Kaya kahit nanghihina, nagawa ko pa ring sumagot.
“Just drive.”
Napakunot ang noo ni Deckard.
“What?”
“Just… drive,” ulit ko habang nakatitig pa rin sa harap. Hindi ko man lang siya tinignan.
Alam kong nalilito siya. Kita ko iyon kahit hindi ko siya harapin. Pero sa huli… bumuntong-hininga siya.
Inistart niya ang makina ng kotse. At dahan-dahan kaming umalis sa gilid ng kalsada. Hindi niya alam kung saan niya ako dadalhin.
At ako… hindi ko rin alam kung saan ako pupunta. Ang alam ko lang… gusto ko lang lumayo.
Kahit saan. Basta malayo sa sakit na hindi ko na kayang dalhin.
Hindi ko alam kung gaano katagal kaming umaandar at nagbibiyahe.
Tahimik lang sa loob ng kotse ni Deckard. Tanging ang tunog ng makina at ang mahihinang hikbi ko ang naririnig.
Hindi ako nagtanong kung saan ka
