"Çıkarın beni buradan!" diye bağırdım son kez. Artık bağırmaktan boğazım tahriş olmuştu, yutkunurken acıyordu. Başımı iki yana sallayarak geriye çekilirken, parmaklarımı parmaklıkların çekip başımı önüme eğdim. Hissettiğim tek şey çaresizlikti.
Neden Alp? Bu kadar kolay mıydı vazgeçmek?
Arkamı dönüp başımı dikleştirdim. İçim paramparçaydı ama gözlerimden tek bir damla dahi akmamıştı. Akamamıştı belki de. Bilmiyordum. Hiçbir şey bilmiyordum.
Yine aynı hücrede miydim, buraya ne zaman bırakıldım, her şey rüya mıydı, hangi şehirdeyim, bugün ayın kaçı, hangi aydayız... Onu boşver de kaç senesindeyiz?
Ağır adımlarla pencereye yaklaştım. Açılmıyordu. İçeride cami kıracak hiçbir şey yoktu ama zaten camın ötesi de parmaklıklarla kaplıydı. Ellerimi camın üzerine yasladım. Dışarıya baktım. Göz
