Our Secret Romance

Chapter 10

Napalunok ako habang hinihintay ang sagot niya. Pero bakit parang ang tagal ng oras? Parang gusto kong umatras, pero gusto ko ring malaman ang totoo.

"Then what’s your reason?" tanong ko, pilit pinapanatili ang normal kong tono.

Hindi siya agad sumagot. Tinitigan lang niya ako—matagal. At sa unang pagkakataon, hindi ko mabasa ang nasa isip niya.

Sa wakas, nagsalita rin siya.

"Because I wanted to see if you would regret it."

Napatigil ako. "Ano?"

Hinilig niya ang likod sa sandalan ng upuan, parang wala lang sa kanya ang bigat ng sinabi niya.

"You’re reckless, Tine," aniya. "You do things without thinking of the consequences. Kaya hinayaan kitang gawin ‘to—kasi gusto kong malaman kung kailan mo marerealize na mali ang desisyon mo."

Napatulala ako.

Putik. Akala ko may malalim na dahilan. Akala ko may twist. Pero ako lang pala ang ini-experimentuhan niya?!

Napasinghap ako. "Wait lang, wait lang. So sinasabi mo, ginamit mo lang din ako—para lang mapanood akong malaglag sa sarili kong hukay?"

Kumunot ang noo niya. "Ginamit?"

"Oo!" Tumayo ako mula sa upuan ko, nagtaas ng kamay na parang nadismaya sa sagot niya. "So all this time, pinapanood mo lang ako habang unti-unting nasasakal sa kasunduang ‘to? Para saan? Para sa entertainment mo?!"

Nagtaas siya ng kilay. "Ikaw ang nagsimula nito."

Napasinghap ako. "Hindi ibig sabihin hindi na kita puwedeng sisihin!"

Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa akin. At sa totoo lang, hindi ko alam kung mas naiinis ako sa kanya o sa sarili ko.

"Akala ko kung ano na," bulong ko, mas para sa sarili ko kaysa sa kanya. "Akala ko may something deeper."

Napatingin ako sa kanya, naghihintay ng kahit anong reaksyon. Pero wala.

"Kung umaasa kang may romantic reason ako para sa’yo, pasensya na," malamig niyang sagot.

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa sinabi niya, o dahil in-expect ko talaga ‘yon.

Natawa ako nang mapakla. "Wow, hindi mo na kinailangang i-verbalize ‘yan. Naramdaman ko na agad, promise."

Tahimik lang siya. Ako? Ako hindi mapakali.

Para akong pinahiya sa harap ng sarili kong emosyon. Para akong isang tanga na naghintay ng isang bagay na hindi naman pala mangyayari.

Pero hindi ako patatalo.

Huminga ako nang malalim, saka tumango-tango na parang may realization. "Okay. Fine. Wala kang romantic reason. Hindi kita inaakusahan ng pagkakaroon ng puso, promise."

Kumunot ang noo niya. "Hindi ko alam kung sarcasm ‘yan o totoo."

"Aba, ikaw na lang bahala mag isip."

Napatingin siya sa akin nang matagal bago siya bumuntong-hininga. "Kung gusto mong umatras, sabihin mo na lang. Wala namang pumipilit sa’yo."

At doon ako natahimik.

Pwede ba akong umatras?

Kung ako lang, gusto ko. Kung ako lang, lalabas na ako sa gusot na ‘to. Pero paano ang pamilya ko? Paano ang deal? Paano ang lahat ng nasimulan na?

Hinawakan ko ang ulo ko, parang biglang sumakit dahil sa realization.

"Tine," tawag niya ulit.

Napatingin ako sa kanya. Ang seryoso niya. Walang bahid ng biro o kahit anong concern sa mukha niya—parang isa lang akong business deal na kailangan niyang tapusin.

At doon ko lang naramdaman ang totoo—hindi niya ako nakikita bilang ako.

Hindi ako ang babae sa buhay niya. Hindi ako ang pipiliin niya.

Ako lang ‘yung itinulak ng tadhana sa tabi niya.

At hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak dahil doon.

Pero hindi ako puwedeng magpatalo.

Kaya ngumiti ako—isang matamis pero punong-puno ng asim na ngiti.

"Hindi ako aatras," sagot ko, nilakasan ang boses ko. "Tingnan na lang natin kung sino ang unang magsisisi sa ating dalawa."

Nagtagpo ang mga mata namin, parehong hindi nagpapatalo.

Pero sa loob-loob ko, isa lang ang tanong ko:

Ako ba, o siya ang unang susuko?