Lead astray [คนหลงทาง]

​แกร๊ง... เสียงประตูภายในคอนโดสุดหรูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้ามาภายในห้องสีขาวที่ถูกจัดเป็นระเบียบด้วยฝีมือของเธอ หญิงสาวยิ้มบางๆกับตัวเองพร้อมกับเดินมากลางห้องและวางกล่องเค้กที่ตัวเองซื้อมาเตรียมเซอร์โพรส์ชายหนุ่มที่มีสถานะเป็นแฟนหนุ่มของเธอซึ่งดูจากตารางงานแล้วตอนนี้เขาคงกำลังนอนอยู่เป็นแน่ หญิงสาวจัดการแกะกล่องเค้กออกอย่างทะนุถนอมและยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นหน้าเค้กซึ่งเป็นตัวการ์ตูนที่ชายหนุ่มชอบ "อื้ออ...อ๊ะเบาๆ อ๊ะๆๆ!" กึ่ก... มือที่กำลังปักเทียนอยู่ชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงหวานที่กำลังครางเล็ดลอดออกมาจากประตูห้องนอน...ที่เป็นห้องนอนของแฟนเธอ ลำคอหญิงสาวแห้งพร่าด้วยหัวใจที่กำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดจะเป็นเรื่องจริง เธอค่อยๆก้าวเดินเข้าไปใกล้ประตูมากขึ้นและยิ่งเข้าใกล้ประตูมากเท่าไหร่เสียงนั้นก็ยิ่งดังมากขึ้นเป็นเท่าตัวเหมือนกำลังตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่มันถูก แกร๊ง!! "กะกรี๊ดดด!!" พรึ่บ!! "จะจี!!?" เธอเป็นคนไม่ชอบลุ้นอะไรนานๆและใช่ เธอเพิ่งกระชากประตูเปิดออกกว้างพร้อมกับดวงตากลมโตที่กำลังสะท้อนภาพของชายหนุ่มที่กำลังคล่อมหญิงสาวเจ้าของเสียงครางอยู่ และเมื่อหญิงเจ้าของเสียงครางเห็นเธอที่ยืนอยู่เจ้าตัวก็กรี้ดลั่นเสียงดังและผลักแฟนหนุ่มของจีมินออกห่าง จีมิน...หญิงสาวที่ดูเหมือนจะมาผิดจังหวะไปหน่อยยืนนิ่งมองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเรียบ สายตานิ่งเรียบจ้องมองแฟนหนุ่มของตัวเองที่กำลังคว้าหาเสื้อผ้ามาใส่อยู่ก่อนที่สายตาจะค่อยๆเลื่อนไปมองร่างบางเจ้าของเสียงครางที่กำลังนอนคลุมผ้าอยู่ด้วยสายตาปนขำ มันเป็นเรื่องที่น่าขำมันเป็นตลกร้าย "จีมินคือมัน.." เพี๊ยะ!! "หุบปาก" ดวงตากลมโตเหลือบมองร่างสูงที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าหลังจากที่ฟาดมือลงไปเต็มๆที่แก้มของชายหนุ่ม เธอมองเขาด้วยแววตารังเกียจอย่างปิดไม่มิดก่อนที่เสียงหัวเราะในลำคอหญิงสาวจะดังขึ้น จีมินค่อยๆเสยผมตัวเองขึ้นช้าๆพร้อมกับใบหน้าที่ส่ายไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "น่ารังเกียจจริงๆ" "จีฟังซีอธิบายก่อนได้ไหมครับ!" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนขณะที่สายตาเขาก็มองจีมินที่กำลังยืนนิ่งอยู่ เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแต่กำลังมีอารมณ์ที่น่ากลัวกว่าสิ่งพวกนั้น นั้นคือสายตาที่กำลังว่างเปล่าซึ่งมันน่ากลัวมากสำหรับเขา...จีมินเกลียดคนที่หักหลัง ซึ่งตอนนี้เขากำลังเป็นคนที่เธอเกลียด "กูบอกให้หุบปากไง!!" ซีแอลกัดริมฝีปากตัวเองแน่นพร้อมกับเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างทำอะไรไม่ถูกหลังจากที่ถูกตวาดใส่เสียงดัง จีมินสูดลมหายใจเข้าปอดเสียงดังก่อนจะค่อยๆหันไปมองร่างเปลือยที่กำลังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่อีกครั้ง เสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังขึ้นอย่างน่าสงสารพร้อมกับมือเธอที่กำลังพนมเข้าหากันแน่น "ฮึก...พี่จีนิวขอโทษ" "..." จีมินหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับก้าวเข้าไปยืนตรงปลายเตียง "น้องสาวของพี่" "ฮื่ออ" จีมินพูดแค่นั้นก็ทำให้ร่างบางที่กำลังนอนอยู่ที่เตียงร้องไห้ออกมาเสียงดังด้วยความกลัว แต่นั้นมันไม่ได้ทำให้เธอสงสารกลับกัน...เธอกำลังรู้สึกรังเกียจพวกชั่วนี้มากขึ้นจนไม่อยากจะอยู่ แต่ยังก่อนเธอต้องทำอะไรก่อนไปแน่ "ร้องไห้ทำไมกัน...ไม่ต้องร้องนะคนดี" ฟึ้บ... "พะพี่จี..." จีมินค่อยๆเหยียดยิ้มออกมาช้าๆขณะที่คนทั้งสองที่กำลังหักหลังเธอก็มองที่จีมินอย่างไม่เข้าใจและกลัวไปพร้อมๆกันเมื่อเห็นว่าตอนนี้ เธอกำลังก้าวเดินขึ้นไปบนเตียงนุ่มที่ทั้งสองอิงแอบกันเมื่อกี้ จีมินค่อยๆย่อตัวลงหาคนที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวตัวเองช้าๆพร้อมกับมือที่เอื้อมไปแตะที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาช้าๆ "นินิวอายหรอ...หรือกำลังรู้สึกผิดที่พี่มาเห็น หรือ...รู้สึกเสียดายที่พี่เข้ามาขัด?" "มะไม่นะคะพี่จี นิวไม่ได้...ฮึก!!" ฟึ้บ! "จีอย่า!!" ซีแอลตะโกนลั่นทันทีที่จีมินกระชากผมนินิวอย่างแรงจนหน้างาย "มึงกำลังปกป้องมัน!!??" "จี...ถ้ามึงโกรธมึงมาทำร้ายกูน้องไม่เกี่ยว" "ใจเย็นๆ...กูให้ทุกคน" เพี้ยะ!! พรึ่บ!! "กรี๊ด!" เสียงกรี๊ดสุกจะแสบแก้วหูดังลั่นห้องเมื่อจีมินตบหน้านินิวเต็มแรงพร้อมกับดึงผ้าห่มที่กำลังปกปิดร่างกายโสโครกนั้นออกจากตัวทำให้ตอนนี้นินิวไม่มีอะไรปกปิดเลยนอกจากมือเล็กๆของเธอ "จี!!" พรึ่บ! จีมินสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ที่ดึงเธอลงจากเตียงพร้อมกับหันมาประจันหน้ากับผู้ชายที่เธอรักมากที่สุดและคิดว่าเขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอด้วยน้ำตา ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาขณะที่ภายในใจก็แตกเป็นเสี่ยงๆ มันพังไปหมดแล้วตอนนี้ มือเล็กปัดน้ำตาออกอย่างไม่ใส่ใจและจ้องตากับซีแอลไม่หลบ "จี..." "ทำไมทำร้ายกูได้ขนาดนี้?" ซีแอลมองหน้าคนรักตัวเองด้วยความรู้สึกผิดพร้อมกับมือของเขาที่เอื้อมไปจับมือเล็กนั้นไว้เบาๆซึ่งจีมินไม่ได้สะบัดออกอย่างเคย "กูขอโทษจี กูไม่ได้ตั้งใจ...แต่กูรักมึงนะคนที่กูรักคือมึง" "จะบอกว่าที่เอากับน้องกูนี่แค่แก้ขัด?" "จี...กูก็ผู้ชายแล้วนิวก็เข้ามาหากู" "พี่ซีทำไมพี่พูดแบบนี้คะ!!?" "เงียบไปเลยยัยบ้า!" จีมินเหลือบมองร่างเปลือยที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่เตียงด้วยสายตานิ่งเรียบและหันมองซีแอลอีกครั้ง เธอกำลังฟังเพราะอยากรู้ว่าคนคนนี้จะแถเก่งขนาดไหน "จีก็รู้น้องจีเป็นคนยังไง เราก็เอาเล่นๆไม่ได้จริงจังอะไรเลย" "อืม พูดแบบนี้จีก็สบายใจ" "จี...จีจะไม่โกรธซีใช่ไหม??" "มีแต่คนเห็นแก่ตัวแบบมึงเท่านั้นแหละที่จะคิดได้" จีมินตอบกลับด้วยเสียงเรียบก่อนที่เธอจะดึงมือตัวเองกลับมาและหันมองไปที่นินิวน้องสาวตัวเอง "ก็พอรู้ว่าเธอสนใจเขามานานแต่ไม่นึกว่าจะกล้าขนาดนี้" "ฮึก...นิวขอโทษ" "ไม่ต้องขอโทษ พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดฉันเข้าใจ" จีมินยิ้มออกมาบางๆ "เวลาพวกสัตว์เดรัจฉานมันมีความต้องการทางเพศความผิดชอบชั่วดีพวกมันไม่เคยมีหรอก ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ตัวไหนก็ตาม" "จี..." ยิ่งกว่าโดนตบหน้าก็คำพูดที่ออกมาจากปากของจีมินนี่แหละ ดวงตากลมโตตวัดมองทั้งสองอีกครั้งก่อนจะก้าวเดินออกมานอกห้องนอนเน่าๆนั้นทันทีทำให้ซีแอลวิ่งตามออกมาอย่างรวดเร็ว เขาดึงจีมินเข้ามากอดไว้แน่นแต่หญิงสาวก็สบัดตัวออกอย่างแรงและคว้าเอาก้อนเค้กที่วางอยู่มาปาใส่ใบหน้าชายหนุ่มเต็มแรง "เฮ้ย!!" หญิงสาวแม่นเสมอ...เธอเหยียดยิ้มมองใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยครีมเค้กด้วยความพอใจ "โชคดีนะซีแอล แล้วไม่ต้องรู้สึกผิด...กูเข้าใจสัญชาตญาณของสัตว์ดี" "แต่จีเราไปกันต่อได้!" "มึงจะไปมึงก็ไป แต่กูไม่...ขอลาขาดว่ะ!" ฟึ้บ! "จี! จีฟังกูก่อน!" ปัง!! จีมินก้าวเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยใบหน้านิ่งเฉยราวกับเธอไม่รู้สึกอะไร แต่ทุกอย่างที่เธอนิ่งมาพังลงทันทีที่ประตูลิฟท์ปิดน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้มของเธอทันทีพร้อมกับขาที่คล้ายจะยืนไม่อยู่จนเธอต้องค่อยๆนั่งย่องๆไปกับพื้น เสียงสะอื้นไห้ดังไปทั่วทั้งลิฟท์พร้อมกับมือเล็กที่กำลังกุมหัวใจตัวเองไว้เพราะตอนนี้มันกำลังเจ็บ เจ็บมากเพราะมันไม่ใช่แค่การถูกหักหลังแต่มันคือการนอกใจ นอกใจจากคนที่เธอรักและเชื่อใจมากที่สุด "ฮึก!" ติ๊ง... เสียงสะอื้นจีมินชะงักเมื่อเธอได้ยินเสียงเตือนของลิฟท์ซึ่งมันยังไม่ถึงชั้นหนึ่งแน่ หญิงสาวกำมือแน่นและไม่ยอมเงยหน้าเพราะแน่ใจแล้วว่าตัวเองในตอนนี้ไม่ได้อยู่ภายในลิฟท์เพียงคนเดียว "...คุณโอเคนะครับ?" เสียงทุ้มถามเบาๆด้วยความเป็นห่วงขณะที่สายตาเขาก็จ้องมองหญิงสาวร่างบางที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่อย่างตกใจ ตอนแรกเขานึกว่าผีที่ไหนมาหลอกกันกลางวันแสกๆแต่ไม่ใช่ นี่เป็นคน...และเธอกำลังนั่งร้องไห้ เขาเอื้อมมือไปกดปิดลิฟท์เพราะคิดว่าหญิงสาวคงไม่ต้องการให้ใครเห็น "เอ่อ...คิดซะว่าผมไม่อยู่ก็ได้ครับ ผมไม่ขี้เม้าท์หรอก" เขาพูดอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะทำให้เธอสบายใจซึ่งนั้นเหมือนกับการเปิดสวิทช์ของเธออีกครั้ง จีมินสะอื้นไห้เสียงดังอย่างไม่อายและกำมือแน่น...เธอไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งที่เธอคิดว่าตัวเองมีมันไม่ใช่ของของเธออีกต่อไป! "ฮึก!" ชายหนุ่มเหลือบมองร่างบางที่กำลังร้องไห้อีกครั้งก่อนจะลวงเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองที่มักจะพกอยู่เสมอออกมาและพับมันดีๆก่อนจะค่อยๆยื่นไปที่มือเล็กที่กำลังกำแน่นอยู่ "จะถึงชั้นหนึ่งแล้วครับ ผ้าเช็ดหน้าผมเองผมยังไม่ได้ใช้สบายใจได้" "..." จีมินชะงักไปนิดพร้อมกับความรู้สึกที่มือตัวเองที่กำลังแตะโดนผ้าเช็ดหน้าอยู่ เธอค่อยๆรับมาซับน้ำตาตัวเองขณะที่ชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาบางๆและหันหน้าหนี "ขอบคุณค่ะ" "ด้วยความยินดีครับ" เขาเป็นผู้ชายที่สุภาพ จีมินคิดในใจพร้อมกับเสียงลิฟท์ที่ดังขึ้นเธอจึงเงยหน้าเตรียมจะขอบคุณเขาคนนั้นอีกครั้งแต่ไม่ทัน ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีเข้มเดินออกไปแล้วนั้นทำให้จีมินได้แต่ยืนมองเขาจนสุดสายตา เธอก้าวเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าในมือพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรที่ปักอยู่ "ตัวทีหรอ...สมัยนี้ยังมีคนปักชื่อที่ผ้าเช็ดหน้าอยู่เนี้ยนะ?" จีมินหัวเราะออกมาเบาๆและเงยหน้ามองตรงหน้าตัวเองอีกครั้ง และเธอรู้อยู่แล้วล่ะว่าจะไม่เจอใครผ้าเช็ดหน้าถูกยัดใส่กางเกงยีนส์ของหญิงสาวพร้อมกับขาเธอที่ก้าวออกมาจากคอนโด...ที่เธอไม่คิดจะกลับมาเหยียบมันอีกต่อไป