Halos kalahating oras yatang tahimik ang paligid namin.
May mga turista pa rin sa malayo, pero dito sa parte ng garden na pinili niya ay halos walang tao.
Mahinang gumagalaw ang mga bulaklak sa hangin. Napakaganda ng lugar. Pero ramdam ko pa rin ang pagod sa dibdib ko.
Hanggang sa biglang nagsalita si Deckard.
“Aviona.”
Napatingin ako sa kaniya. May kakaibang tingin sa mga mata niya.
“Hindi mo ba talaga ako naaalala?” tanong niya.
Napakunot ang noo ko. “Ano?”
Bahagya siyang ngumiti, pero may halong pagdadalawang-isip.
“Maybe it was a long time ago,” sabi niya. “Ten years ago to be exact.”
Mas lalo akong nalito. Ten years ago? Tinitigan ko siya nang mabuti. Pinag-isipan ko kung nagkita na ba talaga kami dati.
Sinubukan kong balikan ang alaala ko. Pero wala. Umiling ako nang bahag
