KAÇIŞ/ Alaca'nın İlk Soluğundan...
Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak… Kulaklarımın hemen ardından yükselen dizeler, ayaklarımın tam altında çatırdayan o kuru yapraklara yazılmış gibiydi. Sonbaharın bende bıraktığı o derin yalnızlık halinin çığlık olarak yankıbulageldiği o kuru yapraklar için… Bir matemin bir ruhta ne denli yaralara ev sahipli yaptığını iyi bilirdim. Yaşaran her yere bir pamuk mendil edasıyla konulan o kuru yaprakların halden anladığı gibi hiçbir şey halden anlamazdı. Ölümün o ciddi halini, ona en yakın olan anlardı. Ciddiyeti üzerine konulan o yaprağa sirayet eder nemli olan her şey. Kuru yaprağın gövdesinde yeşerir biten o ciddiyet. Ölüm insanın en çok kendisi olduğu andı. Bunu henüz yirmi üçüme yeni basmışken öğrenmiştim. Gözlerimin önünde süzülen
- Writer
