Gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey başımın üzerinde ağır bir gölge, göğsümün içinde huzursuz bir ritim oldu. Bulanık ışığın arasından silueti seçtim; kalın perdelerin aralığından sızan gündüz ışığı, odanın köşelerini yarıyor, her şeyi biraz daha netleştiriyordu. Başımı çevirince karşımdaki yüzü gördüm: Kaya. Uykusuzluğun verdiği sert çizgiler, yüzünde hâlâ duruyordu; ancak o an en çok nefesindeki düzeni, göğsünün ritmini fark ettim. Uyku, onun dağılmış sertliğini bile yumuşatmış; ama o, yine de hâlâ oradaydı — kaçınılmaz, baskın, ve her halükârda var olan bir varlık gibi.
Kendimi doğrultmaya çalıştım; bedenim bir ağırlıkla uyuşmuş gibiydi. Kıyafetlerimin farklı olduğunu fark ettim; üzerimdeki gömlek, tanımadığım birinin seçimi gibiydi. Bu gerçek, ağrının, utancın ve şaşkınlığın bütün
