Familia Guerrero

CHAPTER 2

THIRD PERSON POV

Hindi inaalintana ni Jomari ang malakas na hampas ng hangin na tumatama sa kanyang mukha habang mabilis siyang nagmamaneho ng kanyang motorsiklo patungong malaking bahay ng mga Guerrero.

Ang malaking bahay kung saan si Jomari lumaki at nagkaisip.

Siguradong nag-aalala na ang Lolo Sebastian ni Jomari rahil hindi na naman siya umuwi kagabi. Hindi na naman niya namalayan ang oras at napasarap ang pakikipagniig sa kanyang kasintahang si Pamela. Nang magising siya ay umaga na.

Mas pinaharurot pa ni Jomari ang pagpapatakbo ng kanyang motorsiklo. Mabuti na lamang ay wala pang masyadong sasakyan sa kalsada ng mga oras na iyon.

Paniguradong masesermunan na naman si Jomari ng kanyang Lolo Sebastian pagkarating niya ng mansyon.

----------

Sa loob ng mansyon ng mga Guerrero ay abala ang lahat ng miyembro ng angkan para sa pagsisimula ng panibagong araw.

Isinusuot ni Elizabeth ang isang chandelier earring sa kanyang kanang tainga sa harap ng salamin ng vanity table nang mahagip ng kanyang tingin sa salamin ang may kalmot na likod ng asawang si Ryan.

Elizabeth: Ryan, what are those scratches on your back?

Napansin ni Elizabeth na parang natigilan ang asawang si Ryan at huminto sa pagsusuot ng pantalon nito. Maya-maya ay itinuloy din ang pagbibihis bago nagsalita.

Ryan: Ah, tumama sa barbed wire.

Napataas ang mga kilay ni Elizabeth.

Elizabeth: At bakit naman tatama ang likod mo sa barbed wire?

Tumingala si Ryan at nagbuntung-hininga.

Ryan: Honestly, I already forgot. Siguro tumama sa kung saan and I just didn't notice.

Tumayo mula sa pagkakaupo sa vanity chair si Elizabeth at hinarap ang asawa. Humalukipkip siya.

Elizabeth: So why did you lie to me about the barbed wire? Kung hindi mo naman pala naaalala.

Naiiritang pumikit ng mariin si Ryan at humugot ng malalim na paghinga. Nang imulat ang mga mata ay umiling.

Ryan: Here we go again. Okay, sorry. Hindi ko alam kung bakit may mga kalmot ang likod ko. Actually hindi ko malalaman kung hindi mo pinansin.

Nagdududang tiningnan ni Elizabeth si Ryan bago tumango.

Elizabeth: Okay. Next time, be careful. Bilisan mong magbihis.

Iyon lang at tuluyan nang lumabas ng kwarto nila ni Ryan si Elizabeth. Nang makalabas si Elizabeth ng kwarto ay ipinagpatuloy ni Ryan ang pagbibihis. Ginaya pa nito ang pagsasalita ng asawa, pati ang tono ng boses.

Ryan: Okay. Next time, be careful. Blah, blah, blah.

Pagkalabas ni Elizabeth ng kwarto nila ni Ryan ay sakto ring paglabas ni Helena mula sa kwarto nito at ng asawang si Theo.

Helena: Oh, hi, Elizabeth. I hope you're starting your day right.

Tinaasan lang ng isang kilay ni Elizabeth ang hipag na si Helena bago tuluy-tuloy na bumaba ng grand staircase.

Bumulong sa hangin si Helena.

Helena: So rude.

Pababa na rin sana ng grand staircase si Helena nang makita nito ang isa sa mga pamangkin ng asawa nito. Si Edward. Lumabas na rin ito ng kwarto nito at pawis na pawis ang magkabilang braso. Pumuputok ang muscles sa katawan. Halatang galing sa workout.

Pinagmasdan ni Helena ang pag-inom ni Edward ng tubig mula sa plastic bottle na hawak nito. Halos maglaway si Helena habang sinusundan ng tingin ang pagtaas-baba ng Adam's apple ni Edward.

Bumaba ang mga tingin ni Helena sa fit sando na suot ni Edward at napakagat-labi sa nakikitang umbok ng malapad na dibdib ng pamangkin. Biglang natauhan si Helena sa pagpapantasya kay Edward nang makita nitong tinatakpan na ang plastic bottle.

Nang mag-angat ng tingin si Helena ay nakita nitong nakangisi si Edward habang nakatingin dito. Nahuli ni Edward ang malagkit na titig ni Helena sa katawan nito.

Kumindat si Edward kay Helena bago bumaba ng grand staircase. Parang may namasa sa pagitan ng mga hita ni Helena rahil sa pagkindat na iyon ni Edward.

Muling bumulong sa hangin si Helena.

Helena: Si Edward talaga ang pumapawi ng inis ko sa kanyang ina.

Nagulat pa si Helena nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto nito at ng asawa. Lumabas na ng kwarto nila ang asawang si Theo.

Theo: Are you okay, hon? You look flushed.

Nanlaki ang mga mata ni Helena. Kitang-kita rin siguro ni Edward ang grabeng pamumula ng mukha nito kanina.

Helena: Uh, I'm fine, hon. Due to weather, perhaps?

Kumunot ang noo ni Theo at tinitigang mabuti ang mukha ng misis nito. Maya-maya ay nagkibit-balikat.

Theo: If you say so. Let's go downstairs.

Inialok ni Theo ang kanang braso sa asawa. Kumapit naman si Helena sa kanang braso ng asawa habang hindi pa rin nawawala sa isipan nito ang imahe ng pawisang katawan ni Edward.

----------

Sa loob ng malawak na dining room ng mga Guerrero ay naghihintay na sa hapag-kainan sina Oscar, Eugenie, at Amethyst.

Pasimpleng hinihimas ng kanang paa ni Amethyst ang kaliwang binti ni Oscar. Malagkit na nakatitig si Amethyst sa tito nitong si Oscar. Si Oscar naman ay pangisi-ngisi pero hindi tumitingin kay Amethyst. Gusto niya itong takamin.

Alam na alam ni Eugenie ang ginagawa ng pinsan nitong si Amethyst sa ilalim ng dining table dahil gawain din nito iyon. At naiinis ito rahil inunahan ito ng pinsan sa paghimas ng binti ng Tito Oscar nila.

Matagal nang may tensyon sa pagitan nina Eugenie at Amethyst. Parang may silent war sa pagitan nilang dalawa na napapansin ng halos lahat ng miyembro ng kanilang angkan.

Nitong mga nakalipas na araw ay si Oscar ang pinagdidiskitahan ng magpinsang Eugenie at Amethyst. Pareho silang hayok sa pag-uunahan na makuha ang atensyon ng gwapo nilang tito.

Hindi nagpatalo si Eugenie at ginamit din nito ang kanang paa para himasin naman ang kanang hita ni Oscar. Napaigtad si Oscar nang maramdaman ang paa ni Eugenie na halos sumiksik na sa kanyang kanang singit.

Pailalim na tiningnan ni Oscar si Eugenie. Isang malagkit na titig na may kasamang pagkagat ng ibabang labi ang isinalubong ni Eugenie kay Oscar.

Napansin ni Amethyst ang pasimpleng tinginan nina Oscar at Eugenie. Naiinis si Amethyst dahil tinutukso ito ni Oscar at hindi man lang ito tinatapunan ng tingin. Pero sa pinsan nitong si Eugenie ay nakikipagtitigan ito.

Itinaas ni Amethyst ang kanang paa hanggang umabot sa kaliwang hita ni Oscar. Nagsisimula na siyang maapektuhan sa panlalandi nina Eugenie at Amethyst.

Oscar: If you want to continue our little game, stop what you are doing right now. Pababa na ang Tita Charlotte ninyo. Pretty sure both of you don't want to get caught.

Nagpapasalamat sina Eugenie at Amethyst na nakaupo silang dalawa rahil nanlalambot ang mga tuhod nila sa titig na iyon ni Oscar sa kanilang dalawa. Parang nanunuot sa kanilang mga kaluluwa.

Nakapanghihina rin ng katawan nina Eugenie at Amethyst ang malalim na boses ni Oscar.

Nanghihinang ibinaba nina Eugenie at Amethyst ang kanilang kanang paa mula sa pagkakahimas sa matitigas na mga hita ni Oscar.

Isang mapang-akit na ngiti ang iginawad ni Oscar kina Eugenie at Amethyst na nagpatigas ng alaga ni Eugenie at nagpabasa ng hiyas ni Amethyst.

----------

Sumungaw si Charlotte sa pintuan ng kwarto ng anak na si Louise. Nakita niya itong nakaupo sa reading chair nito at nakatanaw sa labas ng bintana ng kwarto nito.

Tuluyan nang pumasok sa loob ng kwarto ni Louise si Charlotte.

Charlotte: Hija, it's time for breakfast. Aren't you coming down?

Nanatiling nakatitig lamang si Louise sa labas ng bintana ng kwarto nito. Bigla itong nagsalita sa mahinang boses.

Louise: I saw them last night.

Kumunot ang noo ni Charlotte at hinawakan ang kanang balikat ni Louise.

Charlotte: Sino, anak? Sino ang nakita mo kagabi?

Para namang nagising mula sa mahabang pagkakatulog si Louise at nagulat sa presensya ni Charlotte.

Louise: Kanina pa ba kayo riyan, Mom?

Nag-aalalang tiningnan ni Charlotte ang anak.

Charlotte: Yes, hija. Are you okay?

Tumitig si Louise sa ina at maya-maya ay umiwas ng tingin.

Louise: Ye-yes, Mom. I'm fine.

Tumango-tango pa si Louise.

Louise: Ku-kumain na po tayo.

Tumayo si Louise mula sa pagkakaupo sa reading chair nito at nagpatiunang lumakad palabas ng kwarto nito. Nag-aalalang tinitigan ni Charlotte ang anak bago sumunod dito palabas ng kwarto.

----------

Kumakain na ng breakfast ang mga miyembro ng pamilya Guerrero nang biglang dumating ang hinihingal pang si Jomari. Pawis na pawis ang kanyang sentido.

Jomari: Umabot ako. Umabot ako, 'di ba?

Ngumiti pa ng nakakaloko si Jomari bago isa-isang tiningnan ang bawat miyembro ng pamilya na iba-iba ang reaction sa kanyang pagdating.

Jomari: Wait lang. Bago ang interview, let me wash my hands.

Sumaludo pa si Jomari bago pumunta ng kusina.

Nang makabalik si Jomari ng dining room ay parang walang nangyari. Na parang hindi siya nagpalipas ng gabi sa ibang bahay.

Jomari: Wow! Ang daming foods! Delicioso! Mapaparami na naman ang kain ko nito. Tamang-tama rahil napagod ako sa pagmamaneho ng motorsiklo. Bon appétit, guys!

Magsasandok na sana ng kanin si Jomari nang biglang dumagundong ang boses ng kanyang Lolo Sebastian sa malawak na dining room na iyon.

Sebastian: Where have you been last night, Jomari?!

Maging ang ibang miyembro ng pamilya Guerrero ay nagulat sa pagalit na pagsasalita ni Sebastian.

Napapakamot sa kanyang batok si Jomari.

Jomari: I-I was with Pamela last night, Lolo.

Biglang nagsalita ang ina ni Jomari na si Elizabeth.

Elizabeth: What? You're still dating that harlot?

Tumalim ang mga mata ni Jomari nang tumingin sa kanyang ina.

Jomari: She's not a harlot, Mom.

Nagsalita rin ang ama ni Jomari na si Ryan.

Ryan: Your son can date anyone he likes, Elizabeth.

Tumirik paitaas ang mga mata ni Elizabeth sa sobrang frustration.

Elizabeth: Don't let history repeat itself, Jomari.

May diin sa bawat salitang binitiwan ni Elizabeth.

Muling nabigla ang lahat ng nasa hapag-kainan nang bigla muling nagsalita si Sebastian sa mataas na tono ng boses.

Sebastian: Elizabeth!

Nagtagisan ang mga titig nina Sebastian at Elizabeth. Sa huli ay si Elizabeth ang sumuko.

Sebastian: Maybe it's time for you to find out that I've already reached out to your brother, Arthur.

Sunud-sunod na malakas na pagsinghap ang maririnig sa dining room.

Elizabeth: What?! Are you out of your mind, Papa?!

Gigil na gigil ang mukha ni Elizabeth habang nakatingin sa mukha ng ama nitong si Sebastian.

Charlotte: Ate Elizabeth, calm down.

Pinandilatan ni Charlotte si Elizabeth.

Theo: You-you're not kidding, right, Papa?

Mariing umiling si Sebastian kay Theo.

Sebastian: You heard it right. At ngayon ay nasa kamay na ng Kuya Arthur ninyo ang decision kung babalik siya rito o hindi. After all, he's still a family.

Isang mahabang katahimikan na punung-puno ng tensyon ang namagitan sa bawat miyembro ng pamilya Guerrero.

Maya-maya ay binasag ni Jomari ang katahimikan.

Jomari: This is so cool! Finally makikita ko na si Tito Arthur in person!

Tumuon ang paningin ng lahat kay Jomari.

Jomari: What? Aren't you excited to see Tito Arthur? Matagal din siyang nawala, ah. Basta ako, excited ako!

Biglang narinig ng lahat ng naroon sa dining room na iyon ang malakas na halakhak ni Sebastian.

Sebastian: That's the best thing I've heard from you, Jomari.

Ngumisi si Jomari sa kanyang Lolo Sebastian.

Jomari: Does it mean, abswelto na---

Hindi natapos ang sasabihin ni Jomari rahil sa muling pagtaas ng boses ng kanyang Lolo Sebastian.

Sebastian: No!

----------

Dahil sa ibinalita ni Sebastian tungkol sa anak niyang si Arthur na maaaring bumalik ng mansyon ng pamilya Guerrero anumang oras ay iba-iba ang nararamdaman ng bawat miyembro ng pamilya sa mga oras na iyon.

Maganda o masama nga ba ang maidudulot sa bawat miyembro ng pamilya ng pagbabalik ni Arthur sa mansyon ng Familia Guerrero?

----------

to be continued...