(There’s no turning back)
SA WAKAS AY umigi na ang kanyang pakiramdam. Malaki ang tulong ng kanyang Ate Karen na pakalmahin ang kanyang dibdib. Katatapos lang nitong ayusin ang make-up niya na bahagyang nabasa ng kanyang luha. Mabuti na lang at nagpatiuna na ang Dad nila. Nagdahilan na lang si Karen kaya hindi na ito nagtanong pa. Malaki talaga ang tiwala nito sa Ate niya.
Kahit naman siya ay buung-buo ang pagtitiwala sa kapatid. Lahat ng pang-unawa ay ginawa nito para sa kanya. Ni hindi niya nakitang napagod ito o di kaya ay nagreklamo. Sadyang napakabuti ng puso nito.
“Ate, okay na ako. Huwag ka ng mag-alala. Masyado lang akong nadala ng panaginip ko.”
“Fortney, naiintindihan ka ni Ate. Alam mo kahit ako man ang nasa kalagayan mo ay hindi lang iyan ang mangyayari sa akin.”
“Naranas
