İnsan kal dendiği zaman kalırmış… Bunu hep klişe bir söz sanırdım, sanki sadece filmlerde geçerliymiş gibi. Ama bazı kelimeler vardır, bir gün biri doğru anda söylediğinde gerçek olur. Bir insana yalnızca “gitme” demek bile onun kalmasını sağlayabilirmiş meğer. Ve ben hayatım boyunca kimsenin benim kalışımı önemsediğini görmemiştim. Hiç kimse arkamdan seslenmemişti, peşimden gelmemişti, beklememişti. Hiç kimse benim gidip gitmememi dert edinmemişti.
Ta ki Kaya’ya kadar.
Kaya’nın varlığı, söylemediği şeyler, söylemekten çekinmediği şeyler… hepsi bana ilk kez birinin beni gerçekten istediğini hissettiriyordu. Birinin beni “burada” görmek istemesi ürkütücüydü ama bir o kadar da güven vericiydi. Belki de hayatımda ilk kez, biri beni tutmak istiyordu. Bana bunu açıkça söylemese bile davranışl
