INTRO
1915 Words
แกร๊ง...
เสียงประตูภายในคอนโดสุดหรูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้ามาภายในห้องสีขาวที่ถูกจัดเป็นระเบียบด้วยฝีมือของเธอ หญิงสาวยิ้มบางๆกับตัวเองพร้อมกับเดินมากลางห้องและวางกล่องเค้กที่ตัวเองซื้อมาเตรียมเซอร์โพรส์ชายหนุ่มที่มีสถานะเป็นแฟนหนุ่มของเธอซึ่งดูจากตารางงานแล้วตอนนี้เขาคงกำลังนอนอยู่เป็นแน่ หญิงสาวจัดการแกะกล่องเค้กออกอย่างทะนุถนอมและยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นหน้าเค้กซึ่งเป็นตัวการ์ตูนที่ชายหนุ่มชอบ
"อื้ออ...อ๊ะเบาๆ อ๊ะๆๆ!"
กึ่ก...
มือที่กำลังปักเทียนอยู่ชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงหวานที่กำลังครางเล็ดลอดออกมาจากประตูห้องนอน...ที่เป็นห้องนอนของแฟนเธอ ลำคอหญิงสาวแห้งพร่าด้วยหัวใจที่กำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดจะเป็นเรื่องจริง เธอค่อยๆก้าวเดินเข้าไปใกล้ประตูมากขึ้นและยิ่งเข้าใกล้ประตูมากเท่าไหร่เสียงนั้นก็ยิ่งดังมากขึ้นเป็นเท่าตัวเหมือนกำลังตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่มันถูก
แกร๊ง!!
"กะกรี๊ดดด!!"
พรึ่บ!!
"จะจี!!?"
เธอเป็นคนไม่ชอบลุ้นอะไรนานๆและใช่ เธอเพิ่งกระชากประตูเปิดออกกว้างพร้อมกับดวงตากลมโตที่กำลังสะท้อนภาพของชายหนุ่มที่กำลังคล่อมหญิงสาวเจ้าของเสียงครางอยู่ และเมื่อหญิงเจ้าของเสียงครางเห็นเธอที่ยืนอยู่เจ้าตัวก็กรี้ดลั่นเสียงดังและผลักแฟนหนุ่มของจีมินออกห่าง
จีมิน...หญิงสาวที่ดูเหมือนจะมาผิดจังหวะไปหน่อยยืนนิ่งมองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเรียบ สายตานิ่งเรียบจ้องมองแฟนหนุ่มของตัวเองที่กำลังคว้าหาเสื้อผ้ามาใส่อยู่ก่อนที่สายตาจะค่อยๆเลื่อนไปมองร่างบางเจ้าของเสียงครางที่กำลังนอนคลุมผ้าอยู่ด้วยสายตาปนขำ มันเป็นเรื่องที่น่าขำมันเป็นตลกร้าย
"จีมินคือมัน.."
เพี๊ยะ!!
"หุบปาก"
ดวงตากลมโตเหลือบมองร่างสูงที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าหลังจากที่ฟาดมือลงไปเต็มๆที่แก้มของชายหนุ่ม เธอมองเขาด้วยแววตารังเกียจอย่างปิดไม่มิดก่อนที่เสียงหัวเราะในลำคอหญิงสาวจะดังขึ้น จีมินค่อยๆเสยผมตัวเองขึ้นช้าๆพร้อมกับใบหน้าที่ส่ายไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
"น่ารังเกียจจริงๆ"
"จีฟังซีอธิบายก่อนได้ไหมครับ!"
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนขณะที่สายตาเขาก็มองจีมินที่กำลังยืนนิ่งอยู่ เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแต่กำลังมีอารมณ์ที่น่ากลัวกว่าสิ่งพวกนั้น นั้นคือสายตาที่กำลังว่างเปล่าซึ่งมันน่ากลัวมากสำหรับเขา...จีมินเกลียดคนที่หักหลัง ซึ่งตอนนี้เขากำลังเป็นคนที่เธอเกลียด
"กูบอกให้หุบปากไง!!"
ซีแอลกัดริมฝีปากตัวเองแน่นพร้อมกับเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างทำอะไรไม่ถูกหลังจากที่ถูกตวาดใส่เสียงดัง จีมินสูดลมหายใจเข้าปอดเสียงดังก่อนจะค่อยๆหันไปมองร่างเปลือยที่กำลังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่อีกครั้ง เสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังขึ้นอย่างน่าสงสารพร้อมกับมือเธอที่กำลังพนมเข้าหากันแน่น
"ฮึก...พี่จีนิวขอโทษ"
"..." จีมินหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับก้าวเข้าไปยืนตรงปลายเตียง "น้องสาวของพี่"
"ฮื่ออ"
จีมินพูดแค่นั้นก็ทำให้ร่างบางที่กำลังนอนอยู่ที่เตียงร้องไห้ออกมาเสียงดังด้วยความกลัว แต่นั้นมันไม่ได้ทำให้เธอสงสารกลับกัน...เธอกำลังรู้สึกรังเกียจพวกชั่วนี้มากขึ้นจนไม่อยากจะอยู่ แต่ยังก่อนเธอต้องทำอะไรก่อนไปแน่
"ร้องไห้ทำไมกัน...ไม่ต้องร้องนะคนดี"
ฟึ้บ...
"พะพี่จี..."
จีมินค่อยๆเหยียดยิ้มออกมาช้าๆขณะที่คนทั้งสองที่กำลังหักหลังเธอก็มองที่จีมินอย่างไม่เข้าใจและกลัวไปพร้อมๆกันเมื่อเห็นว่าตอนนี้ เธอกำลังก้าวเดินขึ้นไปบนเตียงนุ่มที่ทั้งสองอิงแอบกันเมื่อกี้ จีมินค่อยๆย่อตัวลงหาคนที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวตัวเองช้าๆพร้อมกับมือที่เอื้อมไปแตะที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาช้าๆ
"นินิวอายหรอ...หรือกำลังรู้สึกผิดที่พี่มาเห็น หรือ...รู้สึกเสียดายที่พี่เข้ามาขัด?"
"มะไม่นะคะพี่จี นิวไม่ได้...ฮึก!!"
ฟึ้บ!
"จีอย่า!!" ซีแอลตะโกนลั่นทันทีที่จีมินกระชากผมนินิวอย่างแรงจนหน้างาย
"มึงกำลังปกป้องมัน!!??"
"จี...ถ้ามึงโกรธมึงมาทำร้ายกูน้องไม่เกี่ยว"
"ใจเย็นๆ...กูให้ทุกคน"
เพี้ยะ!! พรึ่บ!!
"กรี๊ด!"
เสียงกรี๊ดสุกจะแสบแก้วหูดังลั่นห้องเมื่อจีมินตบหน้านินิวเต็มแรงพร้อมกับดึงผ้าห่มที่กำลังปกปิดร่างกายโสโครกนั้นออกจากตัวทำให้ตอนนี้นินิวไม่มีอะไรปกปิดเลยนอกจากมือเล็กๆของเธอ
"จี!!"
พรึ่บ!
จีมินสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ที่ดึงเธอลงจากเตียงพร้อมกับหันมาประจันหน้ากับผู้ชายที่เธอรักมากที่สุดและคิดว่าเขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอด้วยน้ำตา ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาขณะที่ภายในใจก็แตกเป็นเสี่ยงๆ มันพังไปหมดแล้วตอนนี้ มือเล็กปัดน้ำตาออกอย่างไม่ใส่ใจและจ้องตากับซีแอลไม่หลบ
"จี..."
"ทำไมทำร้ายกูได้ขนาดนี้?"
ซีแอลมองหน้าคนรักตัวเองด้วยความรู้สึกผิดพร้อมกับมือของเขาที่เอื้อมไปจับมือเล็กนั้นไว้เบาๆซึ่งจีมินไม่ได้สะบัดออกอย่างเคย
"กูขอโทษจี กูไม่ได้ตั้งใจ...แต่กูรักมึงนะคนที่กูรักคือมึง"
"จะบอกว่าที่เอากับน้องกูนี่แค่แก้ขัด?"
"จี...กูก็ผู้ชายแล้วนิวก็เข้ามาหากู"
"พี่ซีทำไมพี่พูดแบบนี้คะ!!?"
"เงียบไปเลยยัยบ้า!"
จีมินเหลือบมองร่างเปลือยที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่เตียงด้วยสายตานิ่งเรียบและหันมองซีแอลอีกครั้ง เธอกำลังฟังเพราะอยากรู้ว่าคนคนนี้จะแถเก่งขนาดไหน
"จีก็รู้น้องจีเป็นคนยังไง เราก็เอาเล่นๆไม่ได้จริงจังอะไรเลย"
"อืม พูดแบบนี้จีก็สบายใจ"
"จี...จีจะไม่โกรธซีใช่ไหม??"
"มีแต่คนเห็นแก่ตัวแบบมึงเท่านั้นแหละที่จะคิดได้" จีมินตอบกลับด้วยเสียงเรียบก่อนที่เธอจะดึงมือตัวเองกลับมาและหันมองไปที่นินิวน้องสาวตัวเอง "ก็พอรู้ว่าเธอสนใจเขามานานแต่ไม่นึกว่าจะกล้าขนาดนี้"
"ฮึก...นิวขอโทษ"
"ไม่ต้องขอโทษ พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดฉันเข้าใจ" จีมินยิ้มออกมาบางๆ "เวลาพวกสัตว์เดรัจฉานมันมีความต้องการทางเพศความผิดชอบชั่วดีพวกมันไม่เคยมีหรอก ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ตัวไหนก็ตาม"
"จี..."
ยิ่งกว่าโดนตบหน้าก็คำพูดที่ออกมาจากปากของจีมินนี่แหละ ดวงตากลมโตตวัดมองทั้งสองอีกครั้งก่อนจะก้าวเดินออกมานอกห้องนอนเน่าๆนั้นทันทีทำให้ซีแอลวิ่งตามออกมาอย่างรวดเร็ว เขาดึงจีมินเข้ามากอดไว้แน่นแต่หญิงสาวก็สบัดตัวออกอย่างแรงและคว้าเอาก้อนเค้กที่วางอยู่มาปาใส่ใบหน้าชายหนุ่มเต็มแรง
"เฮ้ย!!"
หญิงสาวแม่นเสมอ...เธอเหยียดยิ้มมองใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยครีมเค้กด้วยความพอใจ
"โชคดีนะซีแอล แล้วไม่ต้องรู้สึกผิด...กูเข้าใจสัญชาตญาณของสัตว์ดี"
"แต่จีเราไปกันต่อได้!"
"มึงจะไปมึงก็ไป แต่กูไม่...ขอลาขาดว่ะ!"
ฟึ้บ!
"จี! จีฟังกูก่อน!"
ปัง!!
จีมินก้าวเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยใบหน้านิ่งเฉยราวกับเธอไม่รู้สึกอะไร แต่ทุกอย่างที่เธอนิ่งมาพังลงทันทีที่ประตูลิฟท์ปิดน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้มของเธอทันทีพร้อมกับขาที่คล้ายจะยืนไม่อยู่จนเธอต้องค่อยๆนั่งย่องๆไปกับพื้น เสียงสะอื้นไห้ดังไปทั่วทั้งลิฟท์พร้อมกับมือเล็กที่กำลังกุมหัวใจตัวเองไว้เพราะตอนนี้มันกำลังเจ็บ เจ็บมากเพราะมันไม่ใช่แค่การถูกหักหลังแต่มันคือการนอกใจ นอกใจจากคนที่เธอรักและเชื่อใจมากที่สุด
"ฮึก!"
ติ๊ง...
เสียงสะอื้นจีมินชะงักเมื่อเธอได้ยินเสียงเตือนของลิฟท์ซึ่งมันยังไม่ถึงชั้นหนึ่งแน่ หญิงสาวกำมือแน่นและไม่ยอมเงยหน้าเพราะแน่ใจแล้วว่าตัวเองในตอนนี้ไม่ได้อยู่ภายในลิฟท์เพียงคนเดียว
"...คุณโอเคนะครับ?"
เสียงทุ้มถามเบาๆด้วยความเป็นห่วงขณะที่สายตาเขาก็จ้องมองหญิงสาวร่างบางที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่อย่างตกใจ ตอนแรกเขานึกว่าผีที่ไหนมาหลอกกันกลางวันแสกๆแต่ไม่ใช่ นี่เป็นคน...และเธอกำลังนั่งร้องไห้ เขาเอื้อมมือไปกดปิดลิฟท์เพราะคิดว่าหญิงสาวคงไม่ต้องการให้ใครเห็น
"เอ่อ...คิดซะว่าผมไม่อยู่ก็ได้ครับ ผมไม่ขี้เม้าท์หรอก"
เขาพูดอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะทำให้เธอสบายใจซึ่งนั้นเหมือนกับการเปิดสวิทช์ของเธออีกครั้ง จีมินสะอื้นไห้เสียงดังอย่างไม่อายและกำมือแน่น...เธอไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งที่เธอคิดว่าตัวเองมีมันไม่ใช่ของของเธออีกต่อไป!
"ฮึก!"
ชายหนุ่มเหลือบมองร่างบางที่กำลังร้องไห้อีกครั้งก่อนจะลวงเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองที่มักจะพกอยู่เสมอออกมาและพับมันดีๆก่อนจะค่อยๆยื่นไปที่มือเล็กที่กำลังกำแน่นอยู่
"จะถึงชั้นหนึ่งแล้วครับ ผ้าเช็ดหน้าผมเองผมยังไม่ได้ใช้สบายใจได้"
"..."
จีมินชะงักไปนิดพร้อมกับความรู้สึกที่มือตัวเองที่กำลังแตะโดนผ้าเช็ดหน้าอยู่ เธอค่อยๆรับมาซับน้ำตาตัวเองขณะที่ชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาบางๆและหันหน้าหนี
"ขอบคุณค่ะ"
"ด้วยความยินดีครับ"
เขาเป็นผู้ชายที่สุภาพ จีมินคิดในใจพร้อมกับเสียงลิฟท์ที่ดังขึ้นเธอจึงเงยหน้าเตรียมจะขอบคุณเขาคนนั้นอีกครั้งแต่ไม่ทัน ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีเข้มเดินออกไปแล้วนั้นทำให้จีมินได้แต่ยืนมองเขาจนสุดสายตา เธอก้าวเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าในมือพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรที่ปักอยู่
"ตัวทีหรอ...สมัยนี้ยังมีคนปักชื่อที่ผ้าเช็ดหน้าอยู่เนี้ยนะ?"
จีมินหัวเราะออกมาเบาๆและเงยหน้ามองตรงหน้าตัวเองอีกครั้ง และเธอรู้อยู่แล้วล่ะว่าจะไม่เจอใครผ้าเช็ดหน้าถูกยัดใส่กางเกงยีนส์ของหญิงสาวพร้อมกับขาเธอที่ก้าวออกมาจากคอนโด...ที่เธอไม่คิดจะกลับมาเหยียบมันอีกต่อไป
- Writer
