Tumingin siya sa akin… pulang-pula ang mga mata at nanginginig ang mga panga.
“Pagtanda natin,” dugtong niya, puno ng galit at sakit, “babalikan natin ito. Babalikan natin ang mga taong gumawa nito sa mga magulang natin.”
Hindi ko maintindihan noon kung ano ang ibig niyang sabihin. Pero tumango ako.
Kasi kahit bata pa ako, ramdam ko na… ang gabing iyon ang magiging simula ng mas masalimuot pa naming buhay.
At hindi pa tapos ang sumpang iniwan sa amin ng dugong dumanak sa sahig ng bahay… na minsan naming tinawag na tahanan.
“Kuya…” paos kong tawag.
Hindi siya sumagot. Nakatingin lang siya kina Mama at Papa, parang umaasang babangon sila at sasabihing hindi totoo ang lahat.
Ako ang unang sumigaw.
“Tulong! Tulungan niyo po kami!” mas lumakas ang boses ko kahit basag. Halos hindi ko n
