ร้านขนมของข้า เหตุใดมีแต่บุรุษมาป่วน

กลิ่นเนยละลายและน้ำผึ้งดอกหิมะลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวของคฤหาสน์อัลเวเรนตั้งแต่เช้าตรู่ ภายนอกหน้าต่างกระจกบานสูง หิมะสีขาวกำลังโปรยลงเหนือยอดสนอย่างเงียบเชียบ ท้องฟ้าของดินแดนเหนือถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาเข้ม แสงอาทิตย์จึงส่องผ่านเข้ามาได้เพียงบางเบา ทว่าภายในห้องครัวกลับอบอุ่นจากเปลวไฟในเตาและเสียงพูดคุยของเหล่าคนรับใช้ที่กำลังเตรียมอาหารเช้า ตรงกลางความวุ่นวายนั้น เด็กหญิงผมดำคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังถอดรหัสวงเวทโบราณ ปลายผมยาวสีดำของนางถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก ผ้ากันเปื้อนสีครีมเต็มไปด้วยรอยแป้ง ส่วนดวงตาสีแดงเข้มกำลังจับจ้องแป้งก้อนหนึ่งบนโต๊ะโดยไม่ยอมกะพริบ เอวาลีน อัลเวเรน บุตรสาววัยสิบสองปีของผู้ปกครองดินแดนเหนือ กำลังเผชิญกับศัตรูที่ยากจะรับมือที่สุดในชีวิตนั้นก็คือ แป้งขนมปังที่ไม่ยอมขึ้นฟู “เอลีนทำตามทุกขั้นตอนแล้วนะ” เอวาลีนพึมพำพลางใช้นิ้วจิ้มก้อนแป้งเบา ๆ เนื้อแป้งยุบลงตรงปลายนิ้วและไม่คืนรูป นางจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองสมุดสูตรขนมซึ่งเปิดค้างอยู่ข้างชามผสม ข้อความทุกบรรทัดถูกเขียนไว้อย่างชัดเจน ตั้งแต่ปริมาณแป้ง อุณหภูมิของนม ไปจนถึงระยะเวลาที่ต้องพักแป้ง ไม่มีสิ่งใดผิดพลาด อย่างน้อยนางก็คิดว่าไม่มี “คุณหนูอาจใส่เกลือพร้อมกับยีสต์เร็วเกินไปเจ้าค่ะ” แม่ครัวใหญ่ซึ่งกำลังหั่นผลไม้อยู่ใกล้ ๆ เอ่ยขึ้นโดยพยายามกลั้นรอยยิ้ม เอวาลีนก้มมองถ้วยเกลือ ก่อนเหลือบไปยังถ้วยยีสต์ “สองอย่างนี้ไม่ควรใส่พร้อมกันหรือ” “เกลือทำให้ยีสต์ทำงานช้าลงเจ้าค่ะ” “แต่ในหนังสือไม่ได้เขียนไว้” “บางอย่างต้องเรียนรู้จากการลงมือทำ ไม่ได้อยู่ในหนังสือทุกเรื่องหรอกเจ้าค่ะ” เด็กหญิงนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบดินสอขึ้นมาเขียนข้อความลงข้างสูตรทันที ห้ามปล่อยให้เกลือแตะยีสต์โดยตรง นางขีดเส้นใต้ประโยคนั้นถึงสองครั้ง ทำให้แม่ครัวใหญ่หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “คุณหนูจะเริ่มทำใหม่หรือไม่เจ้าคะ” เอวาลีนมองก้อนแป้งที่ล้มเหลวด้วยความเสียดาย นางใช้เวลาอยู่กับมันเกือบสามชั่วโมง ทั้งนวด ทั้งพัก ทั้งเฝ้าดูราวกับมันเป็นไข่สัตว์เวทที่กำลังจะฟัก “เอาไปทำแผ่นแป้งอบกรอบได้หรือไม่” “ได้เจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้น เอวาลีนดึงชามใบใหม่เข้ามาใกล้ เตรียมเริ่มต้นอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่กำลังตวงแป้ง เสียงระเบิดดังสนั่นก็กึกก้องไปทั่วคฤหาสน์ ตูมม! พื้นห้องครัวสั่นสะเทือนจนถ้วยชามกระทบกัน เสียงนกบนต้นสนด้านนอกแตกฮือขึ้นสู่ท้องฟ้า แป้งขาวละเอียดในถุงข้างตัวเอวาลีนฟุ้งกระจายขึ้นกลางอากาศ ก่อนตกลงมาคลุมศีรษะและไหล่ของนางจนขาวโพลน ทุกคนในห้องครัวหยุดนิ่ง ความเงียบดำเนินอยู่เพียงสองลมหายใจ “นายน้อยลูเซียนอีกแล้วหรือเจ้าคะ” คนรับใช้คนหนึ่งถามขึ้นอย่างเหนื่อยใจ แม่ครัวใหญ่ถอนหายใจ “จากทิศทางของเสียง น่าจะเป็นห้องฝึกทางตะวันตก” เอวาลีนหลับตาลงช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนวางถ้วยตวงในมือลงบนโต๊ะ “ฝากแป้งของข้าด้วย” “คุณหนูจะไปที่ห้องฝึกหรือเจ้าคะ” “เอลีนจะไปดูว่าพี่ชายยังเหลือแขนขาครบไหมน่ะค่ะ” เอลีนก้าวออกจากห้องครัวด้วยสภาพที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยแป้ง โดยไม่เสียเวลาปัดมันออกแม้แต่น้อย ระหว่างทางบรรดาคนรับใช้ต่างหลีกทางให้ทันทีที่เห็นสีหน้าของคุณหนูแห่งคฤหาสน์ แม้เอวาลีนจะมีอายุเพียงสิบสองปี แต่ยามที่ดวงตาสีแดงคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย เด็กสาวกลับดูคล้ายดยุกออร์เดนผู้เป็นบิดาอย่างน่าประหลาด ยิ่งผู้ที่ทำให้นางต้องทิ้งขนมกลางคันคือลูเซียนด้วยแล้ว สีหน้าของนางยิ่งไม่น่าเข้าใกล้ เมื่อเอวาลีนมาถึงอาคารฝึกทางตะวันตก ประตูไม้บานใหญ่เปิดอ้าอยู่ ควันสีเทาลอยออกมาจากด้านใน กลิ่นไหม้ของไม้ผสมกับกลิ่นโลหะและพลังเวทเข้มข้นจนทำให้นางต้องยกแขนขึ้นปิดจมูก ผนังห้องฝึกด้านหนึ่งมีรอยดำขนาดใหญ่ หุ่นไม้สำหรับซ้อมเวทเหลือเพียงครึ่งตัว ส่วนกลางห้องมีเด็กชายผมดำยืนอยู่ท่ามกลางเศษไม้และกลุ่มควัน เสื้อคลุมฝึกเวทของเขาขาดตรงชายแขน ใบหน้าเปื้อนเขม่าจนแทบมองไม่เห็นผิวเดิม แต่เจ้าตัวยังคงก้มสำรวจแผ่นอักขระในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ “น่าแปลก” ลูเซียนพึมพำกับตนเอง “ข้าคำนวณการไหลเวียนของพลังไว้แล้ว เหตุใดวงแหวนชั้นที่สามจึงระเบิดก่อนเวลา” เอวาลีนยืนมองพี่ชายอยู่หน้าประตู “พี่ลูเซียน” “บางทีอาจเป็นเพราะข้าเชื่อมอักขระไฟกับอักขระลมใกล้กันเกินไป แต่ตามหลักแล้วพลังควรหมุนออกด้านนอก ไม่ใช่สะท้อนกลับเข้าศูนย์กลาง…” “พี่ลูเซียน” “หรือแกนเวทของห้องนี้จะเก่าเกินไป” “ลูเซียน อัลเวเรน” น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้เด็กชายหยุดพูด เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นน้องสาวยืนตัวขาวโพลนอยู่หน้าประตู รอยยิ้มเจื่อนจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนเขม่า “เอวาลีน น้องมาแล้วหรือ” “เอลีนได้ยินเสียงพี่ชายชัดเจนตั้งแต่อยู่ในครัว” “จริงหรือ ห้องครัวอยู่ไกลตั้งสองอาคาร” “นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรภูมิใจ” เอวาลีนก้าวเข้าไปในห้องฝึก พยายามไม่เหยียบเศษไม้บนพื้น นางมองสำรวจพี่ชายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก “พี่ชายกำลังทดลองอะไร” ลูเซียนยกแผ่นอักขระขึ้นทันที ดวงตาสีแดงซึ่งเหมือนกับนางเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “วงเวทผสานธาตุสามชั้น พี่คิดว่าหากทำให้อักขระลมเร่งการหมุนของอักขระไฟ แล้วใช้น้ำแข็งควบคุมขอบเขตของการระเบิด เราจะสามารถสร้างเวทโจมตีที่รุนแรงโดยใช้พลังน้อยลงกว่าปกติครึ่งหนึ่ง” เอวาลีนหันไปมองผนังที่เกือบพัง “ดูเหมือนเวทของพี่ชายจะใช้ห้องฝึกเปลืองเกินไปน่ะเจ้าคะ” “นั่นเป็นเพียงความผิดพลาดเล็กน้อย” “เมื่อเดือนก่อนพี่ชายก็พูดเช่นนี้ หลังทำหลังคาหอดูดาวหายไปครึ่งหนึ่ง” “ครั้งนั้นเป็นเพราะลมเปลี่ยนทิศ” “ในห้องปิดหรือ” ลูเซียนกระแอมเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วเหตุใดน้องพี่จึงมีสภาพเช่นนั้น” “เพราะการทดลองของพี่ชายทำให้แป้งของเอลีนหก” คนเป็นพี่เมื่อได้ยินคำตอบก็พยายามกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นสภาพน้องสาวของตนเหมือนลูกแมวตกถังแป้ง “เอลีนกำลังทำขนมปังน้ำผึ้ง”เด็กสาวทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นพี่ชายกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “น้องฝึกเวทได้ดีกว่าคนในวัยเดียวกันตั้งมาก เหตุใดจึงเอาเวลาไปนวดแป้งทุกวัน” “เพราะแป้งไม่ระเบิดห้องฝึก” ลูเซียนมองเศษไม้รอบตัว ก่อนพยักหน้าอย่างยอมรับเหตุผล “อย่างน้อยส่วนใหญ่ก็คงไม่ระเบิด” “อย่าได้คิดนำวงเวทของพี่ชายไปใส่ในเตาอบของเอลีนเด็ดขาด” “ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย” “สีหน้าพี่ชายพูดแทนหมดแล้ว” ก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มโต้เถียงกันต่อ เสียงกระแอมหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เอวาลีนกับลูเซียนหันกลับไปพร้อมกัน ชายร่างสูงในเสื้อคลุมสีเขียวเข้มยืนพิงกรอบประตูอยู่ เส้นผมสีเขียวยาวประบ่าถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาสีเทากวาดมองสภาพห้องฝึกอย่างเงียบงัน ก่อนหยุดอยู่ที่แผ่นอักขระในมือของลูเซียน มหาเวทซีคอน ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักเวทที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งโอเรียนดรา และเป็นอาจารย์ของเด็กทั้งสอง ยืนอยู่ตรงนั้นมานานเพียงใดไม่มีใครทราบ ลูเซียนรีบซ่อนแผ่นอักขระไว้ด้านหลัง “ท่านอาจารย์” “เจ้าซ่อนช้าเกินไป” ซีคอนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าเห็นตั้งแต่ก่อนเจ้าจะคิดซ่อนมันเสียอีก” ลูเซียนหัวเราะแห้ง ๆ “การทดลองเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อยขอรับ” ซีคอนมองรูขนาดใหญ่บนผนัง “หากนี่คือความผิดพลาดเล็กน้อย ข้าคงต้องสั่งให้ช่างเตรียมสร้างคฤหาสน์หลังใหม่ไว้รอความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเจ้า” เอวาลีนหลุดหัวเราะ แต่เมื่อซีคอนหันมามอง นางจึงรีบเม้มริมฝีปากทันที “ส่วนเจ้า” เขากวาดตามองแป้งสีขาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายรองเท้าของนาง “กำลังฝึกเวทพรางตัวเป็นกองหิมะหรือ” “เอลีนกำลังทำขนมปังเจ้าค่ะ” “ดูเหมือนขนมปังจะเป็นฝ่ายทำเจ้าเสียมากกว่า” ลูเซียนหัวเราะออกมาดังลั่น คราวนี้เอวาลีนเป็นฝ่ายหันไปจ้องเขา ซีคอนถอนหายใจเบา ๆ แม้มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “ไปล้างตัวแล้วมาพบข้าที่ห้องแผนที่ทั้งสองคน ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอก” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป ทำให้ความผ่อนคลายเมื่อครู่หายไปจนหมด เอวาลีนมองตามแผ่นหลังของอาจารย์ที่เดินจากไป ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ ซีคอนมักเรียกพวกเธอไปพบเมื่อต้องการสอนบทเรียนใหม่ หรือมอบหมายงานฝึกที่ยากขึ้น แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ดวงตาสีเทาของเขาดูเหนื่อยล้า และตรงชายเสื้อคลุมยังมีรอยไหม้ซึ่งไม่ใช่ฝีมือของลูเซียน