Oturma odasında oturmuş düşüncelere dalmıştım. Taki silah seslerini duymama kadar. Silah sesleri ilk duyulduğunda tüm vücudum dondu; o tek tıkırtı, sonra peş peşe patlayan metalin yankısı, evin içindeki sessizliği paramparça etti. Kalbim öyle hızlı çarptı ki kulaklarımda attığını hissettim. Koltuktan fırladım; ayaklarımın titremesine aldırmadan kapıya koştum. Bahçeye çıkınca gördüğüm manzara, içimdeki tüm sessiz korkuları gerçeğe dönüştürdü: elinde uzun namlulu silahlar olan biri iki, biri üç adam çimenlerin üzerinde duruyor, etraf korumalarımızla gergin bir bekleyiş içindeydi. Hava kurşunların kokusunu almış gibiydi; toz havalanmış, akşamın soğukluğu daha da sertleşmişti.
“Patronunuzun nerede olduğunu merak ediyor musunuz?” dedi orta yaşlı olanı, sesi sahiden soğuktu; biri büyük bir oyun
