Bakışlarım gösterge ve aynalar arasında gidip gelirken, direksiyonun üzerindeki ellerimi sıkılaştırdım. Bu belki de son şansımdı. Alparslan uyandığında gittiğimi gördüğü gibi bana öfke dolacak, biliyorum ama her şeye rağmen, son bir kez ailemi görmek için yola çıktım. Zaten kanun kaçağıyım. Onları son kez görmeden bir yere gidebileceğimi sanmıyorum. Alp'e kalsa, yine bencilliğine vuracak. Bir kişi bile olsa ailesinden biri yanında. Beni hiçbir zaman anlamayacak zaten...
Belki dönerim, Alp.
Zaten bana senden başka şans bırakmadın.
Dediğim gibi; belki.
Sanki her an beni yakalayacakmış gibi tedirgindim. Bu doğaldı. O resmen cin gibi bir adam. Ne zaman nereden çıkacağı belli değil. Adamın adım sesleri bile duyulmuyor. Sinsi....ve dolayısıyla fazlasıyla zeki.
Ama beni hep hafife aldı.
Se
