สายฟ้าผ่าซาลาเปา

ณ งานขอบคุณแฟนคลับ บริเวณแบล็คดรอปขนาดใหญ่ซาลาเปาวัยยี่สิบสองปีกำลังนั่งแจกลายเซ็นให้กับเหล่าแฟนคลับที่คอยกดตามสับตะไคร้ให้เธอร่วมหนึ่งล้านซับแห่ทยอยกันต่อแถวเข้ามาฉีกยิ้มสดใสให้กับไอคอนด้านการทำอาหารคนสวยที่มีสไตล์การทำอาหารที่เป็นธรรมชาติและแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เคยซ้ำลุคในแต่ละครั้งที่ปล่อยคลิปใหม่ ซึ่งเสื้อผ้าที่ยูทูปเปอร์สาวใส่นั้นก็เป็นผลงานการตัดเย็บโดย Dania X studio และนอกจากเธอจะมีชื่อในเรื่องการบุกไปตามป่าเขาเพื่อค้นหาวัตถุดิบสด ๆ มาทำอาหาร ซาลาเปายังกลายเป็นนางแบบหลักของสตูดิโอที่อาดาเนียปลุกปั้นมาเองกับมือ หลังจากนั่งเซ็นจนมือหงิกปินปินน้องชายที่อายุห่างกับเธอถึงสิบปีแบกกระเป๋านักเรียนใบโตเดินตรงมาหาพร้อมกับแว่นตาหนาเตอะ "เมื่อไหร่จะกลับเนี่ย หิวไส้จะขาดแล้วนะพี่" ปินโวยวายเกี่ยวขาแว่นออกมาทำความสะอาดแล้วสวมเข้าไปใหม่ "เสร็จแล้วเก็บของอยู่" บอกน้องชายขณะสองมือรีบเก็บของมือเป็นระวิง "แล้วนั่นหมอนเน่าใครอ่ะ" ปินบีบจมูกแลวชี้ไปที่หมอนอิงหน้าหมาที่ใยสังเคราะห์หลุดลุ่ยดูเก่ากึกเหมือนของมือสิบ "ของเฮียซุส เฮียลืมไว้ที่บ้านตั้งนานแล้ว" ยัดหมอนใส่สะพายกระเป๋าเป็นฝ่ายเดินนำน้องชายไปก่อน "ปินว่าเอาไปทิ้งเหอะ โทรมมากไม่น่าใช้เลย พี่จะเก็บไว้ทำไมอ่ะ" น้องชายแหงนหน้าถามขณะเดินตามมาด้วย "ก็มันไม่มีของดูต่างหน้านอกจากหมอนเส็งเคร็งใบนี้" หยุุดเดินอธิบายให้ปินปินอายุสิบสามปีเข้าใจ "ผู้ใหญ่นี่คิดอะไรลึกจัง คิดไรให้มันง่าย ๆ หน่อยดิ พี่แค่บอกเฮียซุสว่าทิ้งไรไว้ให้สักชิ้น อย่างเช่น กางเกงใน" พูดเจื้อยแจ้วแล้วเป็นฝ่ายรุดเดินนำไปก่อน ซาลาเปาเบิกตากว้าง อ้าปากหวอไม่คิดว่าน้องชายจะมีความคิดอุตริเพียงนี้ ครืด!! ครืด!! "ค่าอาเนีย....อะไรนะคะเฮียกลับมาแล้ว เฮียบอกให้เปาไปรอที่ร้านหนังสืออาแซ็คเหรอคะ ได้ค่ะขอบคุณนะคะ" ได้ยินว่าเฮียซุสกลับจากอเมริกาแล้วอาการเหนื่อยล้าจากการนั่งหลังขดหลังแข็งแจกรอยยิ้มให้แฟนคลับก็หายเป็นปลิดทิ้ง "เราจะไปไหนกันเนี่ยยัยปุกเปา" ปินปินไอ้น้องปากหมาชอบเรียกเธอเลียนแบบเฮียซุสนั่งกอดอกทำเสียงกระฟัดกระเฟียด "อย่ากวนดิพี่ขับรถอยู่" จากห้างสรรพสินค้ากลางเมืองขับมาถึงร้านหนังสือ The Zephyr 6 ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงรถมินิคูเปอร์สีน้ำเงินขับเลี้ยวมาจอดที่ลานจอดรอดหลังร้าน คนขับสาวก็รีบสับขามานั่งรอที่ร้านกาแฟอย่างไว แต่จนแล้วจนเล่ารอจนไอ้ปินกินสเต็กในร้านไปถึงสองจาน เฮียซุสก็ยังไม่โผล่หัวมาให้เห็นแม้กระทั่งเงา ครืด!! ครืด!! "ฮัลโหลค่าแม่....หาาา ว่าไงนะคะ เฮียอยู่บ้าน อยู่บ้านเราด้วย หนอยยยยเฮี้ยยยซุสสสส....อ๋อเปล่าค่ะเปาเห็นตัวเฮ้ค่ะ ญาติดงดิบเดินอยู่หน้าร้านหนังสืออาแซ็คตัวใหญ่มากเลยค่ะแม่ ได้ค่ะเปากับปินจะรีบกลับบ้านนะคะ" "พี่เป็นไรอ่ะหน้าเหมือนนางผีเสื้อสมุทรเลย ไม่น่าดูน่าเกลียดมาก" ปินปินหยิบเงินในกระเป๋าพี่สาวไปจ่ายที่เคาน์เตอร์ ด้วยความโมโหซาลาเปารีบบึ่งรถไปถึงบ้านมหาจันทร์ด้วยอารมณ์เดือดดาล อิตาเฮียปลิ้นปล้อนแกล้งหลอกเธอให้ไปรอที่ร้านอาแซ็คแต่ความจริงไปนอนตากแอร์อยู่ที่บ้านเธอ มันน่าทุบจริง ๆ ถ้าเจอจะทุบให้หัวบี้ไปเลยคนใจร้าย หญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ทรงบอยหอบข้าวของพะรุงพะรังลงมาจากรถแล้วเดินกระแทกเท้าเข้าบ้าน สายตาจดจ้องไปยังโต๊ะกินข้าวที่มีพ่อแม่ของเธอและอาแซ็ค ทุกคนกำลังลอยหน้าลอยตากินอาหารมื้อค่ำกันอย่างมีความสุข แล้วปล่อยให้เธอหิวจนตาลาย เพียงเพราะว่าเธอรอผู้ชายนิสัยไม่ดีคนเดียว "ยัยป๊าวววกลับมาแล้วเหรอลูก" เหมียวเข้ามาหยิบของจากมือลูกสาว "เฮ้ยไอ้ป่ากูกลับก่อนนะ แดชไม่สบายอยู่โรงพยาบาลครูที่หอพักโทรตามให้กูไปดูลูก ซุสพ่อไปก่อนนะ" "เออโชคดีไอ้แซ็ค ยังไงเปาก็มาแล้ว หลานก็คุยกับน้องไปนะ จะนอนค้างที่บ้านก็ได้ห้องเยอะแยะ" พนาธีร์ลุกขึ้นเตรียมเก็บถ้วยเก็บจานล้าง "อาป่าครับผมจัดการล้างให้เอง อาป่าไปพักเถอะ" ซุสเสนอตัว "ขอบใจมากหลานชาย" "เปาหนูไปกินข้าวก่อนสิ เฮียซุสซื้อข้าวหน้าหมูย่างของโปรดลูกมาฝาก" เหมียวดึงแขนลูกสาวแล้วกดให้นั่งลงตรงข้ามกับซุสที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์เหล่มองหน้าเธอแล้วอมยิ้ม หนอยยยให้แม่ไปก่อนเถอะ จะตบให้หน้าหันเลย หลังจากแม่และพ่อทุกคนขึ้นบ้านนอนกันหมด ภายในห้องโถงใหญ่กลางบ้านจึงเหลือแค่เธอกับผู้ชายใจดำ และดงดิบตัวเงินตัวทองรุ่นคุณปู่ที่นอนอยู่บนเบาะหมา "กลับมาถึงบ้านแล้วทำไมไม่โทรบอกเปาบ้าง ให้เปาไปรอตั้งนาน เฮียซุสใจร้าย" "ไม่ได้สั่งให้รอซะหน่อย เปาอยากไปรอเฮียเองช่วยไม่ได้" เผียะ!!! ใบหน้าของซุสหันไปอีกทาง "ต...ตบหน้าเฮียทำไม" ซุสจับหน้าที่ชาของตน "ในละครเปาเห็นเขาตบแล้วจูบ งั้นเฮียจูบเปาสิ" ซาลาเปายื่นหน้าเข้ามาใกล้ "จะบ้าเรอะยัยประสาท ม่าย...ม่ายจูบไปห่าง ๆ เลย" ดันหน้าอีกฝ่ายออก "ทำไมอ่ะเปาออกจะสวย" เยินยอตัวเอง "แบบนี้เรียกว่าพิลึกไม่ได้เรียกว่าสวยนะ" "เฮียบู้บี้เปาเหรอ" เผียะ!! โดนตบอีกฉาดแบบงง ๆ "โอ๊ยปุกเปาเฮียเจ็บนะ มือหนักเป็นบ้าเลย" คราวนี้เขาจะไม่ทน เจ็บจนหน้าตึงไปหมดแล้ว "สมน้ำหน้าฮ่าฮ่า" ซาลาเปาเท้าสะเอวหัวเราะ ซุสยิ้มเจ้าเล่ห์ลุกขึ้นรวบตัวคนตัวเล็กมากอดไว้ดึงเนคไทที่คอตัวเองออกมัดข้อมือซาลาเปาแน่น "ว้ายเปาตื่นเต้นจังเลยเฮียจะทำไรอ่ะ มัดไว้ทำไมเนี่ย จะเล่นบทซาดิสม์เหรอคะ" เล่นหูเล่นตาไม่สำนึกไม่มีท่าทางจะกลัว "มัดแล้วก็ชิ่งไง โชคดีนะน้องสาว" บอกฉีกยิ้มแล้วเดินตัวปลิวไปที่รถสปอร์ตของตน รีบสตาร์ทรถออกไป "เอ้าเฮีย...เฮียซุสกลับมา กลับมาสิโว้ย ไอ้คนอำมหิต เปาเกลียดเกลียดเฮียซุส คอยดูนะเปาจะไม่แคร์เฮียซุสแล้ว" ดีดขาไปมาแล้วพยายามแกะเนคไทที่ข้อมือออกโดยการใช้ฟันแกะ