tired she is kanina kaya I'm sure her sleep were deep now. Wala na akong ginising sa kanila dahil kaya ko naman na.
Mabilis kong ininom ang isang baso ng tubig at nagsalin pa muli ng isa para dalhin sa aking kwarto kung sakaling mauhaw muli ako ay hindi na bababa.
Carefully, I'm walking on our stairways to go back in my room until I reached the last stair, napatingil ako nang mahagip ng aking paningin ang pamilyar na kwarto ng aking mga magulang. I hold the glass of water firmly while slowly walking towards the room of my parents. Napabugtong-hininga ako at dahan-dahang hinaplos ng isa kong kamay ang kanilang pintuan kasabay non ay ang unti-unting pagpatak ng aking mga luha.
How I wish that the time recurred when the day my parents were still alive so I can at least hug them, for the last time. How I wish?
How I really wish.
Ang mga mata ko ay nanlalabo na dahil sa tuloy-tuloy na pagpatak ng aking mga luha. I wiped my tears once, but still they keep falling. Tila nag-uunahan pa sa pagpatak.
My parents already gone while my memories lost until now and I don't have any idea to take it back!
I signed deeply before I turned my back and start walking towards my room. Pero nasa kalagitnaan pa lamang ako ng paglalakad nang maramdaman ang pagsakit ng aking ulo na tila may napigtas na ugat. Napatigil ang pagpatak ng aking luha at mabilis na dumapo ang aking isang kamay sa ulo. Iba ito sa sakit na madalas ko dating maramdaman, parang pinupukpok ito ng paulit-ulit sa sakit.
Hindi ko na napigilan pa ang pagdapo ng isa ko pang kamay sa aking ulo na may hawak na baso dahilan para mabitawan ko ito. Atbago ako nawalan ng malay narinig ko ang pagkabasag nito sa sahig kasabay nito ang pagpasok ng isa sa nakaraan kong alaala.
Now, I thought it was fine not to take back all the memories I lost from my past, but I was wrong. I'm still desperate to touch it again!
**********
Even how much we really wish and want to change one situation in our life we still can't if this situation is already part of our lives.
Gabi na nang makauwi ako sa bahay dahil sumabay ako sa pagsarado ng restaurant. Gaya ng madalas kong madatnan ganon din ngayon. I heard my mom loud shouts for my dad, no wonder. Bakit pa nga ba ako magtataka sa laging pag-aaway nila, wala naman ng bago. Instead of listing with my parents fight, dumeretsyo na lamang ako sa aking silid.
I don't want to hear my mom cries. I don't want to hear every hurtful words she's shouting for my dad. I don't want to hear mom blaming my dad sa mga paratang niyang hindi naman totoo, ayaw ko! Ayaw ko na muna! Ayoko na!
Tuwing umuuwi ako at lagi natutunghayan ang bangayan nila, napapaisip na lamang ako... kung bakit naman ganyan? Hindi ba nila iniisip ang anak nila, ako? Maybe they didn't truly love me? Do they regret now that we are family? Nagsisisi ba sila na nandito ako?
Before, I really wish to had a brother or sister at least one but in this situation I'm glad that I'm alone. Kung mayroon man akong kapatid ngayon ay hindi ko alam kung makakaya nilang mapanood ang mga magulang namin na ganito, nag-aaway. Lagi ko iyon hinihiling kay mommy dati dahil naiingit ako sa ibang may mga kapatid at close nila, ngunit sa pagkakatong ito ay masaya ako na ako lamang. Though, I'm alone that's why it's hard to deal with it with my own but I'm still glad that I'm only the one who can feel this pain everytime I see my parents fighting.
I can't understand them specially mommy. I don't know what her problem why she's always mad at dad.
Ilang beses akong napanghinaan ng loob dahil sa sitwasyon ng aking pamilya. Naaapektuhan na ako ngunit pinipilit ko na lamang na magpakatatag. I know dad noticing my unhappy mood sometimes that's why he's asking me but I just pretended that it was nothing. Ayaw kong dumagdag pa sa iniisip niya dahil alam kong abala siya sa pag-intindi kay mommy.
Nakakalungkot lamang na isipin na hindi naman kami ganito dati, hindi ko alam kung paano? Kung bakit nagbago na parang may kulang na. But I really, really wish that one day babalik sila sa dati, iyong tipong wala silang pinag-aawayan. Simple lamang ngunit masaya, iyong hindi nagbabangayan si mommy at daddy.
What should I do to make them live in a peaceful and happy life again? May magagawa ba ako? May kaya ba akong gawin upang maging maayos muli sila? I truly love them both that's why I want them to be happy again but I can't do anything for them. Sa ngayon ang kaya ko lamang magawa ay ang lumuha.
Ang kaninang luha ko pa pinipigilan tumulo ay tuluyan ng kumawala sa aking mata. My warm tears quickly fall down from my eyes to my checks and my lips. Napahikbi ako ng sinubukan kong hindi mapahagulgol dahil ramdam ko ang sakit sa aking dibdib sa tuwing nasasaksihan ko silang ganon.
For once I don't want to think about their fight. I want a peaceful night at least now. Sana nga ay ganon kadali, pero hindi, eh. I want to fall asleep now so I can forget about them, about their fight but I couldn't get myself to fall asleep.
Why it's so hard to fall asleep in this situation!?
I'm here, lying on my bed, my eyes was closed tightly hoping to help me to fall asleep quickly while my tears keep falling like a falls. I can't stop them from falling. I don't think there's a person who can help me to stop it.
I just want some peacefulness but I don't know where I can find it!
Kahit natagalan ako bago makatulong kagabi ay maaga paring nagising kinaumagahan. Ang inaasahan kong tahimik sa pagkagising ko ay mali, I was wrong again!
What else I can expect?
Palabas pa lamang ako ng aking kwarto ng marinig ang mga sigaw ni mommy. They not yet done fighting!? Hanggang kaylan ba!?
I sighed heavily as I closed my eyes tightly to hold back my tears. Pinili ko ring huwag ng intindihin ang paulit-ulit na maling paratang ni mommy kay daddy because I know dad won't do it.
Nakatulog man lang ba sila? O baka magdamang silang nagbabangayan? How pitty I am here? Tryna enduring the pain on my chest that no one can med.
Namumugto ang mga mata ko dahil sa luhang naiyak ko kagabi. Kahit gusto ko pang umiyak ngayon ay wala ng lumalabas tila ba namanhid na ito. Sana nga ay wala na lamang ulit luha, para hindi ako kaawa-awa. I don't want to beg them to be okay like what I used to see before. I want them to willingly be okay like before. No problems but full of happiness.
As long as I can hold back those tears I always will. Because I don't want to break down in front of them. I don't want them to pity me.
Pababa ako ng hagdaan nang marinig ang pagbukas ng pinto sa kwarto nila mommy, mabilis akong napabaling doon. Mommy looked surprised when she saw me, but then again she smile on me sweetly.
She's predenting again seems everything is okay!
"Good morning, darling." bati ng malambing niyang beses.
"Morning po, mom." ngiti ko.
She begin walking on the stairs to approach me. She's still in her white night dress, while her hair are a bit messy. Her meek eyes were not swollen, there was no trace of crying.
"Do you have plan?" she asked while walking towards me. "Maaga kang nagising." taka niyang saad.
She give me a sweet kiss on my forehead when she was in front of me. I quickly close my eyes to feel it. Ngumiti siya sa akin matapos humalik at hinaplos ang aking buhok.
"Hindi lang po makatulong..." tipid akong ngumiti at mabilis na nag-iwas ng tingin.
Ramdam ko ang gulat at pagkatigil ni mommy sa sinabi ko. Ilang minuto siyang natahimik bago nakabawi.
"So, you don't have any plan to go out?" she asked while still caressing my hair.
Binalik ang tingin sa kaniya at umiling. "Wala po, baka sa restaurant na lang po mom."
Tumango siya at pinagpatuloy ang marahang paghaplos sa aking buhok. "You're beautiful, darling." she said and smiled at me sweetly.
"Beautiful like you, mom." tugon ko ng nakangiti. "How about you mom, do you have plan for today?"
She nodded while smiling. "I'll go to check some of our property. Your dad will come with me." makahulugan niyang saad.
Nakangiti akong tumango at kasabay no'n ay ang paglabas naman ni daddy galing sa kanilang kwarto. He quickly greeted me with his smile.
"Good morning, hon." bati ni mommy kay daddy.
Pinanood ko ang aking ama na lumapit sa amin ni mommy. When he finally in front of us he kissed mommy on check, mom surprised on what daddy did. Bumaling naman sa akin si daddy then he kissed me on my forehead.
"Good morning." bati niya sa aming dalawa.
"Morning, dad." I greeted back to him.
Mommy can't say any words, tila gulat pa sa biglaang ginawang paghalik ni daddy.
"I'm hungry, let's eat." anyaya ko na sa kanila at mabilis na silang tinalikuran.
Ngunit bago ko pa sila matalikuran ng tuluyan ay nahagip ng paningin ko ang bahagyang paghawak ni daddy sa baywang ni mommy. I saw how mom brow arch but she didn't mind dad hand on her waist. I walked silently first towards in our dining table while my parents are on my back, naabutan namin sila nana Mirna na nag-aayos sa hapag.
We begin eating quietly. Nagpokus naman ako sa pagkain dahil nakaramdam ako ng matinding gutom na sa tingin ko ay dulot ng pag-iyak ko kagabi? I don't think so!
"Thanks, Nana." ngiti ko kay nana Mirna nang sinalinan niya ako ng tubig ang aking baso, hindi ko na kase magawa dahil abala sa pagkain.
Nang maramdaman kong marami-rami na akong nakain bumagal na ang bawat pagsubo ko. I glanced to my parents, they're also eating quietly while dad is busy putting some foods on mom's plate.
"Dad, mommy mentioned about your plan today. Matatagalan po ba kayo?" I asked while eating, just to broke the silent.
Dad turned to me. "It's depends, darling."
"Hmm, okay po."
"How 'bout you. Do you have any plan for today?" dad asked as he smiled at me.
Umiling ako. "Sa restaurant lang po siguro Dad. Tutulong po ako doon." I smiled back.
"That's nice."
Tumango ako ng dalawang beses habang nakangiti. "Wala rin naman po kase akong gagawin dito, eh, that's why."
Natapos kami ng tahimik sa hapagkainan, like usual. They didn't mention any of their problems. They pretended again that they on good terms, like nothing happened yesterday and in the morning today. Pinipigilan ko namang magtanong tungkol sa nangyayari sa kanilang dalawa, sa mga pag-aaway nila. I trusted them both that's why I hope that they can still fix it.
Nakabihis na ako para sa araw na ito. I'm ready to go out, but I'm still in front of the mirror, watching my reflection while combing slowly my natural wavy hair. It's below on my shoulder and the fashion was nice that's why I'm contented to my hair, I didn't let anyone touch it to fix. It's really a good fashion.
Pagkalabas ko ng aking kwarto ay may inaasahan na muli akong mangyari. Mula sa kwarto ni mommy at daddy ay rinig ko muli ang mga mahinang sigaw ni mommy para kay daddy. How many times they need to fight in one day? Three times? Or more that!
Hindi ba talaga sila napapagod? Hindi ba nagsasawa si mommy na paratangan si daddy sa mga salitang walang kasiguraduhan, hindi totoo!?
"If you don't want to come with me, it's okay! I can handle it alone!" mommy shouted silently. "Ayokong masisi mo ako na hindi mo maksama ngayon ang mistress mo!" galit na dagdag na utas ni mommy.
I don't heard any words from my dad, but I'm sure he's calming mom. Sahalip na magpaalam pa sa kanila ay matamlay na akong nagpatuloy sa paglalakad. Ayaw kong tumulo muli ang aking luha kapag mas narinig ang bangayan nila.
I'm still here for god's sake! They didn't really think about me, huh. Was mom didn't know that I always hear her hurtful words for my dad?
I salute my dad, he always try to understand the hurtful words mom throwing to him. He's the one who always say sorry even though he's not at fault. He's the best daddy, indeed!
Kailanman ay hindi ako nagduda sa kaniya. He didn't failed me, and mom too. They didn't ever! Kaya naman hindi ko alam kung bakit nagkakaganito sila ngayon, kung bakit ganon na lamang ang mga paratang ni mommy kay daddy. I know mom very well as well as dad but this time I don't understand mommy.
I know dad will never do anything to hurt mommy, ganon din ako. I know him very well and I trust him always. Mas lalo lamang akong humanga sa kaniya ngayon lalo na't sa mga paratang ni mommy na hindi naman totoo. Thanks to daddy, he doesn't give in to mommy. I just hope the day doesn't come when he gets tired of mom.
Kahit kailan ay hindi ako nagtangkang magtanong kay daddy sa isyong paratang ni mommy. I trust dad, I always trust him! I know he's faithful with me specially to mom. He both love us so much. Kaya kong itaya ang lahat bilang patunay dito! Kung sana lang... kung sana lamang ay hindi ganon ang mga salita ni mommy, where she get her false words? Where's her anger comes from? Kung sana lamang ay kaya kong patunayan kay mommy na hindi iyon magagawa ng daddy. I trust my dad so much, kaya I don't have any plan to meddle with their problem!
Umaasa akong maaayos pa nila ito... umaasa akong babalik pa sila sa dati. But I'm still wondering if why they need to pretend everytime they're in from of me. Why?
Tuluyan na akong hindi nakapagpaalam kay mommy at daddy. I don't want to face them because I know they will pretend again that nothing was wrong with them! They will act again like they're really sweet in front of me! Mom will smile widely again as if it's genuine!
At nang nasa sasakyan na ako ay tuluya ng kumawala ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan huwag kumawala. I thought there's no tears to fall this time, at least this time but I was wrong again... I can't hold those tears! I don't know if kaya ko bang ipagpatuloy ang araw na ito!
Hindi ko na matigilan ang pagtulo ng aking luha, tuloy-tuloy ito na tila walang katapusan. Even our driver asking me if what's happiness, if I'm just okay. And of course I said everything was fine! I'm fine! Those tears was from nothing! Ngunit kahit sinagot ko na siya ay kita ko pa rin ang pag-aalala at pagtataka sa kaniyang mukha.
"Thanks, manong." saad ko ng wala sa sarili habang patuloy sa pagpunas ng mga luha.
I fix first myself first before I entered in the restaurant. Tahimik ako naglakad pumasok at tipid ring bumabati sa server tuwing may nagtatangka. Mabilis akong pumasok sa maliit na opisina sa likod lamang ng counter at matamlay na umupo para piliting pakalmahin ang sarili dala ng kalungkutan.
I hope someday I can find the right person who can make me smile, who can make me laugh, who can make me happy again. Not just pretending to smiled and laugh every time he's in front of me. And specially, not faking out his happiness.
Nakasubsob ang aking mukha sa mesa, sinusubukang makaidlip upang makalimot nang marinig ang malakas na tunog ng aking selpon galing sa loob ng bag. It took a seconds before I reached it and read the name of the caller, it was Dad!
I quickly wipe away some unsheard tears inside of my eyes that seems dad will see it even he's not. Lumunok ako ng makailang beses upang maging buo ang aking boses.
"Hello, dad?" mabilis kong pagsagot.
I heard him sighed heavily in the other line. "Where are you?" alala niyang tanong.
"I'm in restaurant na po, why?" casual kong tanong.
"You didn't say goodbye." he said sadly.
"Nagmamadali po ako, eh." matamlay kong saad.
"Are you okay?"
I sighed deeply. "Y-es po, of course!" I lied.
Natahimik si daddy kung kaya't may narinig akong kaluskos sa linya niya. I wonder where is he? Was he still in our house with mom?
"Who's that!" I heard the low voice of my mom shouted.
Mom sounds angry!
Pumikit ako bago nagsalita. "Dad I'm okay, take care po sa lakad niyo ni mommy."
"You're calling your mistress while you're with me? Wala ka na bang pinipiling oras? Sa harap ko pa talaga!" bakas ang galit at lungkot sa tono ni mommy.
"I have no mistress. It's Kairra, our daughter. For god's sake. I'm checking on her." si daddy sa nagbabantang tono.
Napalunok ako habang si mommy ay natahimik sa kabilang linya. Ganon na ba talaga ang galit ni mommy kay daddy? Maaayos pa ba ito. Hindi ko na napigilan ang pagbuhos ng aking luha na tila gripo sa dami. I can't help it! Even how much I want to hold back those tears I can't! I can't stop my tears! Pilit kong pinupunasan ang aking mga luhang walang tigil sa paglandas.
"Hello, are you still there, darling?" maingat na tanong ni daddy.
Lumunok ako ng makailang beses nagbabaka-sakaling matigil ang pagluha. "Y-es... dad." pinilit kong maging buo ang aking boses.
"I'm sorry, darling." dad said, sounds so sad.
Mapait akong ngumiti. "No, it's okay p-o." hirap kong sabihin.
"Take care. Eat on time, okay? We love you."
"Yes po dad. Take care din po kayo ni m-ommy. I love you both." I said and ended the call quickly.
I cried silently for too long. Sa pagkakataong ito ay hindi ko sinubukang awatin ang aking mga luha sa paglandas. I want to let them go now seems I'm letting go as well the pain inside me. Why mom is like that? I don't really understand her!
I really love her but why she's being like that? What have dad done wrong? She's really angry about what?
Lumabas ako sa maliit na opisina, pilit na tinatago ang mata sa mga serve ngunit alam kong pansin parin nila ito. I cried everything what I cried a while ago! I'm pretty that my eyes now was too red even how much I washed it with a water hindi parin nawala ang pamumula.
"Ayos ka lang, Kairra?" takang tanong ni ate Sam nang masalubong ako.
I almost hit to her dahil ang ulo ko ay sa baba ang tingin upang maiwasang makita ng mga tao ang aking namumugtong mata.
I nodded slowly. "Labas lang muna ako, ate Sam." mgumiti ako ng pilit at mabilis na nag-iwas ng tingin.
I didn't wait what ate Sam will say, I left in front of her quickly. Ayaw ko munang matanong!
Tulala akong naglalakad sa parking lot ng aming restaurant. Ang akala ko'y wala na akong magiging luha dahil naibuhos ko na kagabi, pero nagkamali ako. Mas marami pa pala ngayon!
I thought I cried everything I can cried a while ago! I didn't expect that there's still tears will fall from my eyes! Ramdam na ramdam ko na ang pamamaga ng aking mata ngunit wala paring paawat ang aking mga luha! Hindi ito maubos-ubosan ng tubig!
My tears like a waterfalls keep falling from my eyes down to my cheeks. Nanliit na ang aking mata sa sobrang pamamaga nito ngunit nagpatuloy parin ako sa paglalakad sa gilid ng mga nakaparadang sasakyan.
Patuloy ang pagsakit ng aking dibdib nang maalala ang mga paratang ni mommy kay daddy kanina. Why your words like that mom? You don't have assurance, you don't have any evidences! And daddy already confirmed that he doesn't have another woman! I believe him mom!
Bakit naman ganito? Nandito na ako't lahat-lahat boses parin ni mommy na nagpaparatang kay daddy ang naririnig ko! Why mom you always inaaway si daddy? He did nothing wrong!
"Why mom? Parang ikaw pa ang sumisira sa pamilya natin!" matamlay kong bulong.
Patuloy parin ako sa paglalakad at hindi ko alam kung saan ako mapapadpad. I just want to remove on my mind what I heard from my mom a while ago!
I just keep walking, though I don't know where should I go. At dahil sa malalim na pag-iisip at sakit na nararamdaman dahil sa sitwasyon ng aking mga magulang ay hindi ko napigilan ng aking paa na sipain ang isang nakaparadang kotse.
Napatalon ako sa gulat nang tumunog ito ng malakas. Namilog ang aking lumuluhang mata bahagyan nagyelo sa kinatatayuan. I catch my breath while looking on the car that I kicked and hoping that no one inside... but what I hope was wrong! Nakita ko ang unti-unting pagbuka ng pintuan nito, ngunit bago pa makalabas ang may-ari ay kumaripas na ako ng takbo kahit paika-ika dahil sa sakit dulot yata ng malakas na pagsipa sa koste!
I think namamaga na ang paa ko dahil sa ginawang pagtakbo. But I won't going to face who own that car! No the hell way! No one can't stop me from running even how much I feel now the pain on my foot. Ayystt, it's too embarrass to face who's the owner of that car! It's really nakakahiya!
I irritatedly wipe away my unsheard tear so I can focus to run more faster. Mas nararamdaman ko na ang sakit sa aking paa sa patuloy na pagtakbo! I try so hard to endure more the pain on my foot and keep running.
"Miss!" narinig ko ang isang matigas na boses ng lalaki galing sa aking likod.
The fugde! I think he's the one who own the car I kicked. You punk, Kairra! You're not thinking! Look now, nagkaroon ka pa ng kasalanan!
Pagod man at paikaika ay pinagpatuloy ko ang pagtakbo. Pero napatigil na lamang nang may humuli sa aking beywang pabalik sa likod. Thanks to him, kasi kung hindi niya ginawa iyon ay mabubungo ako sa isang poste sa aking harapan! Hindi ko ito nakita dahil abala sa pagtakbo!
"Miss, calm down." he whispered on my ear softly.
His breath tickled on my neck, it make me shuddered!
The fudge!
Hinabol ko ang hininga bago nagsalita. "I-I'm sorry, S-ir." napapikit ako dahil sa pagkakautal.
Pinilit kong tumayo ng matuwid at dahan-dahang humarap sa estrangherong lalaki sa aking likuran na hanggang ngayon nararamdaman ko parin ang kamay niya sa aking baywang. I pushed myself to turned to him even I really feel the pain on my foot as the same time I'm ashamed to face him, anyway I will pay him if there's a damages. but I don't think it was his car that got the damage but my foot. It hurts so much!
You really punk, Kairra! What was you thinking para sumipa na lamang ng kung kani-kaninong sasakyan!
"I-m okay." agaran kong saad dahil sa muling pag-alalay niya, hiyang-hiya na ako.
But it seems like he didn't heard what I said. His hand still on my waist, supporting me.
"I'm o-kay!" ulit ko dahil hindi pa rin siya bumibitaw sa pagkakahawak sa aking baywang.
But instead of letting me go, he carried me and walk quickly towards on the bench that near where we were now. Mabilis niya akong binaba doon at lumuhod para matignan ng maigi ang aking masakit na paa na sa tingin ko ay namamaga na talaga.
"H-uh... thanks I'm okay na here." mabilisan kong saad nang akma niya pang tatanggalin ang aking suot sa paa.
Kunot-noo siyang bumaling sa akin, seryoso ang mga mata na hindi ko mabasa. His serious eyes turned softer as he started to stared me on the eyes. Awang ang bibig ko at mabilis na nag-iwas ng aking tingin dahil siguro'y ang mata kong namamaga ang tinititigan niya.
"It's swollen and reddish." he said.
I don't know what he's talking about, if it's my eyes or my foot?
"Huh... yeah, but I'm o-kay." lito kong sagot. "M-y foot is okay naman." dagdag ko kahit hindi sigurado kung ang paa ko nga ba ang tinutukoy niya.
"No." mariin niyang saad. "Your foot is not okay, you can't walk. You're not okay."
What the!
I swallow hard. It's hurt and swollen but I can still walk! Seems he doesn't want to let me go! Why? Because of his car that I kicked!? Duh, I can pay him it there's a damages! Ohh gosh Kairra ano ba kasing pumasok sa isip mo!
He try to touch my shoes but before he can do, I swing my foot to avoid his hand to remove it. Masamang tingin ang pinukol niya sa akin, napalunok ako ng wala sa oras. The way he looked at me was scary!
The fudge! Who's this man ba? Is he our costumers!? It was my first time to see him here and I feel a bad feeling to him!