Chapter 11
570 Words
Isang buwan na mula noong huling seryosong pag-uusap namin ni Kiondrie.
Isang buwan na rin simula nang lumipat kami sa isang apartment-malayo sa engrandeng mansion na kinalakihan namin.
Ito ang sabi ng pamilya namin: "Para maging makatotohanan ang pagsasama ninyo bilang mag-asawa."
Pero ang totoo? Para lang itong larong "Survivor," kung saan hindi namin alam kung sino ang unang bibigay.
---
The New Home, The New War
Sa unang linggo ng pagtira namin sa apartment, naisip kong baka magkaroon ng pagbabago.
Na baka, somehow, masanay kami sa isa't isa.
Na baka, kahit paano, magmukha nga kaming totoong mag-asawa.
Pero hindi.
"May ibang kwarto ka, 'di ba? Ba't ka nandito?" tanong ni Kiondrie isang gabi nang makitang naupo ako sa sofa niya.
Napangiwi ako. "Aba, anong problema mo? Sofa 'to, hindi pangalan mo ang nakasulat dito."
"Hindi ibig sabihin gusto kitang makita dito," malamig niyang sagot habang kinuha ang libro niya.
Muntik ko nang kunin ang unan sa tabi ko para ihagis sa kanya.
Pero hindi, self-control, Tine.
Dahil alam kong siya rin, nagsisikap lang pigilan ang sarili niya.
---
Sa ikalawang linggo, napagdesisyunan kong ako ang magluluto.
At hindi dahil gusto kong ipakita na "ideal wife" ako-kundi dahil ayokong umasa sa takeout araw-araw.
Pero nang makita akong nagluluto si Kiondrie, hindi niya napigilan ang sarili niyang magkomento.
"Ano 'yan?" tanong niya, nakataas ang kilay habang tinitingnan ang kawali.
"Adobo," sagot ko nang may pagmamalaki.
"Hindi ganyan ang itsura ng adobo."
Nalaglag ang panga ko. "Hoy! Masarap 'to, no?"
Kinuha niya ang kutsara at tinikman ang sabaw. Nag-expect ako ng papuri.
Pero hindi.
"Hindi pantay ang alat."
PUTIK.
Nagpanting ang tenga ko.
"Sige, ikaw magluto!" sigaw ko, inabot sa kanya ang sandok.
Pero ngumiti lang siya nang mapanukso. "Wala akong oras sa ganyan."
At doon ko lang napagtanto-wala pa talagang isang buwan pero gusto ko nang patayin 'tong lalaking 'to.
---
The First "Almost" Moment
Sa ikatlong linggo, may nangyaring hindi ko inaasahan.
Isang gabi, habang abala ako sa pagbabasa sa sala, bigla akong nakatulog.
Nagising na lang ako nang may maramdaman akong mainit na bagay na nakapatong sa akin.
Pagmulat ng mata ko-isang kumot.
Napatingin ako kay Kiondrie, na nasa kabilang dulo ng sofa, mukhang walang pakialam.
"Ikaw naglagay nito?" tanong ko, inaantok pa.
Hindi siya tumingin sa akin. "Baka si Santa Claus."
Napanguso ako. Hindi ko alam kung paano ko ipoproseso 'yun.
Pero isang bagay ang sigurado ko-hindi 'yun aksidente.
---
Sa ikaapat na linggo, may nangyaring kakaiba.
Nasa kusina ako noon, nagtitimpla ng kape, nang biglang may bumati sa akin.
"Good morning."
Napalingon ako.
Si Kiondrie.
At hindi lang basta "good morning"-may kasamang tono na parang... mas malambing kaysa dati.
Napakunot ang noo ko. "Okay ka lang?"
Umiling siya. "Bakit?"
"Tinanong mo 'ko ng good morning."
Nagkibit-balikat siya. "Dapat ba hindi?"
Tinitigan ko siya nang matagal.
May nangyayari.
Hindi ko alam kung ano, pero alam kong something changed.
At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung paano ako magre-react.
---
The Question That Changed Everything
Sa gabing 'yun, habang nasa sala kami-ako nagbabasa, siya nasa laptop niya-bigla siyang nagsalita.
"Tine."
Napalingon ako. "Hmm?"
Sandali siyang natahimik. Tapos, bumuntong-hininga siya.
"Na-imagine mo na ba 'to?"
Napakunot ang noo ko. "Ano?"
Itinuro niya ang paligid. "'To. Tayong dalawa. Isang bahay. Isang buhay."
At doon ako natigilan.
Kasi ang sagot ko?
Hindi ko alam.
At for the first time, hindi ko alam kung matatakot ba ako-o kung dapat ba akong kiligin.
- Writer
