Cruel Claim

CHAPTER 6

PASADO alas onse na ng gabi pero hindi pa rin siya natutulog at nakahiga lang sa kama suot ang pink satin na ternong pantulog.

Kinakabahan siya at medyo nakakaramdam ng konting takot sa kung ano man ang posibleng mangyari mamaya sa kaniya, dahil ang bilin sa kaniya ng asawa niya ay babalik ito mamaya.

Ngayon ay gabi na, pero hindi naman niya alam kung anong oras ito darating. At ano ang gagawin nito sa kaniya pagdating? Gagawin ba nila ang ginagawa ng tunay na mag-asawa? Pero oo, tunay na silang mag-asawa dahil totoong kinasal na sila sa isang simbahan.

Ngunit hindi niya pa rin mapigilan ang mangamba, dahil 18 years old pa lang naman siya, at kahit halik ay wala pa siyang karanasan.

Nakahanda na ba siyang ibigay ang kaniyang sarili sa lalaking asawa na nga niya pero hindi pa niya nasisilayan kahit labi nito?

Ngayon ay napapaisip na siya kung ano kaya ang itsura nito. Guwapo ba o panget din katulad niya? Matanda na kaya ito o hindi magkalayo sa edad niya? Ang daming katanungan na gumugulo sa isipan niya.

Pero kung iisipin niya ay mukhang hindi naman manyak ang lalaking pinakasalan niya at mukhang hindi rin naman ito masamang tao. Para sa kaniya ay mabuting tao ito dahil hindi siya ginawan ng masama kahit na dinukot siya. Mahinahon siyang inalok ng kasal imbes na puwersahin. Ibig sabihin ay may respeto pa rin ito sa kaniya. Kaya hindi siya dapat kabahan o matakot, basta kung ano man ang gusto nitong mangyari mamaya, siguro ay susunod na lang siya alang-alang sa kaniya ama na ayon dito ay ligtas na mula sa kapahamakan.

Inabot ng ala una ang kaniyang paghihintay pero walang dumating. Hanggang sa nakatulugan na lang niya.

Naalimpungatan lang siya nang makaramdam ng munting kiliti sa kaniyang tiyan, at nang kapain niya ay nagulat na lang siya nang ulo ng tao ang kaniyang nahawakan.

“S-Sino ka?” she gasped, startled. Itutulak na sana niya ito pero mabilis na nahuli ang kaniyang mga kamay.

“It’s me,” he answered softly in the dark. “Your husband.”

She froze at his words, her lips parting but no sound coming out.

“I want to claim you now, as my wife.”

Her heart began to pound wildly, her throat tightening as she tried to steady her breath.

Hanggang sa nahigit na lang niya muli ang kaniyang paghinga sa gulat nang muli na nitong hinalikan ang tiyan niya.

Napakapit siya bigla sa bedsheet at sandaling natigil ang kaniyang paghinga, lalo na nang maramdaman ang pagbaba na nito sa suot niyang pajama.

Kinain siya ng takot lalo na't wala pa siyang karanasan. Kaya naman nang hawakan na nito ang panty niya para sana ibaba na ay mabilis na niyang pinigilan ang kamay nito.

“H-Huwag,” pakiusap niya na may panginginig na ang boses. “P-Please huwag po . . .”

Napahinto naman ito, at kahit madilim ay ramdam niyang napatitig ito sa kaniya.

“Why?” His voice was gentle, almost coaxing. “You’re my wife now. May karapatan na akong angkinin ka kung kailan ko gusto ko.”

Her lips quivered as she forced the words out. “H-Hindi pa po ako handa, w-wala pa akong karanasan sa ganitong bagay. At isa pa, 18 years old pa lang po ako.”

“And I'm twenty-four,” sagot naman nito sa kalmado pa ring boses. “Wala kang dapat ikatakot dahil hindi pa ako gano'n katanda katulad ng iniisip mo.”

“P-Pero hindi naman po kita kilala. Hindi ko pa nakikita ang mukha mo, o kahit pangalan mo ay hindi ko alam.”

“Husband,” he whispered. “Call me husband.”

Natahimik siya saglit pero hawak pa rin niya ang kamay nito, pilit na pinipigilang lumapat muli sa kaniya.

Namayani ang sandaling katahimikan.

Pero sa isang iglap ay bigla na lang inagaw ng asawa niya ang kamay nito sabay patong na sa ibabaw niya na kinasinghap niya sa pagkabigla. Pero mas nagulat siya nang walang sabi-sabi na nitong siniil ng halik ang labi niya.

Nanlaki ang mga mata niya sa dilim at para siyang nanigas sa kaniyang kinahihigaan.

Naging marahas sa una ang halik nito, pero nang maramdaman ang paninigas niya sa gulat ay doon naging marahan.

Hanggang sa kalaunan ay kusa na lang din napapikit ang kaniyang mga mata kasabay ng malakas na pagtibok ng kaniyang puso.

Unang halik.

Unang pagkalunod niya sa tukso . . . at tuluyang bumigay sa lalaking ni pangalan ay hindi niya alam.

Kusa na lang tumugon sa halik nito ang kaniyang inosenteng labi na parang nanginginig pa sa una.

He smiled against her mouth, as though savoring her innocence, and deepened the kiss with care.

Ang inosenteng halik ay tuluyang nauwi sa pagsuko sa kaniyang sarili. Kumawala na lang ang kaniyang inosenteng paghikbi nang tuluyan na siyang maangkin ng kaniyang asawa.

“M-Masakit,” kaniyang paghikbi na hindi na napigilan pa dahil sa sakit; ramdam niya ang pagkapunit ng kaniyang iniingatan na pagkabirhin.

Huminto naman ang asawa niya sa paggalaw sa ibabaw niya. “Hush . . . It's okay . . .” mahinang anas nito at nagawa pang haplosin ang kaniyang pisngi, marahan na pinunasan ng thumb ang luha na dumaloy.

“M-Masakit talaga,” muli niyang paghikbi na kahit anong pigil niya ay talagang hindi niya matiiis dahil sa sobrang sakit.

Doon na pinaulanan ng kaniyang asawa ng muntik halik ang pisngi niya. Mula sa kaniyang noo ay pumatak ang maliliit na halik nito sa kaniyang mata, ilong, pisngi, hanggang sa napunta muli sa labi niya at doon nito muling siniil.

Unti-unti na siyang nahila ng tukso, hanggang sa nalimutan na ang sakit at muli na lang tumugon sa malambot na labi ng kaniyang asawa.

Tuluyan na siya nitong naangkin nang buong-buo.

Pagod na pagod siya matapos nitong angkinin.

“Ayos ka lang?” tanong nito sa kaniya at nahiga na sa tabi niya.

“A-Ayos lang,” she whispered, shy and trembling.

Even in the darkness, though they could not see one another, she could feel his smile. Naramdaman na lang niya ang pag-angat nito sa ulo niya at maingat na pinaunan sa matigas na braso nito. Para naman siyang basang sisiw na agad na sumiksik sa hubad na katawan nito. Parang nawala na ang hiya niya kanina at mas gusto na lang na yakapin siya nito bilang asawa.

Naramdaman naman niya ang paghalik nito sa noo niya bago siya niyakap.

Namayani na ang katahimikan. Pero makalipas ang ilang sandali ay muling nagsalita ang kaniyang asawa.

“Kung bibigyan kita ngayon ng isang kahilingan . . . ano 'yon?” he asked quietly, his voice soft but steady, almost like a promise hanging in the air.

Sandali naman siyang natahimik, at kahit medyo nagulat ay agad siyang napaisip.

“Gusto kong mag-aral ng college.”

Sa sagot niya ay ito naman ang natahimik. For a few heartbeats, there was only silence. Then he let out a quiet sigh, the kind that sounded like he’d already made up his mind.

“Alright,” he murmured. “I’ll enroll you online.”

Napaangat siya bigla ng tingin kahit madilim. “Online? Ano'ng ibig mong sabihin?”

“Mananatili ka pa rin sa kuwartong 'to,” he said, calm but firm. “You’ll study for college from this room. You won’t have to leave.”