Huminga nang malalim si Arvill. Pero hindi man lang bumababa ang galit.
Sa isip niya, paulit-ulit ang eksena sa ospital. Si Marcus na kalmado at tila walang pakialam sa paligid.
Si Marcus na nakatingin kay Aviona na puno ng pag-aalala. He looked like a loving husband… a caring dad. A good person. But...
“Pinatay nila ang mga magulang ko,” bulong niya, mas mababa na ngayon ang tono ngunit mapait. “Naghirap at nagdusa kami ng kapatid ko dahil sa kahayupan nila!”
“Kung totoo man,” sagot ni Troy, “hindi mo makukuha ang hustisya sa padalos-dalos na galaw. Kailangan mong pagplanuhan itong mabuti.”
Unti-unting bumalik sa upuan si Arvill.
Nanlalabo ang paningin niya… hindi dahil sa luha, kundi dahil sa sobrang galit.
Sa gitna ng lumambong na galit sa isip niya, may isang ideyang unti-unting
