Birgün birini çok sevdim. Hatta aşırıya kaçarak kendimden bile çok sevmeye başladım. Sonra beni bırakıp gitti ve giderken bana ne dedi biliyor musun? "Hiç kimseyi kendinden vazgeçecek kadar çok sevme..."
?
Sanki bir anda başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü ve ben resmen kavrulmuştum. Bu gerçek olamazdı öyle değil mi? Hayatımda beğendiğim tek adam, o olamazdı. Bana daha ne kadar yalan söylemeyi planlıyordu? Söylediklerinin ne kadarı yalan, ne kadarı gerçekti?
Bana zıt şekilde sakince gözlerime bakıyordu. Ben ise dakikalardır başımı iki yana sallıyor, yutkunamıyor, konuşamıyordum. Sessizce göz yaşı akıtmaktan başka ne geliyordu ki elimden?
Elimi sıkışan göğsümün üzerine koyup, derin nefesler almaya çalıştım. Bu kadar temiz oksijenin bulunduğu ortamda bile nefesimi kesmeyi başarıyordu.
