Chapter 12
761 Words
Mula nang lumipat kami sa apartment, walang araw na hindi ako nakikipagtalo kay Kiondrie. Para bang bawat kilos ko ay may mali sa paningin niya, at bawat salita niya ay may asim sa pandinig ko. Pero kahit ganoon, hindi ko maitanggi na may mga pagkakataong nagbabago ang ihip ng hangin.
At ang isang gabing ito? Isa ito sa mga sandaling hindi ko alam kung panaginip lang o may gusto talagang ipahiwatig ang tadhana.
---
"Na-imagine mo na ba ‘to?"
Paulit-ulit na umalingawngaw sa utak ko ang tanong ni Kiondrie.
Tayong dalawa. Isang bahay. Isang buhay.
Sinubukan kong sukatin ang kahulugan noon, pero parang may tinik sa lalamunan ko. Hindi ko alam kung gusto kong sagutin.
Kaya, gaya ng dati, sinubukan kong gawing biro ang sitwasyon.
"Parang mahirap i-imagine ‘pag kasama kita," sagot ko, nilalaro ang baso ng tubig sa harapan ko.
Hindi siya natawa.
Ang seryoso pa rin ng mukha niya, parang may inaantay siyang sagot na hindi ko kayang ibigay.
"Bakit?" tanong niya.
Napatingin ako sa kanya. "Ha?"
"Bakit mahirap?"
Hindi ako agad nakasagot. Pero hindi ko rin pwedeng ipakitang nadadala ako sa usapan.
"Kasi," tumawa ako nang pilit, "ikaw ‘yung tipo ng taong hindi kayang makisama sa iba. Mas gusto mong mag-isa, mas gusto mong walang istorbo. Hindi ko nga alam paano mo natitiis ang presensya ko rito."
Tinitigan lang niya ako. Hindi ko alam kung may gusto siyang sabihin, pero hinayaan niyang lumipas ang katahimikan.
Akala ko tapos na ang usapan, pero maya-maya, nagsalita ulit siya.
"Hindi naman mahirap tiisin ang presensya mo."
Napatingin ako sa kanya, nagulat sa sinabi niya.
Pero bago pa ako makapag-react, tumayo na siya, iniwan ang laptop niya sa mesa.
"Higa ka na, late na."
At gaya ng palagi niyang ginagawa, tinalikuran niya ako bago ko pa siya matanong kung ano ba talaga ang ibig niyang sabihin.
Pagkagising ko kinabukasan, inaasahan kong normal lang ang lahat. Pero paglabas ko ng kwarto, nandoon na si Kiondrie sa kusina, nagtitimpla ng kape.
Kinuha ko ang sariling tasa ko at umupo sa tapat niya.
Wala siyang sinasabi, pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya. O baka ako lang ‘yung nag-iisip nang kung anu-ano dahil sa gabing pinag-usapan namin.
"Aalis ka ba mamaya?" tanong niya bigla.
Nagtaas ako ng tingin. "Bakit?"
Tinitigan lang niya ako bago siya sumagot. "Bibili ako ng groceries."
Napataas ang kilay ko. "At?"
"Sumama ka."
Bumagsak ang panga ko. "Excuse me? Sumama? Anong meron at gusto mong kasama ako?"
Nagkibit-balikat siya. "Mas madali ‘pag may kasama. May bubuhat ng ibang bag."
Napangiwi ako. "Ah, so basically, gagawin mo akong assistant?"
Hindi siya sumagot. Pero ang bahagyang ngiti sa sulok ng labi niya? Enough na para mainis ako.
Pero kahit naiinis ako, ewan ko ba—bakit hindi ko siya matanggihan?
Habang nasa grocery, hindi ko alam kung sino sa amin ang may problema.
Si Kiondrie—dahil para siyang may checklist sa utak at napakabilis mamili na parang may hinahabol?
O ako—dahil hindi ko mapigilan ang sarili kong titigan siya habang nagfo-focus siya sa pagpili ng mga bagay-bagay?
"Milk," sabi niya, hinahanap sa shelves.
"Anong brand?" tanong ko, sinusundan siya.
"Kung ano ‘yung laging binibili ni Manang Fe dati."
Napanguso ako. "Alam mo ba ‘yun?"
Hindi siya sumagot, pero kinuha niya agad ang isang kahon ng fresh milk na eksaktong iniinom ko noong nasa mansion pa kami.
Napakurap ako. Paano niya naaalala ‘yun?
Hindi ko alam kung may epekto lang sa akin ang puyat o talagang may nag-iiba sa kanya, pero hindi ko rin maiwasang mapansin—hindi na siya kasing-ilap sa presensya ko.
At ang mas nakakagulat?
Nag-aadjust siya.
Pagkauwi namin, napansin kong may binili siyang hindi naman kasama sa listahan niya.
"Alam kong mahilig ka sa tsokolate."
Napatingin ako sa kanya habang inilalabas ang mga pinamili.
Nakatayo siya sa tabi ng counter, hawak ang isang maliit na kahon ng imported chocolate.
Napakunot ang noo ko. "Binili mo ‘yan para sa’kin?"
Nagkibit-balikat siya. "Napansin kong nagkakape ka tuwing umaga, tapos minsan naghahanap ka ng matamis. So binili ko."
Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.
Si Kiondrie—ang lalaking walang pakialam sa mundo—napansin ang ganitong kaliit na detalye tungkol sa akin?
Tumikhim ako, pilit na hindi ipinapakitang tinamaan ako. "Oh? May pa-effort ka na ngayon?"
Bumuntong-hininga siya. "Huwag mong bigyan ng ibang meaning."
"Eh ano pala ‘yun?"
Nagkatinginan kami. Matagal.
At doon ko lang napansin—kahit hindi niya sabihin, kahit hindi niya aminin—unti-unti siyang nagbabago.
At ang mas nakakagulat?
Baka ako rin.
- Writer
