"Öyle bir boşluk ki bu, her şeyi benimle birlikte içine çekti. Neyim var, neyim yok aldı, kendisiyle birlikte götürdü. Ölüyorum, bitiyorum, her gün biraz daha tükeniyorum ve bende kalanları azar azar tüketiyorum..."
?
Tabelalara bakarak bir şekilde ilerliyordum ancak ne kadar sürem kaldığını bilmediğim için, hızlı olmaya çalışıyordum. Buna mecburdum. Mevzuya ne zaman uyanacaklarını bilmiyordum. Bu tedirginlik vücudumu titretip, alnımdan soğuk boncuk terler akmasına neden olsa da, kendimi güçlü durmam konusunda sürekli olarak uyarıyordum.
O, gelmedi.
Beni orada tek başıma bıraktı.
Neden üzülüyorum ki? Ben onun için zaten hiçbir şey ifade etmiyorum. Neden benim için kendi canını tehlikeye atsın ki?
Bir aptal benim ya, hiç tanımadığım kişiler için, sanki canım çok değersizmiş gibi kendi
