(The paint that last forever)
HILA-HILA SIYA NI GARETTE patungo sa isang maliit na kubo malapit sa dagat. Ang buong akala niya ay babalik lilibutin muna nila ang iba pang bahagi ng hotel bago siya nito ipinta. “Saan ba tayo pupunta?”
“You’ll know when we get there, sweetheart.” Kinindatan pa siya nito.
Tila nakakasanayan na niya ang pagtawag sa kanya ng ganoong endearment. Sa totoo lang, hindi niya mapigilan ang mapatalon ang puso niya. Tuluyan na nga yatang natanggap na niya ang pagiging sweet at malambing ng binata sa kanya.
Nawala na rin ang pagkailang na nararamdaman niya tungkol sa usaping edad dahil lagi nitong ipinaparamdam sa kanya na hindi importante iyon sa kahit na anong bagay sa mundo. Isa pa, hindi naman daw halata sa kanya na mas matanda siya dahil mas nagmumukha pa siyan
