Chapter 14
"Ano ba Zurina! Kakasuhan namin kayo dahil sa ginagawa n'yong gulo!" galit na sigaw ni Sheeme nang makalapit na sa akin at marahang nakahawak sa aking braso upang alalayan.
But because of the pain I feel in my head, I can't help myself not to cry. A falls of my warm tears keep falling from my eyes that quickly blaw with my cold sweats. Iyak lamang ang tangi kong nagawa habang hawak ang aking ulo. Napaikot-ikot na rin ako sa malamig na sahig dahil sa sobrang kirot nito na hindi ko matiis.
"I-it's h-urt." I cried silently. "M-my h-ead." patuloy kong iyak at pinagpatuloy ang pagikot sa sahig na tila nakakatulong sa pagtigil ng kirot na nararamdaman sa ulo.
"Gem, si Kairra!" pagalit na tawag ni Sheeme sa pinsan na sa tingin ko hindi pa tapos sa pakipag-away kay Sheenia.
"K-airra!" narinig kong saad niya, palapit sa akin. "Kairra! Wait, what happened!?" she asked panicking.
"I saw her, her head hit on the table, Zurina pushed her!" Sheeme explained.
"M-my h-ead!" I cried more.
Unti-unti kong naramdaman ang pag-ikot ng aking paligid, samantalang tuluyan ng nanghihin ang aking katawan. The only thing I can do is to cry! Cry that seems I'm crying the pain I was feel on my head that I can't endure anymore.
"Oh my good your head!" tarantang si Gem. "I'm sorry! I'm s-sorry!" paulit-ulit niyang saad naiiyak na sa pag-aalala.
Ayaw tumigil ng sakit kahit pa pinupokpok ko na ito gamit ang aking kamao. The pain couldn't dissipate! I don't know how could I handle it anymore!
It's really hurt that I just really wanted to fall asleep but I can't!
"K-airra, please stand." Gem started crying too.
Pinipilit niya akong ibangon kahit hindi niya kaya at hindi na din kaya pa ng katawan ko. My body already weak.
"Gem, ano bang nangyayari kay Kairra!?" si Sheeme naguguluhan, ramdam ko din ang takot sa kaniya.
Naramdaman ko ang pagtayo ng isa sa kanila, I remained my eyes on closed! Ang pag-iyak ko ay humihina na pero hindi dahil sa tumigil na ang sakit na nararamdaman kung hindi ay dahil hinang-hina na ang katawan ko. I couldn't even feel my body alive. I can only feel is the pain on my head! The pain! The only pain on my head!
"What have you done!?" I heard Gem shouted.
Pinilit kong idilat ang aking mga mata kahit hindi ko na kaya. I only saw a little, there is Gem pushing Zurina furiously.
"K-airra..." si Sheeme, halata ang takot sa boses.
"You two bitches! Look what have you done! Fvck you two!" sigaw pang muli ni Gem.
"M-y h-head." I still murmured through my poor breath.
"Gem, ano ba? Tama na 'yan! Si Kairra!" Sheeme shouted, didn't know what she's going to do to me.
Why it's too hurt?
Why my head in too pain right now when I just hit on the table? What's going on to me? Am I that weak?
"Coz... anong masakit Kairra, please wake up." si Gem, bumalik na sa aking tabi.
"M-y h-head..." tangi kong saad, hinang-hina, hindi na makagalaw o magawang maidilat ang mata.
"You b***h, I'm gonna f*****g kill you!" she whispered angrily.
"My head... m-y h-ead." I murmured weakly. "I-I want to sleep n-ow."
"What happened here?" I heard Darrow serious voice boomed from where.
Katahimkan ang namutawi, tanging ungol ko lamang sa iyak dulot ng sakit na nararamdaman sa aking ulo ang naririnig. Sheeme and Gem remained beside me, still trying to calm me down.
"Darrow, si Kairra." kahit na hinang-hina ay rinig ko pa ring sigaw ni Sheeme.
"Get out here b***h!!" si Gem muli. "Now!!"
Can I just sleep?
"Kairra!" pagtawag sa akin ng pamilyar na boses ni Darrow sa kung saan. "What happened!?" galit niyang tanong.
Kahit na patuloy sa pag-iyak, hinang-hina habang mariing nakapikit ay nalanghap ko parin ang kaniyang panglalaking pabango kaya nasisiguro ko na malapit na siya sa akin. In just a second I feel his hand caressed my face softly.
"Hey, wake-up." I heard him said while keep caressing my face softly.
I want to see his face!
I push myself so hard to open my eyes to at least see him but I can't, before I lose my consciousness I felt his huge arm carefully carried me.
"I want to sleep now." I whispered weakly as some vivid memories show-up on my mind.
**********
"Don't lie at me!" I heard my mom shouted.
It's around four in the morning and it's still dark outside. I wake-up because of my thirstiness. Pababa ako sa hagdanan at iyon ang naririnig ko galing sa kwarto ni mommy at daddy.
"Just admit it! May babae ka!" mom added furiously.
"Hon, please calm down." I heard dad said, tryna controlling the anger of my mom.
"Why don't you just tell the truth! You have another woman!"
I remained on the ladder to hear them more. Ayaw ko man ay hindi ko mapigilan. I respect them both because I love them. I always heard them fighting this past few months, sometimes I also saw them but I always chose to turn my back.
Hindi ko kinakayang makita silang nag-aaway.
Days passed and they continue fighting, I just pretended that I didn't hear nor see them kahit pa harap-harapan ko na silang nasasaksihan. Though, it's so hard to pretend!
"Why don't you just leave us now!? I saw mom pushed dad angrily. "Just go and leave me! Leave us, I know that's your plan!" si mommy na patuloy pa din sa pagtulak kay daddy.
It's ten in the evening and they fighting again, bukas ang kanilang pinto sa kwarto kaya kahit na alam kong mali ay sumilip ako.
"I don't have any plan to leave you." dad said in serious tone.
"Liar!" paratang ni mommy.
Dad come closer to mom at sinusubukang yakapin si mommy "Hon, please believe me. Let's sleep." mahinanong dagdag ni daddy.
"I don't want to sleep with you!" mommy shouted and start pushing daddy again.
Watching mommy pushing daddy away was pitiful. Watching mommy hating daddy hurt me. Watching them on that situation broke my heart.
I never thought our family will end up like this, pero sana hindi pa huli ang lahat, maaayos pa ito, mababalik pa sa dati. I don't like this kind of situation! I couldn't even breath properly, It chocking me the most!
Sa patuloy na panonood ko sa kanila ay naramdaman ko ang paunti-unting pagbagsak ng aking mga luha. Warm tears fell down on my cheeks. I have no strengths to stop my tears, I don't even have an ability to make them happy again, like before. I can only do is to cry!
Before I close their door I saw daddy tryna reaching mom's hand. I'm still hoping that they'll fix it.
Pagbalik ko sa aking kwarto ay umiyak lamang ang nagawa ko, madaling araw na ng nakatulog ako sa pag-iisip kung ano bang solusyon sa problemang ito. But I couldn't think enough and fall asleep that night.
I'm always thinking why they're trying to pretending in front of me like they're always okay but the truth isn't... katulad na lamang ngayon sa aming umagahan.
I already know it, hindi na nila kailangan itago ang sitwasyon nila sa akin. I'm not blind nor deaf.
"How's your study, darling?" mommy asked with a big beautiful smile on her lips.
"Medyo mahirap po, malapit na rin po ang finals." nginitian ko pabalik si mommy.
"Don't stress yourself, if you need help or anything we're here. Right, hon." sabay baling ni mommy kay daddy ng nakangiti.
Dad was surprised because mom suddenly turned to him. "Yes! of course, hon." masayang tugon ni dad.
Napangiti na lamang din ako dahil mukhang natural naman ang mga ngitian nila. I hope their smiles was really natural.
I never asked daddy kung totoo ba ang mga paratang ni mommy na may iba siyang babae. Though, I don't wanna try anymore. I believe in daddy that he has no mistress. I love him so much kaya alam kong wala, ngunit sadyang hindi ko maisip kung saan ni mommy nakukuha ang mga sinasabi niyang iyon.
I was never angry with mom because I knew she just really love dad that's why she could think that way. I just kinda mad at her.
The next days I'm very happy with my grades in school. Labasan ngayon ng mga grades, pasado ako sa lahat ng subjects at matataas ito. Umalis ako ng maaga sa school at dumeretsyo sa restaurant matapos makuha ang aking grades, hindi ko mapigilan ang aking saya dahil sa aking grado. Mom and dad will be proud on me!
I'm very proud of myself!
Pwede akong humiling ng kahit ako sa kanila dahil iyon ang promise nila, kaya super saya ko ngayon. I stayed in the restaurant dahil alam kong gagabihin silang parehas ngayon, but it's okay. I'll wait for them and show my grades. Sa restaurant ko inubos ang aking oras bago nagpasyang umuwi, kung wala pa si mommy at daddy ay hihintayin ko na lamang sila at kung sakaling gagabihin sila ay baka bukas ko na lamang maipakita ang grades ko.
I can't wait for tomorrow for this. Walang makakapantay ng saya ko ngayon. Ano kaya ang magandang hilingin?
Pero ang ngiti ko ay unti-unting nawala ng naabutang nag-aaway nanaman sila. Nasa pintuan ako ng kanilang kwarto at palihim na sumisilip kahit alam kong sobrang nasasaktan na ang aking dibdib. Their things are scattered while their room is a mess now.
"Are you regretting that you married me!?" mommy shouted angrily while crying.
She's crying so bad while pushing dad away when dad trying to hug her.
"Nagsisisi ka ba na ako?" tanong muli ni mommy ng hindi sinagot si daddy.
"Please..." pagmamakaawa ni daddy, patuloy na niyayakap si mommy.
I don't know why they're like this again. I want so bad to stop them fighting but I don't know how. Hindi ko sila mapatigil sa pag-aaway, hindi ko alam kung papaano dahil maski ako ay natatakot sa kung ano ang kahahantungan ng mga awayan nila. Naramdaman ko ang mainit na luha na mabilis kumawala sa aking mga mata.
Hanggang kaylan ba sila mag-aaway ng ganito? Hindi ba sila napapagod? Nagsasawa!?
"You don't love me anymore!" hagulgol ni mommy. "Your love fade away." she added while sobbing.
Sa bawat salita ni mommy ay parang punyal ito na tumutusok sa aking dibdib. Was it true? Dad love for her was fade away? I hope it's not.
I understand mom because I could feel also how hurt she was right now.
Dad, I hope isn't true.
I trusts you so much dad.
I sighed heavily before I turned my back to them. Ngunit, bago maisarado ng tuluyan ang pintuan ay narinig ko ang pang huling salita ni daddy.
"I love you." I heard him said softly and I know for whom those words.
I know dad, your love for mom will never fade away. I hope mom will stop now doubting your love for her.
Medyo nagpagaan sa aking nararamdaman iyon, ngunit hanggang ngayon ay hindi ko parin maintindihan ang nangyayari sa kanila, kung bakit nagkakaganon si mommy.
I just hope it's only a dream.
Nagising ako sa malalaking boses ni tito Amer, Gem dad. I keep my eyes closed to hear them more.
"I thought she came here to relax! Pero anong nangyari!? Mas naging malala pa!" I heard tito Amer voice boomed.
He sounds so angry.
"Hon, calm down." I heard the familiar soft voice of tita Gemi, tila sinusubukang pakalmahin ang asawang galit.
"Gem why you didn't report me this?" tito asked to her daughter Gem.
"Dad..." narinig kong saad ni Gem, hindi makahanap ng tamang salita.
"What? Ang akala ko ay wala ng problema!" si tito Amer ulit, hindi mawala wala ang galit.
"Hon, can you please control yourself? Ang mabuti pa ay pagtuonan natin ng pansin ang kalagayan ngayon ni Kairra!" saway ni tita sa kaniyang asawa.
What's going on?
"Ald, What's the state about the case?" narinig kong baling ni Tito kay kuya Aldwin, bakas parin ang galit sa boses.
"Dad, it's still processing, but our lawyer said that there was a possibility that we will fail for their violences. Ang maaari lamang nating ikaso ay ang kanilang pag-iiskandalo." kuya Aldwin said with his serious voice.
"Make a way!" Tito shouted furiously before he cursed a couple of times.
"I'm doing, dad. They have a hold against us too." kuya Aldwin explained gently. "The two girls who did scandal got on car accident and the worse Gem threatened their, si Gem ang inaakusahan nila. That's their hold against us."
"The heck! I can't to that!" galit na saad ni Gem. "How dare them!"
Sandaling namutawi ang katahimikan sa kanila. Nanatili paring pikit ang aking mga mata, but I open it quickly when I realized what situation I'm in right now!
Wait — wait.
Wait a minute...
Tito Amer and tita Gemi's here!? What are they're doing here? They're in abroad! What's going on? May masama bang nangyari?
Nanlalaki ang aking mga mata at pinilit na inalala ang huling sitwasyon na nangyari sa akin. I clearly remember that I'm in the restaurant when Zurina came with her friend!
Ohh gosh! Zurina? Naalala ko na, gumawa siya mg gulo sa restaurant. The heck Zurina, Darrow's fiancee!
"Kairra!" si ate Zen ang unang naka pansin sa akin.
They heard ate Zen voice kaya lahat sila ay agad na lumapit sa akin. One expression I could only see on their faces... fear and worriedness.
"How's your feeling, darling?" tita Gemi asked quickly as she approached me and caressed my hand softly.
"Call the doctor now!" tarantang utos naman ni Tito.
Hindi ko na nakita pa kung sino ang umalis para magtawag ng doktor. I'm busy thinking about my situation and their plan for my case. Hindi parin ako makapagsalita dahil iniisip pa ang huling nangyari. Zurina scandalized in our restaurant, she needs to pay for the damages she have caused! Ngunit nangunot ang aking noo ng naalala ang narinig na nakaplano na sila sa kaso and it's processing now!
Ohhh!
How about my opinion?
What the fudge? they didn't waited me to wake up? How many hours did I sleep ba? at nandito agad si Tito at Tita... how fast?
Nabaling ang malalim kong pag-iisip nang maagaw ang aking atensyon ng sunod-sunod na taong nagmamadaling pumasok sa pintuan, the doctor, nurses and last is Darrow.
What he's doing here?
Why he's still here?
Ang doktor at mga nars ay maraming ginawang panunuri na hindi ko na masundan pa. They checked my eyes, my heartbeat and other that I couldn't understand why they're doing it. At ngayon ko lamang din napansin ang mga tubong nakatarak sa akin
"How is your feeling, hija?" the doctor asked.
"Im fine p-o." paos kong saad.
Narinig ko ang sabay-sabay na malalim na bugtong-hininga ng aking nga kamag-anak. Sounds relief.
What's going on ba?
"Do you remember them?" ang doktor sabay turo sa aking mga relatives na nasa loob ng kwarto.
I scowled. Yes of course I know them! Ba't niya ba tinatanong? Kahit na taka ay tumango na lamang ako.
"Do you remember the last thing what happened?"
"Yes!" iritado kong saad ng maalala si Zurina at ang kasama niya.
"Good." tipid na ngiti sa akin ng doktor na tila nakahinga rin ng maluwag.
Tipid kong sinuklian ng tipid na ngiti ang doktor. Anyway, she looks familiar. Did we already meet before?
Ngunit nanliliit ang aking mga mata nang maalala ang panaginip ko tungkol kay mommy at daddy. But, why I'm not sure if it's just a dream?
But I know it's only a dream. Hindi iyon totoo! The way my relatives described my family are opposite to what I dreamed of. They always say that mom and dad live happily with their marriage. We live with a contented and happy life before.
"But..." I trailed off dahilan upang mapabaling muli ang doktor sa akin.
"What is it?" she asked.
She's really look familiar. I think I meet her once, I'm just not sure.
"Huh, about my family situation." panimula ko. "I dreamed that my mom and dad didn't happy, they always fighting — hmmm, what their describe about my parents are opposite? But it's okay, because I know it's only a dream?" saad ko ng nakangiti, binalingan isa-isa ang aking kamag-anak ngunit lahat sila ay biglaang natahimik dahil sa aking sinabi.
Tumikhim si tito Amer, tila sinusubukang basagin ang nakakabinging katahimikan. Unti-unting naglaho ang ngiti sa aking labi habang naramdaman ko ang kabadong pagtibok ng aking puso.
"Ms. de versa, there's a possibility of what your dreamed off are true." mahinahong panimula ng doktor.
"H-uh?"
The doctor sighed heavily. "You lost your memories." she then said careful, she's trying to make me understand about it.
What the doctor said didn't sink in on my mind quickly, can't accept about it. Tila namanhindi ako sa sinabi niya. Walang pumasok sa aking isipan. Hindi siya maintindihan — o ayaw ko lamang intindihin kung ano ang sinabi niya?
I lost my memories!?
Paano nangyari?
Marami kami sa loob ng silid pero ni isa sa aking kamag-anak ay hindi umapila. Ni kaunting ingay ay walang sumubok na gumawa. I can even heard my own loud heartbeat because of the deafining silent. I'm trying so bad to understand and sink in on my mind but I can't — my mind couldn't accept it.
Did I heard right words? I lost my memories?
I lost my memories!?
"Let her rest for the mean time." the doctor suggested. "She still need to gain more strengths—"
"How?" paos na bulong kong tanong.
Natahimik ang lahat at bumalik ang nakakatakot na katahimikan. Tumingin ako kay tito Amer na napaiwas ng tingin, at kay tita Gemi na malungkot ang mga mata. Gem now is crying while kuya Aldwin and ate Zen couldn't turn to me.
What those it mean?
"Totoo ba? Totoo po b-a?" tanong ko, pilit na pinatatagan ang sarili.
I need to know the truth! I need to confirm it — but, through their silence, I think I already know it!
"Did you all lied to me?" mahinahon kong tanong na may pag-aakusa. "Tito, Tita, Gem, kuya Ald, ate Zen?" isa-isa ko silang binalingan, hindi sila makatingin sa akin.
"I'm sorry, coz!" Gem cry, sounds regretting.
"I-I trusted you all!" I whispered.
I sighed heavily to at least calm myself down. Sa nakakabinging katahimikan ay walang sumubok na bumasag. My relatives remained silent, walang makatingin sa akin ng deretso... maliban sa dalawang pares ng matang nararamdaman ko. I know who own those serious eyes.
Unti-unti ay binalingan ko siya ng tingin. Darrow deep serious eyes is watching me intently. Sa mata niya ay mababakas mo ang takot, sakita, pag-aalala at panghihinayang. Darrow didn't take away his serious eyes on me I did the same. We remained staring each other for a moment until I decided to take away my eyes first.
Binalik ko ang aking tingin sa relatives na hindi parin makatingin sa akin. I swallowed hard for several times so I can manage to speak.
"F-irst..." I started but my voice broke as my tears began to fall. "W-hy did you lied about my situation? It's my right to know p-o. Second, about my family. Why did you all lied about mom and dad true relationship, all of you said we're happy, my parents are in good shape but what I remembered was opposite of what you said... because... because they were just pretending — p-retending happy. They just trying to smile in front of m-me. Sinabi niyo they passed away while I'm still k-id!" hirap na hirap kong paliwanag.
Tinignan ko sila isa-isa, bakas ang sa mata ang takot at pagsisisi sa kanila.
"Y-ou all lied to me! Why?" I sobbed, holding myself not to cry.
"Coz, I'm sorry." si Gem, tryna holding my hand while crying.
"Darling, we're only did that for your own good. I'm sorry." si tita Gemi na malungkot ang pagkakasabi.
Mabilis akong umiling sa kalagitnaan ng paliwanag ni Tita. "No! Y-ou l-ied to me."
"The doctor warned me about your condition, darling." ani tito Amer, bakas ang pagsisisi sa boses. "We're sorry."
I don't know how could I accept they lies... I don't know what I'm going to do now. I lost my memories. My memories with my family.
"Y-ou all lied." pikit mata kong saad, pigil na pigil ang paghikbi ngunit kasabay noon ay naramdaman ko ang parang pagpigtas ng aking ugat sa ulo.
My head started aching again, hinawak ko ang aking kamay sa parteng ng aking ulo kung saan ang masakit na tila makakatulong ito upang maibsan ang sakit doon. I'm whining because of the pain I was feeling when I heard all the people inside the room started panicking.
"She need more rest. It's better when she rest and gain what strengths she lost." the doctor said.
"Do all the things whatever can heal her pain!" narinig kong maririing saad ni tito Amer, bakas na bakas ang takot.
Sunod-sunod na luha ang pumatak sa aking mata dahilan upang lumabo ang paningin ko. I can't saw them clearly but I can heard the fear on their thoughts. Ang pagsakit ng aking ulo ay nagpatuloy hanggang sa may naramdaman akong masakit na tumusok sa aking braso at kasabay nito ay ang unti-unting paghina ng aking katawa, naramdaman ko ang mabagal na pagpikit ng aking mga matang lumuluha.
The next thing I know, I woke up in the same room and same bed. Sumalubong sa akin ang tahimik na paligid. I thought I'm alone inside the room because of the silence, but I was wrong when I saw kuya Aldwin sitting while sleeping on the sofa and beside him was ate Zen leaning on his husband shoulder. Sa aking tabi naman ay nasulyapan ko si Gem na nakayukong nakaupo na sa tigin ko ay tulog din.
I don't know what time now ngunit natukoy ko lamang nang makita ang cellphone ni Gem na umiilaw sa kaniyang tabi dahil sa isang tawag. I saw the caller's name, it's tita Gemi. I saw the time and it's five in the morning pa lamang.
Pinilit kong umangat mula sa pagkakahiga kahit pa ramdam parin ang panghihina ng aking katawan. I'm still feel my body weak.
"Gem..." I called her and try her to wake up.
She moved a little and she growler dahil sa aking pagsubok na gisinging siya mula sa malalim niyang pagkakatulog.
"Gem..." pagsubok kong muli.
Gumalaw muli siya at napabangon na. Kinusot niya ang kaniyang mga mata at babalik pa sana sa pagkakatulog pero natigil ng makita akong gisinging na.
"Oh my, Kairra!" gulat niyang saad.
I smiled at her a little but she's panicking now. Hindi alam kung ano ang gagawin sa akin.
"May masakit ba sayo? How's your head? Your feeling? Should I call the doctor na." nagkukumahog niyang saad.
Napairap ako sa reaction niya. I know she's worried and concerned on me but I can't help myself not to glare at her.
"I'm okay, don't call the doctor." mahinahon kong saad "Your phone..." I added and point out her phone.
"But—"
I cut her off. "I'm fine." I smiled to assure her.
She sighed heavily before she turned to her cellphone hesitatingly. "It's mom!" taranta niyang saad at dali-dali itong sinagot. "Hello, mom..."
She put it on a loud speaker, siguro'y para narin marinig ko. Umayos naman ako sa aking pagkakahiga.
"Sorry to disturb your sleep, darling..." panimula ni Tita sa kabilang linya. "How's, Kairra?" tira Gemi asked sweetly.
"Mom..." si Gem nag-aalangan na tumingin sa akin. "She's awake. I'm talking to her now. Kairra's awake."
"It's true, darling? Is she fine? Did you call the doctor?" agrisibong tanong ni Tita sa kabilang linya.
"Hindi pa po, she's fine... daw po." pinagtaasan ako ng kilay ni Gem.
I just smirked at her. I'm fine naman talaga eh!
"I'm fine, Tita. Don't worry po." nagsalita na ako para hindi na magpanik si Tita.
"You need to check the doctor first, Kairra!" si Tita na nagkukumahog na sa kabilang linya. "We will be there just a minutes, Gem. Please, wake up your Kuya. Take care, darling." agarang pinutol ni Tita ang tawag.
She's staring at me sarcastically once she put down her phone."You're fine, huh!"
I just rolled my eyes to her. "I'm fine, don't worry."
"Just make it sure!" aniya.
Tinanguan ko na lamang siya ng paulit-ulit bago inirapan. I'm really fine naman talaga, eh!
"Kairra, ayos kalang? Kamusta ang pakiramdam mo?" I heard ate Zen asked. She awake too. "Tatawag na ako ng doktor." she added.
Nagkukusot pa ito ng mga mata, halata na naputol ang malalim na pagkakatulog. I noticed that she looks so tired. Maybe, they have many things to do for our business and then I'm here dumagdag pa sa kanilang aalalahanin. They couldn't have they enough rest.
Nginitian ko siya ng malaki. "'Wag na ate. I'm fine."
"But..."
"I'm really fine, ate. Don't worry about me too much." I smiled more widely.
Sa tabi ni ate Zen ay si kuya Aldwin na nagising narin sa aming boses. Halata rin ang pagod sa kaniyang mukha.
"Kairra, how's your feeling?" agaran niyang tanong.
"I'm fine, Kuya—"
He cut me off quickly. "The doctor still need to check on you." kuya Aldwin explained. He have the same opinion with his mother.
"Mom and dad on their way na, Kuya" singit ni Gem.
"Promise, I'm really okay na. I just want some water!" pinasigla ko ang aking boses upang hindi na sila gaanong mag-alala.
"Wait a minute I'll get it." mabilis na tumayo si Gem upang magtungo sa kung nasaan ang tubig kasama ang mga pagkain.
"You really sure, Kairra? You're fine?" alalang tanong muli ni ate Zen.
I smiled and nodded at her.
"How's your head? You feeling?" si kuya Aldwin naman.
"My head isn't aching again. It's feeling better but my body, I feel it weak parin."
"That's why you need more rest to gain your strengths you lost." he explained seriously.
"Yeah."
Bumalik sa aking tabi si Gem upang maibigay ang hinihingi kong tubig. Silence engulfed to the all of us quickly. They just staring at me deeply, seems like inspecting me while the fear remaining on their faces.
Did I really scared them so much because of my situation?
I didn't wish it, though!
Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating si tito Amer at tita Gemi na kasama na ang doktor at nars. I stare the doctor for a while to remember when and where I met her. I'm pretty sure, I already meet her.
Katulad ng una kong gising noon ay sinuri nila ako ng mabuti. While their doing it pinanatili ko naman ang aking tingin sa doktora na parang ako naman ang sumusuri sa kaniya ng tahimik. I just want to remember when and where I met her.
I stayed put and quiet while watching her. But my one eyebrow rose quickly when I finally remembered her clearly. She's Dr. Senny Dela Torralez Munar! Darrow's aunty. And yes I already met her, and Darrow family too!
When I first woke up I saw Darrow's here but he's isn't here now. I wondered where he's now?