Gözlerimi yavaşça açmak istedim ama açamadım. Karanlıktı her yer. Göz kapaklarım sanki ağırlıkla doluydu, nefesim bile boğazıma takılıyordu. Burnuma keskin bir rutubet kokusu doldu. Soğuk… taş bir zeminin üstündeydim. Derinlerden su damlalarının sesi geliyordu, yankılanarak sinir bozucu bir ritim oluşturuyordu.
Neredeydim? Neden gözlerimi açamıyordum? Son hatırladığım şey Demir’in sıcak elleriydi, göğsüne yaslanmıştım, sonra… sonra karanlık. Kalbim hızla atmaya başladı.
Panikle bileklerimi oynatmaya çalıştım ama hareket edemedim. Kollarımın etrafında kalın bir ipin gerginliği vardı. Bağlıydım. Boğazımdan çıkan ses bile zayıf, çatlak bir fısıltı gibiydi.
“Kimse yok mu?” dedim titrek bir sesle. Sesim duvarlardan yankılanıp geri geldi. O yankı içimi titretti. Cevap gelmedi önce. Sonra b
