KAÇIŞ/ İlk Göz Ağrımdan...
Alaca'nın ilk kitabına beklerim Alaca'dan... Yatağımın sağına kıvrıldığım zaman, üzerime örtülen yorganın bir ucunu avucumda sıkıp, çenemin altına yerleştiriyorum. Cenin pozisyonu alan bedenimin gevşemesini umarak gözlerimi yumuyorum. Bu ev, bu çatı katı, bu oda bana yabancı... Lavanta karışımı odunsu bir kokunun eksikliği sinmiş odaya. Annem yanımda ama çokça annesizim... Vücudum bütün yaşam semptomlarını yerine getirmekte, lakin fazlaca ruhsuzum. Birkaç damla gözyaşı gözlerimden süzülüp, burnumun üzerinden aktığında; yine o unutamadığım unutkanlığım üşüşüyor beynime. Ben bir yıldır onsuzum... "Yaşamı, yaşamaktan ibaret zanneden bir toplumun ölümü; ölümü, son zanneden bir cemiyetin varlığına benzer. Yaşayıp, sonsuz olamayacağını düşünen, sonsuz ruh sahibi bir varlıktır insan. Hecelerde
- Writer
