HOW TO BE SWEET? (On-Going)

SWEET 4

I'm sitting on the bleachers near the soccer field, watching some soccer players practice. It's scorching hot, and they're exposed to the sun. I have nothing to do today because my friends aren't around, and I don't know where they went. I decided to spend some time alone, so here I am. I'm just staring at the only handsome guy among the soccer players, and even though he already has a girlfriend, I don't care. Ngayon ko na nga ulit siya pag nanasaan. Dahil masyado naging busy ako. Paano ba naman imbes na i-stalk ko na nga si Ian maraming susulpot na masasamang nilalang at lalong lalo na yung kapre na yun.

Kaya ngayon iniiwasan ko siya, baka ano pang magawa ko sakanya naiinis ako dahil ikinilat pa talaga nito sa buong campus na kami na kaya yung iba takot na lapitan ako lalo na pag mga lalaki which is good at same time bad rin dahil para akong may ketong at grabe ang layo nila saakin. At sa mga babae naman ay makikita mo yung mga naiingit, nagagalit at plastic kong mag-approach saakin hay! Naku lang dahil sa lalaking yun. Naiinis ako sakanya. Maya maya nagring yung phone ko, hindi ko ito pinansin bahala siya diyan kala niya. Ilang beses na ba siyang tumatawag mga 30x na siguro pero hindi ko sinasagot ano ba kasing kailangan nito.

“Hey! You've came. "It's been a while." Nagulat ako na nasa harap ko na pala yung pinagpapantasyahan ko kanina gusto ko sanang sabihing kanina nasa isip lang kita ngayon nasa puso nakita my gosh kelan pa ako naging corny , ano ba Mira magsalita ka. Anong sasabihin ko? Hindi mo ba nakikita nandito na siya shunga lang. Pero hindi ko siya tatarayan noh! Syempre siya pa rin ang nasa puso ko kahit iba ang laman ng sakanya malamang dugo yung laman nun.

“Ah! Oo.. vacant ko kasi kaya tumatambay lang muna ako ngayon.” Ano ba Mira wag kang kakabahan siya lang yan.

“Kamusta ka ngayon kalat dito sa buong campus na may boyfriend ka daw. Gusto ko lang malaman kong totoo yung bali-balita.” Bakit pag sinabi ko bang hindi totoo, hihiwalayan mo yung pangit na girlfriend mo at ako na girlfriend mo? Gusto ko sanang sabihin sakanya yun kaso hindi ko alam kung bakit iba ang nasabi ko.

“Oo. Hindi rin ako makapaniwala ha-ha-ha.” Plastic na tawa ko dito, ngumiti naman ito kaya bigla akong naiinis hindi ba siya nagseselos sabagay ano namang ikaseselos niya malinaw na sinabi niyang hindi ako yung gusto niya kaya move on na Mira.

“I can tell you're comfortable with him. ” Sabi pa nito, kaya nainis naman ako hindi ba niya naisip o nahalata man lang na sarcastic yung pag kakasabi ko nung kanina sabagay masyado ngang manhid. Ang sarap rin nitong i-umpog ang ulo sa pader para naman magising sa katutuhanan na ako pala talaga yung mahal niya.

“At least we should continue to be friends.” Sabi pa nito. Kunti na lang at baka ano pang masabi ko sakanya kalma Mira. Pero kung yun ang magiging tulay kung sakaling maging tayo bakit hindi. Tutal dun naman minsan nag-uumpisa yung love minsan. Malay mo marealize niya rin na kami talaga sa isat-isa hayst! Mira tama ng kahibangan mo baka wala talaga siyang nararamdaman at pinipilit mo yang sarili mo at iiyak ka nanaman.

“Sa tingin ko hindi ko na ulit kayang maging magkaibigan pa tayo.Ok na yung ganito lang. nag-uusap lang tayo.”

“Ok! If that's what you want, I'll respect it. Kung gusto mo nang makakausap andito lang ako.” Tumango na lang ako. We both fell silent, just watching the players. Until my phone rang again, I was about to turn it off, but then I saw that it was Amanda calling, so I answered it.

“Hello, Amanda?” medyo nag-aalalang tanong ko dahil minsan lang tumawag saakin si Amanda at parating magtetxt muna yun.

(Where in the world are you?) nagtaka naman ako na hindi si Amanda yung sumagot pero kilala ko yung caller.

“Bakit nasayo yang cellphone ng kapatid ko?

(It doesn't matter; why aren't you answering my calls? And where are you?) may pag-inis na tono nito sa kabilang linya.

“Nasa soccer field ako ngayon, Ano bang kailangan mo?” mataray nang sagot ko. kahit hindi ko siya kaharap.

(pumunta ka dito sa gym ngayon.)

“Ayoko, wala rin akong, gagawin diyan.”

(Pupunta ka dito O ako ang bubuhat sayo papunta rito.) may halong pagbabata niya pero as if naman natatakot ako.

“Ewan ko sayo hindi mo ako mapipilit na pumunta diyan.”

“Miranda I'll go a head, See you again.” Sabi ni Ian kaya nagpaalam naman ako sakanya.

(Bakit hindi mo sinabing may kasama kang lalaki diyan?) tanong nito na may halong pagkairita. Umirap naman ako sa hangin feeling acting boyfriend nanaman.

“Alam mo wag ka nga magpanggap na mukha kang nagseselos hindi mo bagay. Ano bang masama kung may kasama ako, ikaw nga hindi naman kita pinapakelaman sa mga gusto mong gawin sa buhay mo. Baka nakakalimutan mong sinsakyan ko lang yang laro mo, dahil hindi ko alam kung kelan mo ako titigilan. ” natahimik naman ito kabila linya kaya pinatay ko na yung tawag. Isang buwan na rin ng pumayag akong sa kalokohan niya at hindi ko alam kung hanggang kailan to. Natatakot rin ako na baka pag napalapit ako sakanya ay dun naman niya gustong itigil na yung laro niya. Kaya nga lumalayo ako sakanya paminsan minsan para hindi kami nagkikita. Hindi na rin natuloy yung balak kong tumakbong president.

Nang matapos akong mag muni-muni umalis na rin ako dahil malapit ng mag time. Kailangan ko palang umuwi ng bahay ngayon may sasabihin daw sila Mom saakin.

“Hoy! Ok ka lang? bakit biglang nabad trip si Sionne nung binigay niya yung phone saakin.” Bungad agad saakin ni Amanda, umupo muna ako at tinignan siya nang nagtataka.

“Wala akong sinabing sa tingin ko masama" sinabi ko lang sakanya yung.

“I think Sionne wants to get to know you better, but you're keeping your distance. You used to be okay with each other. What are you thinking? Ano bang iniisip mo bakit lumalayo ka sakanya?” may himig na pag-aalala nito.

“Alam mo kung ano? The idea that this is all just a game. I'm thinking, what if I really start to fall for him, and then he decides to stop? What if he says he doesn't want to play anymore? What about me? What if I end up liking him, and then leaves me too?Alam mong wala akong kaalam-alam sa ganito.”

“Mira, listen. Sometimes you have to take a risk. You know that If there's success, there's also failure; the two can't be separated. When there's happiness, there's also sadness because everything can't be balanced. Someone has to take a risk for someone else to be happy or for something to succeed. You also need to take a risk to see if the outcome will be favorable or not. I know it's scary, but you never know what you can learn while you're making sacrifices. Why don't you try it first and find out?” paliwanag nito.

“Hindi ko namang sinabing agad-agad mo rin siyang tanggapin, alam kong pag-iisipan mo yan ng mabuti. Kilala kita at alam kong hindi ka magsasacrifice kong hindi ito worth it. So enough with dramas na ok! Hindi mo bagay parang hindi si Mira yung kaharap ko. Yung Miranda kasing kilala ko ay Matapang at Walang inuurungan, Hindi umiiyak. OMG! Ang kambal ko dalaga na.” niyakap ako nito.

“Okay? What did we miss?” tanong ni Georgia, na kararating lang kasama nito si Kelsie na kumakain ng street food at inosenteng nakatingin na nagtatanong saamin.

“Wala, Dalaga na kasi itong pangalawang kapatid natin.” Sabi nito kaya napairap na lang ako, panganay saamin kasi ay si Kelsie tapos ako at si Amanda tapos ang bunso si Georgia.

“Ay! Oo nga kamusta na kayo ng dyowa mo? Kayo pa rin?Antagal niyo namang mag break tulad nitong dalawang ito.” Sabi nito kaya napairap na lang kami sakaniya sumunod sa pagiging bitter ko. Ngayon nakikita ko yung sarili ko kay Georgia sa dating ako. Although medyo ganun pa rin ako minsan.